CHAPTER TWO: Pain Of Shattered Soul

LINGGO ngayon at naririto ako sa kusina habang nagluluto kasama si Yaya Loling nang biglang pumasok si Tomi. Hinalikan niya ako sa labi bago siya pumwesto sa upuan sa harapan namin. Malalaki ang ngiting naglalaro sa mukha nito at kumpara noong nakaraang araw, maaliwalas ang mukha niya. Kanina pa rin ako nagtataka sa kinikilos ni Tomi. Sa totoo lang, hindi na bago sa akin ang pabago-bago ng kaniyang mood pero ngayon... nararamdaman kong may kakaiba sa kaniya.

Masyado siyang masaya ngayon na kahit ang mga maliliit na bagay ay napupuna niya pero hindi siya nagagalit. Bagkus kalmado siya.

"I have a gift for you," he said, lifting his hand to put a large box on the table. Hindi ko napansin na may dala-dala pala siyang ganoon. Nagtataka man, kinuha ko pa rin mula sa kamay niya ang malaking kahon.

May namumuong saya sa loob ng puso ko, si Tomi kasi ang tipo ng tao na hindi naniniwala sa pagbibigay ng regalo. Ayaw niya sa materialistic na tao. Lalong-lalo ayaw niya sa babaeng maraming kaartehan sa katawan. Something seems off to him and I just confirmed it myself right now. Binuksan ko ang malaking kahon at kusang bumagsak ang balikat ko nang makita ang nilalaman niyon. Maging ang saya sa loob ko kanina ay naglaho.

Inside the box is an off shoulder red fitted dress along with pair of sandals and different pair of accessories. Masyado itong revealing para sa akin. Napatitig lamang ako sa dress na nasa harapan ko, hindi alam ang gagawin o sasabihin. Nag-aalangan din akong suotin, lalong-lalo na at paniguradong may makakapansin sa balat ko.

"Suotin mo lahat ng iyan mamaya dahil aalis tayo."

Aalis? Saan kami pupunta? Palihim akong napabuntong hininga sa isiping business party na naman ang pupuntahan namin, kaya siguro ibinigay niya sa akin ito upang magamit ko. Kung ako ang papipiliin, mas gugustuhin ko pang manatili rito sa bahay kaysa ang maging anino lang ni Tomi sa buong oras na iyon.

I glanced at my husband and I saw how his smile slowly dropped after realizing that there is something inside my head. Ang kaninang maamo at puno ng kulay niyang mukha ay unti-unting nagdilim.

"Yaya Loling," mahina pero bakas ang panganib sa boses niya. Dumagungdong ang dibdib ko.

"Sir..?" dinig na dinig ko ang alinlangan sa boses ni Yaya Loling.

"Iwanan mo muna kami."

"Pero-"

Malakas na hinampas ni Tomi ang lamesa gamit ang dalawa niyang kaamay. Sabay pa kaming napatalon ni Yaya Loling sa galit. Ang mga mata niya ay nag-aapoy sa galit habang deretsong nakatingin sa akin. "Hindi mo ba narinig ang sinabi ko?! Ang sabi ko iwanan mo kami!"

Hindi kaagad nakasagot si Yaya Loling. Ramdam ko ang takot at pag-aalinlangan niya. Takot na baka pag hindi niya sinunod si Tomi ay kung ano pa ang magawa nito sa akin at sa kaniya, pag-aalinlangan sa oras na iwanan niya ako rito ay kung ano ang mangyari sa akin sa kamay ng sarili kong... asawa.

Labag man sa loob ko, nakangiti kong nilingon si Yaya Loling.

"Sige na po, magiging maayos ako rito," magaan kong sabi, sinusubukang pagaanin ang loob niya.

Kahit nag-aalinlangan, walang nagawa si Yaya Loling kundi ang tumakbo palabas ng kusina. Habang tinatanaw ko ang likod ni Yaya Loling, parang gusto ko siyang habulin at pigilan. Gusto ko naririto lang siya sa tabi ko. Pero hindi ako makasarili, hindi makakain ng konsensiya ko na makita siyang nadadamay.

"Don't you like my gift?"

Kumabog ng malakas ang dibdib ko kasabay ng panginginig ng kamay ko.

"Hindi... Hindi sa ganoon," mahina kong sabi habang dahan-dahang umiiling.

"Putangina! Bakit ganiyan ka makatingin?!"

"M-makikita kasi ang mga p-pasa sa katawan ko kung iyan ang susuotin k-"

Malakas akong napatili nang malakas na lumapat sa aking pisngi ang likod ng palad ni Tomi. The sound of his hand against my face echoed louder than his shouts. For a second, even the world stopped breathing. Ang sakit na natamo ko mula sa kamay ni Tomi ay gumapang patungo sa puso ko. Napabaling sa kanan ang mukha ko dahil sa pwersang ginamit niya sa akin.

Paniguradong pasa na naman ito...

"Ano? Putangina pakiulit nga ng sinabi mo? Sinasabi mo bang pinagbubuhatan kita ng kamay?!" galit na galit si Tomi sa akin.

Tumulo ang mga luhang pinipigilan ko. Wala akong magawa, wala akong masabi. Walang kahit na anong tumatakbo sa utak ko kundi ang umiyak. Gustuhin ko mang ipagtanggol ang sarili ko o magdahilan pero wala akong laban... Ang tanging magagawa ko lang ay umiling ng paulit-ulit sa kaniya.

"Wear that fucking dress, Diamon. Subukan mo lang na ipakita ang mga pasa mo sa ibang tao, makikita mo kung anong demonyo meron ako. I*****k mo iyan sa kokote mo!" Dinuro niya ang noo ko bago ako tinalikuran.

Napahikbi ako nang makitang wala na sa kusina si Tomi. Wala sa sariling nasapo ko ang aking pisngi, dinadama ang sakit noon. Lumipad ang paningin ko sa damit na kanina lang ay nasa loob ng kahon, ngayon ay nagkalat na iyon sa lapag kasama ng mga sangkap para sa iluluto ko.

"Anak ko..." narinig ko ang pagsusumamo sa boses ni Yaya Loling pero wala roon ang atensyon ko.

Inilingan ko siya nang siya ay akmang lalapit.

"J-Just clean this mess Yaya.." my voice broke.

"Hanggang kaylan ba kayo magtitiis? Hanggang kaylan ka ba magpapakamartyr?" mas lalo akong humagulhol sa tanong ni Yaya Loling dahilan upang takbuhin niya ako at yakapin.

Hanggang kailan nga ba? Pero gugustuhin ko nga bang masira na lang ang pagsasama naming dalawa kahit hanggang ngayon ay umaasa akong babalik kami sa dati? Alam ko kung bakit kami umabot sa ganito, at alam kong malaki ang pagkukulang ko kay Tomi. Naiintindihan ko siya... pero siya? Kahit minsan ba'y nagawa niyang intindihin ako?

"I love him, Yaya... I will never get tired of loving him."