Kabanata 82

"You're late. Hindi mo na naabutan ang mga anak mo," Miller announced pagkarating na pagkarating ko sa airport.

"Nasaan ang mga anak ko?!" bulyaw ko sa kanya. Nagsisimula nang gumapang sa sistema ko ang galit pero pilit kong kinakalma ang sarili ko.

He looked up the sky, tinatanaw ang kakalipad lang na eroplano. "Did you see that? Sakay no'n ang triplets," nakangiti pang sabi niya.

"Anong sabi mo?" Hindi ko na napigilan ang sarili ko at nakwelyuhan ko na talaga siya.

"I see no reason to repeat myself, Serra. I know you heard it loud and clear," nakangising aniya. Nakakainsulto ang ngiting pinapakita ni Miller. I gritted my teeth. Naikuyom ko ang mga kamao ko. Gusto ko siyang sapakin ngayon na!

"Anong binabalak mo sa mga anak ko. Miller? Nasaan si Miles?"

Hinapit niya ako sa bewang at pilit na inilapit sa kanya. "You don't have to worry, Serra. Kasama ng triplets si Miles. Alam mo namang mahal at hindi pababayaan ng kapatid ko ang mga anak mo 'di ba?"

Naikuyom ko ang mga kamao ko. "Saan mo nga dinala ang mga anak ko?"

"Secret. I won't tell. You'll only see them after the wedding."

Lumayo ako sa kanya at agad siyang sinampal. "There will be no wedding. I won't marry you!"

Agad na umawang ang labi niya sa gulat sa lakas ng pagkakasampal ko. Pero imbis na magalit ay tipid lamang siyang ngumiti. "Don't be too hardheaded, Serra. Alam naman nating parehong kapag ako ang nag desisyon ay wala ka nang magagawa. Isa pa, hawak ko ang mga anak mo. Are you sure na hindi mo susundin ang gusto ko?" kalmado niyang sabi.

Hindi ko alam kung anong gagawin ko. I never thought that there will come a day na tatraydurin ako ng ganito ni Miller at Miles. They're my most trusted persons. Wala rin pala silang ipinagkaiba Kay Spike. Just like what Spike did, they also ruined me.

Malakas ang sirena ng mga pulis na paparating sa kinaroroonan namin. Hindi ako lumingon. Nanatili akong nakayuko habang pinagmamasdan ang mga luha kong sunod-sunod na naglalaglagan sa sahig.

"What's happening?" naitanong ni Miller sa mga bodyguards niya.

They were after me I'm sure. Tumakas lang kasi ako mula sa nangyaring aksidente kanina. Nang nakita kong nagsimula nang tumawag ng pulis ang lalaking ka-engkwentro ko, imbis na labasin siya at kausapin ay pinaharurot ko ang sasakyan ko paalis.

Hindi na hinintay pa ni Miller na makalapit ang mga pulis sa amin. Agad nang sumalubong sa kanila ang mga bodyguards.

"Get on the plane now, Serra."

Hindi ko alam kung paano niya akong napasunod pero sumakay din ako sa plane gaya ng sinasabi niya. Habang lulan ng eroplano ay tinatanaw ko sa bintana si Miller na ngayo'y kausap ng mga otoridad. The police officer was explaining while Miller's listening intently habang nakayuko. Sa nakikita kong ekpresyon ng mukha niya ngayon ay halos hirap akong paniwalain ang sarili ko na nagawa niyang ilayo sa akin ang mga anak ko. Ang hirap paniwalaang nagawa niya sa akin ito. Sa akin na ilang taon niyang nakasama sa bansang ito.

Hindi ko alam kung anong mga sinabi ni Miller sa mga pulis pero nagawa niya itong paalisin nang hindi na ako kinakausap ng mga ito.

"Anong sinabi mo sa mga pulis?"

Nagtaas siya ng isang kilay. "That they can't delay us? Because we have a wedding to attend?" tila patanong niyang eksplinasyon.

"I won't marry you, Miller," I said coldly.

"I am not asking for your permission, Serra."

"Uulitin ko. Hindi ako magpapakasal sa taong hindi ako kayang i-respeto at lalong hindi ko mahal."

Hindi siya nagsalita. Tinitigan ko siya ng masama pero hindi siya natitinag. Nanatili lang siyang nakatingin sa laptop niya at nagtitipa ng kung ano roon.

"What made you think na kaya mo akong paikutin sa palad mo just because you get a hold of my kids, Mill? I can't believe Miles betrayed me just like this."

Kumunot ang noo niya. Doon lang din niya ako nagawang lingunin.

"Who betrayed who, Serra?"

I just sarcastically laughed a bit kasabay ng pag irap ko. Nag iwas na rin ako ng tingin at hindi na siya pinansin. Ayaw kong ubusin ang natitira kong lakas sa pakikipag away sa kanya. Ipinikit ko ang mga mata ko ng mariin. I was trying to eradicate my worries. Hindi naman siguro pababayaan ni Miles ang mga anak ko no? Ilang taon ng nakakasama ni Miles ang mga bata. And I am one of the witness's kung paano niya mahalin ang mga anak ko. Siguro naman she'll keep them safe.

I hope so...

She better be...

Kasi kung hindi, mawawala talaga ako sa sarili ko. Kakalimutan ko talaga lahat ng nagawa nilang mabuti sa akin.

Sa sobrang lalim ng mga iniisip ko ay hindi ko namalayang napalalim na rin ang tulog ko. Tanghali na nang nagising ako, halata iyon sa sobrang tirik ng araw at nasa ere pa rin kami.

"You were in a very deep sleep, so I didn't wake you up."

Hindi ko siya sinagot. Nakatingin ako sa bintana at pilit kong iniisip kung nasaan kami. Ayaw ko namang magtanong dahil ayaw ko nga siyang kausap. Kung hindi lang din naman tungkol sa mga anak ko ay hindi ako interesadong makipagusap sa kanya.

"Do you wanna eat? You still have time to eat before we land."

Muli ay hindi ako tumugon sa kanya. Are we perhaps in the Philippines? Malawak na dagat lang kasi ang nakikita ko.

Agad akong napatingin sa kamay ko nang maramdaman ko ang init ng kamay ni Miller. Agad kong inalis ang kamay ko.

"What do you think you're doing?"

Mabigat ang naging pagbuntonghininga niya. "I hope you understand... We were only doing what's best for you and the triplets, Serra."

Kumunot ang noo ko. "You have no right to make decisions for us! I only agreed on marrying you because I thought we will be fine if we're with you. Hindi ko naman akalaing magiging ganito kagulo. Hindi pa nga tayo ikinakasal, lumabas na ang totoo mong ugali!"

"I am not doing this just for you, Serra! I am doing this for your kids! They need a father! You also need a partner in order to raise them well."

"And you think ikaw 'yon?"

"Yes!"

I laughed sarcastically.

"I wished!"

I shook my head. "Nagbago na Ang isip ko sa 'yo."

"I dreamed of it. I have dreamed of becoming your husband. I have dreamed a life with you. I wanted to be their father. I wanted to grow old with you, Serra. But I know my limits..."

My eyebrows immediately furrowed.

"I know exactly what your heart desires. I am just only doing you a favor."

Hindi ko pa maintindihan ang mga sinasabi niya. Naguguluhan ako. Na sa sobrang gulo ay hirap akong magbigkas ng kahit isang salita kasi hindi ko rin naman alam kung anong sasabihin ko. Kung Anong una kong itatanong.

I only understand what he said nang nag landing na ang eroplano sa isang private airport at makababa na kami.

Mabilis pa sa lipad ng eroplano ang pagkabog ng dibdib ko nang muling nasilayan ang mukhang pinangarap ko man, ay kinasusuklaman ko rin.