ภาพอนาคต หรือแค่เพี้ยน?

ออสโล่และอเล็กซิสยิ้มน้อย ๆ ทำท่าราวกับเข้าใจว่าเธอรู้สึกอย่างไร แต่พวกเขาก็ยังอดขำไม่ได้ และเมื่อพวกเขาหัวเราะใส่เธอเกินพอดี โทสะเริ่มเดือด และพอมันเดือด เธอห้ามปากตัวเองไม่อยู่

“มันไม่ตลกนะ! บางครั้งฉันเห็นเหตุการณ์ผ่านภาพในหัว มันผุดขึ้นมาเอง” หยุดพูดได้แล้วเบ็กกี้ หยุดพูด “ฉันพูดความจริง ฉันเคยฝันถึงเพื่อนคนหนึ่ง ฉันอยู่ในร่างของเธอ เห็นทุกสิ่งผ่านดวงตาของเธอ เธอลืมล็อกประตูห้องนอนและพ่อเลี้ยงก็เข้ามา ฉันพยายามเตือนเธอแล้ว แต่เธอบอกว่าฉันมันบ้า ประสาท เพี้ยน ฉันไม่ใช่เพื่อนของเธอ และพ่อเลี้ยงของเธอก็เข้ามาในห้องนอนจริง ๆ สุดท้าย เพื่อนคนนั้นก็เอาแต่โทษว่าฉันสาปแช่งเธอ”

บรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีเหมือนครั้งเรมี เสียงหัวเราะหายไป แต่พวกเขาไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูดเหมือนที่เชื่อเรมี สีหน้าของพวกเขาบ่งบอกว่าเห็นใจ แต่เธอไม่ต้องการความเห็นใจนั้น เด็กสาวร้องไห้ในใจ ทำไมถึงไม่หุบปากให้สนิท เธอรู้ว่าพวกเขาคิดอะไร พวกเขาคงนึกถึงสายรัดข้อมือเมื่อครู่และคงคิดว่า อ้อ อย่างนี้นี่เอง เธอเป็นคนป่วย เธอสมควรอยู่ที่นั่นต่อไป

“เธอเป็นแม่หมอเหรอ”

“ไม่ใช่สักหน่อย” เธอตวาดใส่เวด เขานิสัยไม่ดีเหมือนกับคนตาสีอำพัน ถึงจะร้ายน้อยกว่าแต่ก็ยังนิสัยไม่ดีอยู่ดี

“เธอทายอนาคตของฉันได้ไหม” เทสซ่าถามแต่น้ำเสียงแฝงนัยล้อเลียน เบ็กกี้แน่ใจว่าสิ่งที่เธอคิดในตอนแรกถูกต้อง คนกลุ่มนี้ไม่ต่างอะไรจากพวกแก๊งอันธพาลในโรงเรียน พวกเขาแกล้งเธอเหมือนกับที่พลูทักซ์ทำ

“ฉันทำนายอนาคตไม่ได้ ฉันแค่เห็นเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น ฉันไม่สนหรอก ถ้าหากพวกเธอจะไม่เชื่อฉัน”

“เฮ้ ใจเย็น ๆ” เรมีกระตุกแขน เขาเป็นคนเดียวในนี้ที่เธอรู้สึกสบายใจที่จะอยู่ด้วย แต่พวกเขาเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงชั่วโมง เธอจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจะไม่เปลี่ยนไปเหมือนคนพวกนี้ แต่เพราะตัวเธอไม่มีเพื่อนคนอื่นแล้ว จะผิดหรือไม่หากเธอหวังว่าเขาจะอยู่ข้างเธอ

“เบ็กกี้ นั่นอะไรเหรอ” มินนี่ชี้นิ้วไปยังรอยแผลเป็นที่คอ “รอยช้ำหรือเปล่า”

“เห็นมาตั้งนานละ มีรอยแบบนั้นใต้แขนเธอด้วยนะ” เบนเสริม

เบ็กกี้ลุกขึ้นยืน

“นี่ ไม่มีอะไรหรอกน่า ใจเย็นก่อน”

“ฉันไม่ใช่คนบ้านะที่นั่งเฉย ๆ แล้วปล่อยให้คนพวกนี้ปากพล่อยพูดอะไรก็ได้”

“โห...แรงนะนั่น” ใครสักคนว่า

“ขอโทษ พวกเราขอโทษ ไม่มีใครอยากให้เธอรู้สึกแบบนั้น พวกเขาหัวเราะฉันเหมือนกัน เรามาคุยกันดี ๆ ดีกว่า อย่าเพิ่งโมโหเลย” อเล็กซิสทำเหมือนปลอบแต่คำพูดไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น เบ็กกี้รู้ดีว่ามันเป็นการแสดง บางครั้ง คนบางคนก็หยิบยื่นน้ำใจ ปากบอกว่า “ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกอย่างไร” แต่จริง ๆ แล้ว พวกเขาแค่พยายามสร้างภาพให้ดูดีขึ้นมาเท่านั้น

 “อย่าเสแสร้งเลย คนอย่างเธอยังถือปืนคิดฆ่าคนได้ ดวงตาเธอมันไร้ความรู้สึก เย็นชาราวกับน้ำแข็ง ฉันเห็นตัวตนของเธอทุกอย่าง อย่าแกล้งทำเป็นปลอบ ข้างในเธอก็เป็นแบบนั้นนั่นแหละ”

ทุกคนเงียบไปนานก่อนที่เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกรอบ เบ็กกี้คิดว่า ตอนนี้หน้าของเธอคงแดงมากกว่าผมตัวเอง

“เอาจริงเหรอเนี่ย” ซาร่าห์พึมพำ แต่เสียงที่ใสกลับฟังดูน่ารำคาญขึ้นมา และตอนนี้ในสายตาเธอ หญิงสาวคนนี้คือราชินีจอมวายร้าย

“อเล็กซิสฆ่าใครไม่ได้หรอก” เวดแย้ง “อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ”

“เธอทำได้...จะทำแน่ ๆ ฉันรู้ว่านายคงไม่เชื่อ ไม่อยากจะพูดหรอกนะ แต่เพื่อนของนายจะทำแบบนั้นจริง ๆ ดวงตาของเธอไม่มีความรู้สึกอะไรเลย แต่ตั้งใจจะฆ่า...ฉันเห็น”

“เด็กคนนี้มาจากสถานพักฟื้นจิตเวช แถมยังมาจากแคสติโมเนีย” เทสซ่าย้ำเตือนกลุ่มตัวเอง “เธอพูดจาไร้สาระ”

“เทส ไม่ต้องใช้คำแรงขนาดนั้นก็ได้”

“พี่ก็ ดูสายตาที่เธอมองพวกเราสิ เหมือนเห็นพวกวายร้ายอะไรแบบนั้นเลย”

“เธอยังเด็ก” เรมีแทรก เหมือนพยายามจะหาข้อแก้ตัวให้เธอ แต่เธอไม่ต้องการ เขาก็เหมือนกับอเล็กซิส ไม่อยากทำตัวแย่ ๆ ต่อหน้าคนอื่น นายก็แค่อยากเป็นเพื่อนกับคนกลุ่มนี้

“บางที มันอาจจะเป็นพลังของเธอก็ได้ มองเห็นอนาคตอะไรแบบนั้น” คำพูดของมินนี่ทำให้ทุกคนขบขัน อย่างไรก็ตาม มินนี่ไม่ได้โกรธคนอื่นเหมือนเบ็กกี้ เธอจ้องหน้าเด็กสาวอีกคนนิ่ง แล้วยิ้มอย่างใสซื่อ

“เธอคิดว่าอเล็กซิสฆ่าคนได้งั้นเหรอ” เวดโต้น้องสาวเพื่อน “เทสซ่าพูดถูกแล้ว ไร้สาระ อเล็กซ์ เธออย่าไปฟังคำพูดของเด็กคนนี้เลย ฉันพูดกับเพื่อนของฉัน ไม่ใช่นายนะโวลคอฟ”

“เออ รู้โว้ย” อเล็กซ์ตวาดกลับ

“อเล็กซิส อย่าไปฟังคำเด็กคนนี้” เทสซ่าเตือนเพื่อน

“ไม่หรอก ฉันไม่ถือ ความจริงอยากรู้ด้วยซ้ำว่าฉันจะฆ่าใคร”

เด็กสาวเริ่มไม่ชอบอเล็กซิสมากขึ้นเรื่อย ๆ “เธอไม่อยากรู้หรอก เธอก็แค่...พยายามจะแกล้งฉันเหมือนคนอื่น”

“เฮ้ ฉันอยากรู้จริง ๆ”

“อย่าปล่อยให้เด็กคนนี้ว่าเธอฝ่ายเดียวได้ไหม ฉันไม่อยากจะพูดอะไรแบบนี้หรอกนะ หนูน้อย แต่ถ้าเธอไม่เข้าใจมุกตลกและไม่เห็นว่าขำ ในเมื่อเธอตัดสินพวกเราไปแล้วว่าเลวร้ายขนาดไหน ไปซะ ไปให้พ้น”

“เทสซ่า!” พี่ชายของเธอร้อง “เธอยังเด็ก อย่าพูดอะไรรุนแรง ไม่เอาน่า ไม่ทะเลาะกัน ฉันขอโทษนะสาวน้อย”

“ทำไมล่ะ เพราะเธอเด็กกว่าพวกเราเหรอ ถึงทำตัวร้าย ๆ ได้”

ฉันร้ายเหรอ

“พูดกันไปไกลเกินแล้ว” โนเอลลุกขึ้น เดินตรงมาหาเบ็กกี้ เด็กสาวผงะถอย “อย่าเข้ามานะ”

“เฮ้ ใจเย็นน่า ฉันไม่ทำอะไรหรอก สูดหายใจเข้าลึก ๆ ค่อย ๆ คุยกัน”

แต่พอเธอสบตากับเขา ฉันพลันภาพบางอย่างปรากฏในหัว เธอเห็นเขานอนจมกองเลือดจากนั้น...ไฟ เด็กสาวพยายามจดจ่อกับสถานการณ์ตรงหน้าแต่สติพ่ายแพ้ให้กับอาการที่กำเริบขึ้น มันเป็นอาการปวดหัวที่รุนแรง “ออกไป”

“เบ็กกี้?”

“เพี้ยนชัดๆ”

“เบ็กกี้?”

เธอไม่รู้ว่าใครพูดอะไรบ้าง เพราะความเจ็บปวดครอบงำจนไม่รับรู้สถานการณ์รอบด้าน เสียงปืนดังสนั่นข้างหูทั้งสองข้าง อาการปวดศีรษะนั้นรุนแรงเกินทนราวกับสมองของเธอกำลังจะปริออกจากกัน สาวน้อยผมแดงกรีดร้อง จากนั้นทุกอย่างมืดสนิท