บทที่ 6

ผ่านไปนานเท่าไรแล้วไม่รู้

ฌาเมลที่เหนื่อยจากกิจกรรมและการเรียนมาตลอดทั้งวัน เธอนั่งหลับบนรถ เพราะไม่รู้ว่าจะลงสถานีไหน เรย์ที่ไม่เคยนั่งรถแบบนี้เลยในชีวิต อยู่ ๆ เขาก็ง่วงนอนขึ้นมา แสงแดดด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นแสงตอนเย็นและใกล้ค่ำแล้ว

เรย์สัปหงกและฝืนลืมตาที่มันกำลังจะปิดไม่ไหวแล้ว ฌาเมลที่หลับไปแล้ว เธอเอียงหัวมาเรื่อย ๆ จนมาหยุดที่ไหล่กว้างของเรย์ ฌาเมลนอนหลับอยู่ตรงนั้น ส่วนเรย์เองก็เอาหัวตัวเองพิงกับหัวฌาเมลและหลับไป

...รถแล่นไปเรื่อย ๆ ตามทาง ป้ายแล้วป้ายเล่า ทั้งสองคนก็ยังไม่ตื่นขึ้น

รถขับมาถึงป้ายสุดท้ายของเส้นทางนี้

“ไอ้หนู” เสียงของพนักงานเก็บตั๋วพูดมาทางสองคน เธอสะกิดที่ตัวของเรย์ให้ตื่นขึ้น เรย์ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง เขาหลุบมองคนบนไหล่ตัวเอง จากนั้นเรย์ก็ขยับตัวลุกขึ้นมายืน

ฌาเมลที่ไม่มีที่พักหัว เธอฟุบลงไปที่เบาะรถ ร่างเล็กโวยวายขึ้นมาเสียงดังลั่น แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาฌาเมลเห็นเรย์และพนักงานยืนมองเธออยู่ ฌาเมลรีบหยิบกระเป๋านักเรียนตัวเองและลุกขึ้นยืนบ้าง

“ป้ายสุดท้ายแล้ว ป้าจะเอารถไปส่งแล้ว”

“อ่อค่ะคุณป้า เท่าไรคะ?”

“สองคนป้าคิดห้าสิบแล้วกัน”

ฌาเมลล้วงไปในกระโปรงนักเรียนตัวเอง เธอหยิบแบงก์ทั้งหมดในกระเป๋ามา มันมีแค่แบงก์ยี่สิบสองใบ ฌาเมลยิ้มเจื่อน ๆ ออกไป เธอหันไปทางเรย์ให้ช่วยกัน เรย์ถอนหายใจออกมา เขาหยิบเงินในกระเป๋ากางเกงตัวเอง ที่มันมีแต่แบงก์พัน

“นี่ครับ”

“แบงก์ใหญ่ขนาดนี้ ป้าไม่มีทอนหรอกลูก”

“ไม่เป็นไรครับ เอาไปเลย”

เรย์พูดจบก็หมุนตัวหันหลังกลับ เขาเดินลงจากรถเมล์ไป ฌาเมลรีบวิ่งตามลงมาบ้าง ร่างเล็กลงมาด้านล่างที่ตอนนี้เริ่มมืดแล้ว ฌาเมลไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน และยังมีเงินติดตัวแค่สี่สิบบาท เรย์ที่รู้ว่ามีคนเดินตาม เขาหยุดเดินกะทันหัน ทำให้ฌาเมลที่เดินตามมา หัวเธอกระแทกเข้ากับแผ่นหลังกว้างของเรย์เต็ม ๆ

“อ๊ะ! หยุดเดินทำไมคะ?”

เรย์หมุนตัวกลับมา และมองเธอที่ตัวเตี้ยกว่า “จะเดินตามมาทำไม?”

“ก็ ก็...” ร่างเล็กพูดติดขัด เธอก้มหน้าลงและพูดเบา ๆ “เมลไม่มีตัง ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน”

ร่างสูงถอนหายใจออกมา เขาล้วงไปหยิบแบงก์ทั้งหมดยื่นให้เธอ ฌาเมลมองเงินในมือและเบิกตากว้าง เพราะไม่เคยถือเงินเยอะขนาดนี้

“เอาไปซะ และอย่ามาวุ่นวายกับฉันอีก”

“ค่ะ ขอบคุณนะ” ในเมื่อเจ้าของเงินให้เงินเธอมา ฌาเมลก็ไม่คิดปฏิเสธ เธอกำลังจะหมุนตัวกลับไปเรียกรถที่ป้ายรถเมล์

‘เฮ้ย! มันอยู่นั้นไง’

เสียงของชายกลุ่มเดิมดังขึ้น ฌาเมลถอยหลังจนตัวเธอไปแนบชิดกับด้านหน้าของเรย์ ร่างสูงมองไปทางชายกลุ่มนั้นและถอนหายใจออกมา ร่างเล็กเอื้อมไปกำกางเกงนักเรียนของเรย์ไว้แน่น และกระตุกรัว ๆ

“พี่” เสียงหวานพูดกับคนด้านหลังด้วยความลนลาน

“แม่ง!”

กรี๊ด~ เสียงของฌาเมลกรีดร้องออกมา ร่างเล็กโดนดึงให้หมุนตัวกลับไปทางเรย์ ฝ่ามือหนาจับที่แขนเรียวและออกแรงดึงเธอจนปลิว เรย์พาฌาเมลวิ่งไปข้างหน้า ฌาเมลวิ่งท่านี้ไม่ถนัดเพราะเธอพร้อมจะล้มได้ทุกเมื่อ

ร่างเล็กแกะมือของเรย์ออก และเอื้อมไปจับมือของเขาไว้แน่น เรย์รู้สึกแปลก ๆ อยู่ ๆ หัวใจเขาก็เต้นแรงผิดปกติ ไม่รู้ว่าเกิดจากความเหนื่อยหรือเพราะความรู้สึกบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นกันแน่

เรย์และฌาเมลวิ่งหนีมาทางไหนไม่มีใครรู้ ร่างสูงพาคนตัวเล็กมาหลบในซอกเล็ก ๆ ซอกหนึ่ง ตรงนี้มันมืดและยากจะมองเข้ามาเห็น สองร่างยืนหันหน้าเบียดกันอยู่ ฌาเมลหลับตาและกำเสื้อของเรย์ตรงหน้าอกไว้แน่น เธอกลั้นหายใจเพราะกลัวว่าคนด้านนอกจะได้ยิน

เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มนั้นเริ่มหายไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ ฌาเมลเริ่มหายใจไม่ออก เธอพ่นลมหายใจออกมาและรีบกอบโกยอากาศเข้าปอด

เรย์มองไปทางด้านนอก จากนั้นก็หลุบมองคนตรงอกตัวเอง ฌาเมลยังรุกรี้รุกรนมองซ้ายทีขวาที ดวงตาคมมองใบหน้าหวานใกล้ ๆ ร่างเล็กหันหน้ากลับมา เธอเงยหน้ามองเขา ทั้งสองคนมองหน้ากันท่ามกลางความเงียบ

ร่างสูงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เพราะริมฝีปากของเธอมันชวนให้เขารู้สึกบางอย่าง ฌาเมลมองมาด้วยแววตาที่ทั้งเหนื่อยและกลัวในเวลาเดียวกัน ทั้งสองคนยังมองหน้ากันอยู่อย่างนั้น เรย์เริ่มขยับหน้าลงไปเรื่อย ๆ ฌาเมลไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไร แต่เธอก็หยุดนิ่งอยู่ท่านั้นไม่กล้าขยับตัว

“พวกเขาน่าจะไป อื้อ~”

เสียงหวานถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่ออยู่ ๆ เรย์ก็ประกบริมฝีปากลงมาแตะที่ริมฝีปากของฌาเมล ร่างเล็กเบิกตากว้าง เธอกำเสื้อของเขาจนมันยับยู่ยี่ไปหมด เรย์ที่ไม่เคยจูบกับใครมาก่อน เขาเริ่มขยับปากตามสัญชาตญาณ ฌาเมลเก ๆ กัง ๆ ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง เธอปล่อยให้เขาทำในสิ่งที่อยากทำไม่ได้ขัดขืนออกไป

“อื้ม~”

เสียงทุ้มในลำคอของเรย์หลุดออกมา เขาเริ่มเปลี่ยนจังหวะเป็นเร็วขึ้นเล็กน้อย ฌาเมลสมองขาวโพลนไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ฌาเมลเริ่มหายใจไม่ออก เธอทุบที่อกเขารัว ๆ เรย์ได้สติกลับมา เขาผละจูบออกและไม่เข้าใจตัวเองว่าเป็นอะไรไป

ฌาเมลรีบกอบโกยอากาศเข้าปอดอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองเขาและพูดขึ้นเบา ๆ

“มะ เมื่อกี้ พะ พี่ทำอะไร” เสียงหวานพูดติดขัดไปหมด เรย์ไม่กล้าสบสายตาเธอ เขาหันหน้าหนีไปทางอื่น ฌาเมลรู้สึกอึดอัด เธอขยับตัวและพูดต่อ

“หัวเข็มขัดพี่ มันทิ่มท้องเมล ขยับออกไปหน่อยได้ไหมคะ”

เรย์ได้ยินแบบนั้นก็ดันเธอให้ไปอีกทาง เขาหยิบกระเป๋าขึ้นมาบังด้านหน้าเอาไว้ เรย์เกาหัวเล็กน้อยเพราะรู้สึกทำตัวไม่ถูก

“เราจะออกไปไหมคะ?” ฌาเมลพูดขึ้นเบา ๆ เรย์มองสำรวจอีกรอบและเหมือนว่าตอนนี้ทุกอย่างจะปลอดภัยแล้ว

เรย์เป็นฝ่ายเดินออกมาก่อน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดโทรไปหาลูกน้องที่บ้านให้มารับตามตำแหน่งที่บอก ฌาเมลเดินเร็วตามแผ่นหลังกว้าง เธอมองไปด้านหลังด้วยความหวาดระแวง

ทั้งสองคนเดินมาถึงริมถนนใหญ่ ไม่นานมากนัก รถหรูของที่บ้านเรย์ก็ขับมาจอดเทียบท่า เรย์เปิดประตูเข้าไปนั่ง จากนั้นก็ปิดประตูทันที ฌาเมลที่ยืนอยู่ด้านนอก เธอกำลังกลัวว่าจะโดนทิ้ง ร่างเล็กไม่กล้าเอื้อมไปจับรถด้วยซ้ำ เพราะกลัวจะไปทำรอยเข้า

ประตูรถด้านหลังถูกเปิดออก เรย์ชะโงกหน้าออกมามองเธอและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“จะยืนให้พวกมันมาจัดการหรือไง ขึ้นมา”

ฌาเมลยิ้มกว้างออกมา เธอรีบเอาตัวเองเข้ามานั่งข้างเขาที่เบาะหลัง ร่างเล็กวางกระเป๋านักเรียนตัวเองไว้ที่เท้าและมองสำรวจภายในรถหรูนี้ ฌาเมลตื่นตาตื่นใจและมองไปทั่ว

“ไม่เคยขึ้นหรือไง ทำไมทำหน้าดีใจขนาดนั้น”

“ไม่เคยค่ะ ครั้งแรกเลย ปกติเมลนั่งแต่รถเมล์ ไม่ก็เดินเอา”

ร่างสูงนั่งมองคนตัวเล็ก ที่ยังเอาแต่ยิ้มออกมา

รถแล่นมาตามทางที่ฌาเมลบอก เพราะเรย์บอกว่าจะไปส่งเธอที่บ้าน รถหรูขับมาจอดหน้าซอยทางเข้าที่มันดูน่ากลัวไม่ต่างจากสถานที่เมื่อกี้เลย

“แน่ใจว่าที่นี้?”

“ค่ะ บ้านเมลอยู่ข้างใน เดินนิดเดียวก็ถึง”

เรย์มองเข้าไปในซอย และขมวดคิ้วแน่น “บ้านเธอเป็นประตูมิติหรือไง เดินเข้าไปและจะกลายเป็นคฤหาสน์เลยไหม”

“เป็นแบบนั้นก็คงดี” ร่างเล็กพูดกับตัวเองเบา ๆ ฌาเมลเอื้อมไปหยิบกระเป๋านักเรียนตัวเองและกำลังจะเปิดประตูรถออกไป แขนเรียวถูกคว้าดึงเอาไว้ ฌาเมลหันหน้ามาด้วยความมึนงง

“คะ?”

“เบอร์” เรย์นิ่งครู่หนึ่ง ไม่กล้าสบสายตาเธอ “เบอร์ที่ฉันเขียนไปในสมุดเธอ ตัวสุดท้ายมันไม่ใช่เลขสี่”

“ยังไงนะคะ?”

“เลขสอง”

“?” ฌาเมลขมวดคิ้วไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่ “แล้วมาบอกเมลทำไม?”

“ก็เธอขอเบอร์ฉันไม่ใช่หรือไง”

“ไม่ใช่เมลไม่ได้...”

“...โทรมาด้วยแล้วกัน”

พูดจบเรย์ก็ปล่อยแขนเธอให้เป็นอิสระ ร่างสูงเอาหัวพิงที่เบาะรถ และหลับตานิ่งไป ฌาเมลแม้จะงงอยู่ แต่ตอนนี้มันดึกมากแล้ว เธอไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเรย์อีกแล้ว

ร่างเล็กเปิดประตูรถ เธอหันมาขอบคุณคนขับและลงจากรถไปทันที

...เมื่ออยู่เพียงลำพัง ร่างสูงที่เบาะหลัง อยู่ ๆ รอยยิ้มก็ปราฏบนใบหน้าหล่อ อย่างห้ามเอาไว้ไม่อยู่ หัวใจแกร่งกำลังเต้นแรงแบบที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน

🏴 ช่วงพูดคุย 🏴

ไรท์กลับมาอ่านช่วงนี้แล้วก็รู้สึกว่ามันน่ารักมากเลย จุกเริ่มต้นของทั้งสองคน ถ้าไม่มีเรื่องเข้ามาก่อน เขาคงรักกันมาก ๆ เฮ้อ~