Chapter Five

Chapter Five

Ang bawat baitang ng grand staircase ay tila isang bundok na kailangan kong dakiitin. Masakit na ang aking mga tuhod at ang aking mga palad ay namumula na sa maghapong pagpiga ng basahan, pero hindi ako pwedeng tumigil. Sa bawat kuskos ko sa malamig na marmol, nararamdaman ko ang mapanuring mata ni Donya Estela mula sa itaas na hallway, tila ba hinihintay niyang magkamali ako.

“Rosita, dalian mo. Darating ang mga Santillan sa loob ng dalawang oras,” bulong ni Klea habang nagmamadaling dumaan bitbit ang mga bagong kurtina.

Tumango lang ako, hindi na nag-abalang sumagot dahil tila ba pati ang boses ko ay kinuha na ng pagod.

Nang malapit na ako sa huling sampung baitang, isang lalaking naka-uniporme ng isang mamahaling flower shop ang pumasok sa grand foyer. Bitbit niya ang isang dambuhalang kumpol ng mga puting rosas, mga bulaklak na tila ba sumisimbolo sa kalinisan ng mga Zaviere, kahit na alam kong puno ito ng dumi sa likod ng mga pader.

“Delivery para kay Mayor Zaviere. Mula kay Governor Santillan,” anang lalaki sa security guard sa pinto.

Dahil abala ang lahat, ako ang pinakamalapit na tao sa foyer. “Dito na lang po,” sabi ko habang pilit na tumatayo mula sa aking pagkakaluhod. Ang aking binti ay bahagyang nanginig, isang senyales na malapit na akong bumigay.

Inabot ng lalaki ang mga bulaklak. Pero bago niya bitawan ang bouquet, may mabilis siyang isiningit na maliit na sobre sa ilalim ng aking palad. Ang kaniyang mga mata ay saglit na tumitig sa akin, malamig, seryoso, at puno ng babala.

“Para sa iyo ’yan, iha. Basahin mo nang mag-isa,” mahina niyang bulong bago mabilis na tumalikod at lumabas ng mansyon.

Nanigas ako. Ang sulat ay hindi para kay Alexander. Para ito sa akin. Mabilis ko itong isinilid sa bulsa ng aking apron, ang puso ko ay tila ba gustong kumawala sa aking dibdib.

“Anong tinitingin-tingin mo dyan, Rosita? Iakyat mo na ang mga bulaklak na iyon sa study ni Alexander,” utos ni Donya Estela na biglang lumitaw sa itaas ng hagdan.

“Opo, Ma’am,” sagot ko, pilit na itinatago ang kaba.

Pagpasok ko sa study ni Alexander, ang amoy ng sandalwood ay muling sumalubong sa akin. Nakaupo siya sa kaniyang mesa, abala sa pagpirma ng mga dokumento. Hindi siya tumingin nang ilapag ko ang mga bulaklak sa gilid.

“From Governor Santillan, Mayor,” sabi ko.

Tumigil siya sa pagsusulat. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin, ang kaniyang mga mata ay dumapo sa mga puting rosas bago lumipat sa akin. Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa kaniyang labi.

“White roses. Victor Santillan loves to play the saint,” aniya, ang boses ay puno ng poot. “At ikaw, Rosita... bakit tila ba nanginginig ang mga kamay mo?”

“Pagod lang po ito sa paglilinis ng hagdan, Mayor,” pagsisinungaling ko.

Tumayo siya at lumapit sa akin. Sa bawat hakbang niya, nararamdaman ko ang bigat ng sobre sa aking bulsa. Huminto siya sa mismong harap ko, sapat na para maramdaman ko ang init na nagmumula sa kaniyang katawan. Hinawakan niya ang aking baba at pilit na itiningala ang aking mukha.

“You’re a terrible liar,” bulong niya. Inabot ng kaniyang kamay ang bulsa ng aking apron.

Nanlaki ang mga mata ko. “Mayor, huwag po—”

Mabilis niyang kinuha ang sobre. Ang kaniyang mukha ay naging kasing dila ng gabi nang mabasa ang pangalan sa labas nito. Walang sabi-sabi ay pinunit niya ang selyo at binasa ang nilalaman.

“Ang isang lihim na itinago sa dilim ay mas maliwanag pa sa sikat ng araw kapag ang tamang tao ang nakakita. Mag-ingat ka sa mga Zaviere, Rosita. Hindi ka nila pag-aari, kundi ebidensya.”

Isang marahas na tunog ng paglukot ng papel ang bumasag sa katahimikan. Itinapon ni Alexander ang papel sa basurahan at marahas akong isinandal sa kaniyang mesa. Ang kaniyang mga kamay ay bumaon sa aking balikat, ang kaniyang mga mata ay nagniningas sa galit na hindi ko maunawaan.

“How long has he been contacting you?” sigaw niya, ang boses ay yumanig sa buong study.

“Ngayon lang po! Hindi ko po alam kung sino siya!” sigaw ko pabalik, ang mga luha ay nagsimula nang pumatak.

“Liar!” mariin niyang sabi. Inilapit niya ang kaniyang mukha sa akin, ang kaniyang hininga ay mainit sa aking labi. “Victor Santillan is a shark. He smells blood, and he smells my weakness. At ikaw... ikaw ang ginagamit niya para sirain ako.”

“Hindi ko po kayo sinisira! Ako po ang sinisira niyo!” paglalakas-loob ko. “Kayo at ang pamilya niyo! Ginagawa niyo akong basura sa harap ng lahat, tapos ngayon pinagbibintangan niyo ako?”

Nanigas si Alexander. Ang kaniyang galit ay tila ba biglang nahaluan ng isang bagay na mas malalim, isang desperasyong pilit niyang itinatago. Binitawan niya ang aking balikat pero hindi siya lumayo. Sa halip, hinaplos niya ang aking pisngi, ang kaniyang mga daliri ay nanginginig nang bahagya.

“Dahil kapag nakuha ka niya, Rosita... kapag nalaman ng mundo ang tungkol sa atin... hindi lang ang karera ko ang matatapos,” bulong niya, ang boses ay naging paos. “Kundi pati ang buhay mo. He will use you and discard you once I’m gone.”

“Bakit hindi niyo na lang ako paalisin? Bakit kailangang manatili ako rito?” tanong ko sa gitna ng aking paghikbi.

“Dahil hindi ko kaya,” pag-amin niya, isang katotohanang tila ba mas masakit pa sa anumang parusa. “Because every time I see you, I am reminded that I am still a man, not just a machine of the Zavieres.”

Biglang bumukas ang pinto. Si Donya Estela, kasunod si Governor Victor Santillan na may malapad na ngiti sa kaniyang labi.

“Alexander! Look who’s here early,” masayang sabi ng Donya, pero agad siyang napatigil nang makita ang distansya namin ni Alexander.

Mabilis akong lumayo kay Alexander, pilit na inaayos ang aking apron at pinapahid ang aking mga luha. Ang tingin ni Governor Santillan ay dumapo sa akin, isang tinging puno ng tagumpay.

“Mayor Zaviere. I see you’re personally overseeing the... cleanliness of your staff,” nakangising sabi ni Victor.

Lumapit si Alexander kay Victor, ang kaniyang tindig ay muling naging matikas at mapanganib. “Governor. Always a pleasure to see you in my territory. Pero sana, sa susunod, ang mga bulaklak mo ay para sa akin lang, at hindi para sa mga tauhan ko.”

Nagkatinginan ang dalawang makapangyarihang lalaki. Isang giyera na walang putok ng baril, tanging mga salita at lihim na tingin. At sa gitna nila, nakatayo ako, isang hamak na katulong na ngayon ay naging mitsa ng isang sunog na walang sinuman ang makakapagsabi kung sino ang unang matutupok.