로그인The sun was warm, filtering to the acacia tree of the two-storey house in front of me. The air smelled fresh cut of grass, damp earth and jasmine. It smells home. A home I barely remember, yet my heart recognized it instantly. Masasayang tawanan ang umalingaw-ngaw sa likod bahay. Kusang gumalaw ang mga paa ko upang sundan ang tawanan na iyon. Malakas ang kalabog ng puso ko habang palakas din nang palakas ang tawanan. The laughter was melodic and full of life. My chest tightened at every steps. A woman with beautiful black wavy hair was sitting on the swing, her face glowing with happiness. May hawak siyang maliit na batang babae, ang mga daliri niya ay pabirong kumikiliti sa tiyan ng bata. The child was howling a laughter at every tinkling of her fingers, her little hands clutching the woman's dress. Then, a man walked out of the house. His holding two glasses of iced tea. He looks strong with sharp jaw and gintle smile reaching his eyes. Nilapag niya ang dalawang babasaging baso
A baritone, low and dark voice pulled me back into reality. I didn't even realize that I've been zoning out the entire time. Ilang segundo akong nakatulala? Nakakahiya!"Huh?"He didn't respond right away, but instead he examined my face. No he was reading my soul. His eyes were staring straight at my eyes as if he was digging something inside me and it made my heart goes wild inside me. Inabot niya ang mukha ko, ang kaniyang palad ay mainit at dahan-dahang humaplos sa pisngi ko. His touch was so light, as if he was afraid I'd break if he applied too much pressure. It was a stark contrast to his intimidating aura."Tell me what's inside of this pretty little head of my Myshka..." he whispered those words in calm voice and yet it made my heart skipped a bit. Naramdaman ko ang bahagyang panginginig ng hininga ko. Imbes na iwasan ko ang hawak niya ay parang gusto ko pang mas sumiksik sa kaniya. His gentleness was confusing. It was like he knew exactly where my scars were, and he was m
"Hi..." Isang pamilyar na lalaki ang lumapit sa akin. Sa lahat ng taong naririto kasama ko, siya lang ang tila pamilyar sa akin. Wala akong matandaan kung paano ako nakarating dito o kung bakit ako narito at sino ang mga taong nakapalibot sa akin. Marami sila, dalawang nakasuot ng kulay puting damit at nakangiting pinagmamasdan ako, nakapwesto sila sa paanan ng kama ko. May dalawang tao rin na nakatayo sa gilid ng kama. Isang babae at lalakeng hindi ko kilala. Nakangiti ang lalaki sa akin habang hawak niya sa bewang ang babaeng lumuluha sa balikat niya. Lahat sila'y pinagmamasdan ako. Pero bakit ganon... Hindi ko sila kilala. Wala akong matandaan. Kahit ano. Blanko lang ang utak ko at kahit anong pilit kong mag-isip, patuloy na bumabalik ang utak ko sa parehas na senaryo. Ang senaryo ngayon.Nagulat ako nang biglaan kong naramdaman ang isang mainit na palad, binalot nito ang maliit kong kamay. Balak ko sanang hugutin ito pero kusang huminto ang katawan ko nang makita kung sino a
Mag-uumaga na nang makarating kami sa airport. Ang sabi ni Lazarro, may private jet daw siya na maghahatid sa amin sa Russia kaya hanggang ngayon tuloy ay nagtataka ako kung paano siya nagkaroon ng private plane. Tinanong ko siya kung mayaman ba siya sa Russia at bakit may sarili siyang plane, mas mayaman ba siya kaysa kila Tomi? Isa pa, iyong mga suot niyang damit at mga alahas niya, mukha ring mga branded. Hindi naman ako ignorante para hindi malaman na branded ang mga gamit niya. Pero imbes na sagutin ako, tinawanan lang niya ako. May lalaking naghihintay sa amin sa bungad ng private plane ni Lazarro. Nakasuot ito ng itim na t-shirt at pants, itim din ang sapatos niya. Parang si Lazarro lang ngayon, ang pinagkaiba lang nakasuot ng black leather jacket si Lazarro.Kaninong lamay ba ang pupuntahan nila?Hindi ko makita ang kabuohang itsura nito kanina sa malayuan, pero ngayong malapitan parang gusto ko na lang muling lumayo sa kaniya.He's so scary! I mean, Lazarro was also scary
Agad na umayos ng tayo si Lazarro nang makita akong papalapit sa kaniya. I told him to wait upstairs because it’s cold here but he insisted na he’s fine here. Mas maganda raw kasi kung makakapag-usap at makakapag-paalam ako ng maayos kay Stacey, makakaabala lang daw siya kung sakaling sumama pa siya sa taas.“Are you done?” he asked once I’m in front of him. I nodded before looking up at him. He’s tall frame overshadowing me so I have to look up just to have a clear view of his eyes. My favorite features of him was his eyes, I love them even though most of the time it looks scary and empty.Lazarro cocked his head to the side as if he’s looking something on it, then his forehead creased. Tatanungin ko na sana siya kung may dumi ba sa mukha niya nang bigla na lang umangat ang isang kamay niya at pinunasan ang mga tulong luha sa pisngi ko.I was too stunned to even speak or react, I just stood there, eyes open wide and lips parted.“You cried so much today. Your eyes were sore.” his vo
"Diamon?" Bumungad sa akin ang gulat na ekspresyon ni Stacey. Pupungas-pungas pa ang mga mata niya at halatang nagambala ko ang pagtulog niya. Tinanguan ko siya, "Puwede bang pumasok?" Hindi nagdalawang isip si Stacey at agad nilakihan ang pagkakabukas ng pintuan. "Anong oras na! Bakit ngayon ka lang nagparamdam?" Bakas sa boses ni Stacey ang pag-aalala kaya hindi ko maiwasang makaramdam ng kirot sa aking dibdib. Hindi ko lubos akalain na darating ang araw at ako naman ang mang-iiwan sa kaniya. Hindi man sinasabi sa akin ni Stacey, pero alam kong may problema rin siyang pinapasan. I smiled at her, "Mahabang kwento...""Whatever it is, you must tell me everything.""Hindi ako magtatagal dahil may kailangan pa kaming asikasuhin. Dumaan lang talaga ako rito para magpaalam."Nangunot ang noo ni Stacey at halatang-halata na ang pagtataka sa mukha niya, pero may isang emosyon ang mabilis na dumaan sa mga mata niya. Relief. O baka guni-guni ko lang? Masyado kasing mabilis kaya hindi ko







