Kabanata 81

"Who's marrying who?"

Agad akong napalingon sa gilid ko nang biglang may baritonong nagsalita. Kumunot ang noo ko nang nakitang pamilyar ang kanyang mukha pero hindi ko maalala kung sino siya at kung saan ko siya nakita.

Pinagtaasan ko siya ng isang kilay. Are we even close?

Nagtaas din siya ng isang kilay na may pilyong ngiti pa sa kanyang labi. "Anong look 'yan? Hindi mo na ako naaalala? I'm your husband's cousin!" Natatawang sabi niya.

"Didn't you hear? I am yet to marry someone. So what husband are you talking about?"

"Ows? You're not yet married? Are you denying your marriage with my cousin just because I wasn't there at you're wedding?" mapaglarong ngisi ang makikita sa kanyang bibig habang siya'y nagsasalita.

Kumunot ang noo ko. Unti-unti ay naaalala ko na kung saan ko siya nakita.

"Herrex?"

He immediately shrugged his shoulders upon hearing his name. "The one and only."

Pumikit ako't huminga ng malalim. "I am not married with anyone. That wedding you missed? It was fake."

He shook his head. "Not according to my source."

Kumunot ang noo ko. "Mali 'yang source mo! Si Spike mismo ang nagsabi sa aking hindi kami kasal! Na peke ang kasal naming dalawa!"

"Well, si Spike din ang nagsabi sa aking hindi peke ang kasal niyo at ikaw ang legal niyang asawa. Iyon nga lang ay may anak ka sa iba. Tsk, tsk, tsk, tsk, tsk! You better embrace yourself, Serra because he's now after you and your man now that he's done with the family issues. Kakasuhan ka niya ng adultery!" Umiling siya. "Hindi mo maide-deny 'yon, kasi may anak kayo ng kabit mo. Triplets pa."

Bakas ang pananakot niya sa akin sa tono pa lang ng pananalita niya, maging sa ekpresyon ng kanyang mukha. At Anong sinasabi niyang adultery? Pangangabit? E, wala naman akong kabit. At 'yong triplets ay anak naman talaga ni Spike.

Sarkastiko akong natawa. "So totoong kasal kaming dalawa? At kakasuhan niya ako ng adultery kasi may kabit ako? Edi magkasuhan kaming dalawa! Siya 'yong may anak sa iba remember?"

Kumunot ang noo niya. "Are you talking about Aila? Hindi niya anak 'yon. Anak 'yon ni Merila sa asawa niya. Ikaw 'yong may anak sa iba."

"Bakit niyo ba sinasabing may anak ako sa iba? E kay Spike nga 'yong triplets! Kahit ipa-DNA test niyo pa! Pero huwag na lang pala. Kasi kahit kailan, hinding-hindi makikilala ng mga anak ko si Spike. I will never allow it!" sabi ko at agaran nang umalis.

We were getting too much attention already. No. Ako lang pala. Nakakainis lang at nagawa pang dumagdag nitong si Herrex! Inis na nga ako kay Miller at sa mommy ay dumagdag pa siya. At sa laki ng Las Vegas ay talagang magkikita pa kami? Pwede naman sanang hindi!

Dumiretso ako sa bahay ni Miles upang kunin ang triplets. Pero naabutan kong wala na doon ang mga anak ko. Maging si Miles ay wala.

"Did you see Miles and my children? Where are they?" tanong ko sa kasambahay nila.

She shrugged her shoulders. "Sir Miller fetched them."

"What? Why did he do it?"

Hindi ko na hinintay pa ang magiging sagot ng katulong . Agad na akong sumakay sa sasakyan ko at nagdiretso sa bahay. Habang nasa byahe ay sinusubukan kong tawagan si Miles at Miller pero pareho silang hindi ko ma-contact. Tahimik ang bahay nang datnan ko. Walang kahit anong bakas na nagsasabing naroroon ang mga anak ko.

"Miller, saan mo dinala ang mga anak ko?!"

Nagsimula na akong kabahan. Iba na ang pakiramdam ko sa mga nangyayari. Something is off.

Pumunta ako sa bahay ng parents ni Miller, sa opisina niya, sa mga lugar na posibleng puntahan nila pero wala sila. Naiiyak na ako sa sobrang pag aalala kung nasaan na ang mga anak ko. May tiwala naman ako kina Miller at Miles. Knowing our history, they're the people I really can rely on. Pero sa nangyaring sagutan namin ni Miller kanina sa dinner ay hindi ko maiwasang kabahan.

Agad kong sinagot ang tawag nang rumihestro sa screen ang pangalan ni Miller.

"Mill!" agad kong bungad sa kanya.

"I told you, Serra. You're marrying me."

Kumunot ang noo ko. "Nasaan ang mga anak ko?"

"Hihintayin kita sa airport. Ngayon tayo aalis papuntang Pilipinas. Nakahanda na ang private plane."

"Nasaan ang mga anak ko, Miller?! Kasama mo ba sila?!" I asked, binabalewala ang mga sinabi niya. Pero imbis na makakuha ng sagot mula sa kanya ay pinatayan niya ako ng tawag. I tried to call him again pero naka-off na ang phone niya.

Pagkasakay na pagkasakay sa sasakyan ay agad ko itong minaniobra papuntang airport. Wala akong planong umuwi ng Pilipinas o magpakasal sa kanya. Ang tanging nasa isip ko ngayon ay kailangan kong makita ang mga anak ko.

Kung ano-ano ang pumapasok sa isip ko habang nagmamaneho ako papunta kina Miller. Pero pilit kong binabalewala ang lahat ng 'yon. Sunod-sunod na tumutulo ang mga luha ko. Paanong sa isang desisyong akala ko magiging maayos na ang lahat ay biglang naging ganito? Bakit biglang nagbago ang ihip ng hangin? Mabuting tao si Miller. Iyon ang alam ko. Pero bakit hindi ako makampante? Bakit labis-labis ang kaba ko?

Agad na nanlaki ang mga mata ko kasabay ng pag maniobra ko sa manibela pakana. Agad akong pumreno ng malakas nang makaiwas ako sa sasakyan na kasalubong ko.

"GET OUT OF THE CAR!" Kinatok ako ng driver ng sasakyan pero tanging pag iyak lang ang ginawa ko. I locked all the doors. Takot na takot ako sa nangyari. Hindi ko alam ang gagawin ko.

"YOU ALMOST GET US KILLED! GET THE FUCKING OUT OF THE CAR, WOMAN!"

Mas lalo lamang akong natakot sa ginawa niyang pagsisisigaw at pagpukpok sa bintana. Kung kaya niya lang basagin 'yon ay masamang ginawa na niya. Unti-unti na ring dumadami ang mga tao sa paligid namin. Can this night get any worse? Parang qouta na ako sa gabing ito, e.

I really wanted to get out of the car, apologize, and explain to him what happened. Pero nauunahan ako ng takot ko. At isa pa, nagmamadali ako dahil hinahanap ko pa ang mga anak ko na hindi ko alam kung saan dinala ni Miller!