ฝันหรือทำนาย

สาวน้อยผมแดงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ โนเอลอุ้มร่างเล็กมาที่ห้องพยาบาล ข้างเตียงปรากฏเครื่องวินิจฉัยอาการที่ทำหน้าที่เสมือนคุณหมอรายงานอาการว่าเธอแค่เป็นลมไปเท่านั้น โดยไม่มีการกล่าวถึงอาการเจ็บปวดทางศีรษะแต่อย่างใด ไม่มีใครทราบว่าทำไมเบ็กกี้ถึงหมดสติกะทันหัน และก่อนหน้านั้น ทำไมเธอถึงกรีดร้องทุรนทุรายราวกับอาการปวดหัวรุนแรงสาหัสจนทำให้เธอขยับตัวไม่ได้ ได้แต่ร้องแบบนั้น อเล็กซิสจำเสียงนั้นได้ดีทีเดียว เพราะพอได้ยินก็เกิดอาการขนลุกขึ้นมาทันที เด็กสาวกลัวอะไรบางอย่าง...หรือบางที เธออาจจะกลัวอเล็กซิส

อเล็กซิสและออสโล่นั่งมองเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียง เธอยังเด็กมาก เบ็กกี้สวมชุดกระโปรงสีครีมออกเหลืองที่น่าจะเคยเป็นสีขาวบริสุทธิ์มาก่อน ทั้งยังถักเปียสองข้าง ทั้งยังดวงตาสีเขียวเข้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา อเล็กซิสสังเกตเห็นรอยช้ำตามลำตัวของเธอเหมือนกับที่มินนี่และเบนเห็น ทำไมเธอจะจำรอยแบบนั้นไม่ได้ เพราะมันคล้ายกับรอยที่คาเมรอนเคยฝากไว้

สาวน้อยผมแดงมาจากสถานพักฟื้นผู้ป่วยจิตเวชในแคสติโมเนีย เมืองที่รายการข่าวมักเล่าว่าผู้คนที่นั่นชอบประกอบพิธีกรรมทางศาสนาแบบสุดโต่ง อเล็กซิสนึกสงสัยว่าชีวิตของเบ็กกี้ก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร และทำไมเธอถึงกลัวอเล็กซิสขนาดนี้ หรือเพราะว่าเธอเห็นฉันฆ่าใครสักคน แต่ประเด็นคือ เธอเห็นแบบนั้นจริงเหรอ

“ฉันกลับห้องก่อนได้ไหม” ออสโล่ถามเหมือนขออนุญาต เขาดูท่าทางไม่สบาย

“นายเป็นอะไร” พลันเห็นมือของเขากุมบริเวณหน้าท้องแน่น “บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าดื่มนมตอนท้องว่าง”

“รู้แล้ว ๆ อย่าบ่นเหมือนแม่เลยน่า”

“รีบไปสิ!” เธอเร่ง ออสโล่จึงวิ่งออกไป แต่ไม่ลืมหันกลับมาบอกทิ้งท้าย “เจอกันที่ห้องอาหารเลยนะ” แล้วเขาก็หายไป พอเธอหันกลับมา เบ็กกี้กำลังกะพริบตา และเมื่อเด็กสาวเห็นว่าตัวเองอยู่กับอเล็กซิสตามลำพังก็รีบเขยิบตัวถอยร่นจนแทบจะฝังร่างกับกำแพง

“ทำไมเธออยู่ที่นี่”

ไม่มีใครอยากนั่งเฝ้าเด็กคนนี้นอกจากเธอกับโนเอล แต่เทสซ่าไม่เห็นด้วย ในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา สองพี่น้องคู่นี้ไม่ได้ทะเลาะกันเลย (ตั้งแต่เบนเข้ากลุ่ม เทสซ่าชอบถูกเบนแกล้งเป็นประจำ เธอจึงใช้เวลาไปกับการป้องกันตัวเองจากหมอนี่) เพราะเหตุนี้ โนเอลจึงไม่อยากก่อบรรยากาศอึมครึมระหว่างพี่น้องขึ้นมาอีก เขาจึงปล่อยให้พวกอเล็กซิสเฝ้าเด็กแทน ส่วนเรมีลังเลว่าตัวเองควรอยู่หรือเปล่า เพราะเขาเป็นเพื่อนคนแรกของเบ็กกี้ แต่สุดท้าย เบนกับอเล็กซ์ก็ลากเรมีไปสัมภาษณ์เรื่องแฮกระบบจนได้ จึงเหลืออเล็กซิสกับออสโล่ที่นั่งอยู่ อีกเหตุผลหนึ่งคือเธออยากพูดกับเด็กคนนี้ให้รู้เรื่อง

อเล็กซิสนึกถึงวิธีที่พ่อรับมือกับเจสซี่เมื่อตอนจับได้ว่าเขาแอบซ่อนขวดเหล้าไว้ใต้เตียง เธอเลือกวิธีนี้เพื่อเอาชนะความกลัวของเบ็กกี้ที่มีต่อเธอ อเล็กซิสเดินไปที่เครื่องจ่ายยา “ครีมลดรอยแผลเป็น”

หน้าต่างตรงช่องจ่ายของเลื่อนขึ้น กล่องจิ๋วขนาดสี่เหลี่ยมจัตุรัสตกลงบนฝ่ามือ มันเป็นสีเขียวพาสเทลซึ่งข้างในจะบรรจุเนื้อเจลสีฟ้า อเล็กซิสส่งมันให้เบ็กกี้

“ใช้นี่สิ ไม่กี่วันหรอก พวกรอยนั้นก็หายแล้ว”

เบ็กกี้ลังเล เหมือนคิดว่าเธอยื่นยาพิษให้

“เวดกับฉันลองใช้แล้ว มันดีมากเลยนะ”

ใบหน้ากลมเงยขึ้น ดวงตาสีเขียวฉายแววสนใจ สีเขียวที่เหมือนกับป่าทึบในวันที่หดหู่ “เธอมีแผลด้วยเหรอ”

อเล็กซิสพยักหน้า “เหมือนกับที่เธอมีตรงคอและแขน” เมื่อเห็นว่าเบ็กกี้ยังคงตั้งใจฟัง เธอจึงเล่าเหตุการณ์น่ากลัวในตอนนั้นอย่างละเอียด แถมยังเพิ่มเนื้อหาเข้าไปนิดหน่อยเพื่ออรรถรส (และไม่ลืมไขว้นิ้วไว้ข้างหลัง) “...มือของเขากุมไว้ที่คอของฉัน แล้วก็บีบ ๆ เขาตีฉันนับครั้งไม่ถ้วนเลย ฉันหายใจไม่ออก จำหน้าตัวเองแทบไม่ได้”

ดวงตาที่เคยมองเธออย่างหวาดระแวงเปลี่ยนเป็นความเห็นใจและอารมณ์ร่วม สาวน้อยผมแดงจึงเก็บยาทาผิวที่เธอให้ใส่กระเป๋ากระโปรง “ทำไมคนเราถึงชอบทำร้ายกัน คนที่ทำร้ายเธอก็เป็นถึงตำรวจ ส่วนคนที่ทำร้ายฉันเป็นหมอและพยาบาล”

“หา หมอกับพยาบาลเหรอ มันไม่ใช่วิธีการรักษาคนไข้นะ มันผิดกฎหมาย”

“ในแคสติโมเนีย บทกฎหมายเป็นรองธรรมเนียมเสมอ” เด็กสาวนั่งเงียบ แล้วทำท่าเหมือนนึกเรื่องสำคัญออกมาได้ “ไม่ ไม่ ฉันไม่ควรพูดแบบนั้น ได้โปรดลืมเถอะนะว่าฉันพูดอะไร เธอเจอคนเลว แต่สถานการณ์ของฉันมันต่างออกไป พวกเขาเป็นคนดี พวกเขาดูแลฉัน พยายามช่วยฉันให้หลุดพ้นจากคำสาป พ่อก็ตีฉันเหมือนกัน เพราะว่าฉันถูกสาป”

เมื่อได้ยินเด็กสาวตรงหน้าเล่าเรื่องของตัวเองราวกับมันเป็นเรื่องปกติที่เธอถูกทำร้าย ราวกับเธอสมควรถูกปฏิบัติเช่นนั้น ทั้งที่ลึก ๆ แล้ว เธอรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง ราวกับเธอรู้สึกว่าคนพวกนั้นจับจ้องเธออยู่ ทันใดนั้น อเล็กซิสเหมือนมีอาการหัวร้อน

“เธอเล่าความฝันอันนั้นให้ฉันฟังได้ไหม”

สาวน้อยมองซ้ายขวาเหมือนไม่แน่ใจ “เธออยากรู้จริง ๆ เหรอ เธอเชื่อฉันใช่ไหม”

“เอาจริงนะ ถ้าบอกว่าเชื่อก็คงเป็นการโกหก แต่ถ้าบอกว่าไม่เชื่อ ก็ไม่ใช่เหมือนกัน เอาเถอะ รู้ไว้ว่าฉันอยากฟังจริง ๆ โดยเฉพาะความฝันที่เธอเห็นฉัน ที่ถาม ไม่ได้มีจุดประสงค์แอบแฝงเลยนะ”

เบ็กกี้ถอนหายใจ “ก็ได้ ฉันเห็นเธอในความฝัน เธอถือปืนเล็งมาที่ฉัน ไม่สิ คนอื่น คือเวลาที่ฉันฝัน ฉันจะมองเห็นผ่านสายตาเจ้าของร่างซึ่งเป็นคนอื่น ฉันไม่รู้ว่าหรอกว่าเธอจะฆ่าใคร ไม่รู้จริง ๆ ฉันเห็นแต่ตาคู่นั้น ตาของเธอ ฝันเห็นเหตุการณ์นี้ติดต่อกันหลายคืน แล้วฉันก็จะกรีดร้องจนตื่น เป็นแบบนี้จนพ่อและแม่ทนไม่ไหวเลยส่งฉันไปที่นั่น ดวงตาของเธอมันเย็นชาไปถึงกระดูก ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงกลัวดวงตาคู่นั้นนัก บางทีอาจเป็นเพราะฉันเห็นความกราดเกรี้ยวข้างในความเย็นชานั้นอีกที”

“ขอโทษ” อเล็กซิสพูด แม้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอ แต่ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอจริง ๆ ใช่ไหม “ฉันเองก็อยากฆ่าไอ้ตำรวจสองคนนั้น เคยคิดอยู่หลายครั้ง แต่ไม่รู้ว่าจะฆ่าพวกนั้นได้ยังไง และฉันก็ไม่แน่ใจว่าฉันอยากฆ่าพวกเขาจริง ๆ หรือเปล่า หรือแค่อยากให้พวกเขาทรมานเหมือนที่เคยทำกับคนอื่นไว้” พลันสายตาตวัดไปทางเด็กสาวเพื่อจับกิริยา อย่างน้อย ตอนนี้อเล็กซิสประสบความสำเร็จในการซื้อใจเบ็กกี้ได้ประมาณหนึ่ง

แปลกเหลือเกิน เธอสัมผัสได้ว่าเด็กคนนี้พูดความจริง แต่เรื่องที่เธอเล่าจริงแค่ไหนกันแน่ ถ้าเบ็กกี้เชื่อว่ามันเป็นความจริง คนฟังย่อมรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่มันคือความจริงแน่เหรอ หรือว่ามินนี่พูดถูก ว่าเด็กคนนี้มีความสามารถในการมองเห็นอนาคตอันใกล้ แต่แม้เธอจินตนาการตัวเองสังหารคาเมรอนกับบรูซ อเล็กซิสยังสงสัยว่าเธอจะทำได้อย่างที่คิดหรือเปล่า

“ความฝันของเธอกลายเป็นความจริงบ่อยแค่ไหน”

“ไม่เคยนับด้วยสิ บางครั้งนะ”

บางครั้ง

“แล้วทำไมเธอถึงกรีดร้องจนเป็นลมด้วย”

“เพราะชายคนนั้น คนตัวใหญ่ ๆ”

“โนเอลเหรอ”

สาวน้อยพยักหน้า “ฉันเห็นเขาในหัว บางครั้งมันมีภาพปรากฏขึ้นมาแล้วเวลานั้น ฉันจะปวดหัวมาก...มาก...ฉันเห็นเขา เห็นเลือด ได้ยินเสียงปืนดังมาก...ดังเหมือนระเบิด”

คนฟังพูดไม่ออก โนเอลในมโนภาพของเบ็กกี้นั้นน่ากลัวกว่าของเธอมากมาย ฉันควรบอกโนเอลหรือเปล่า หรือคุยกับเทสซ่าก่อน พวกเขาคงคิดว่าฉันประสาทแน่ ๆ

“ฟังแล้ว...เธอว่าฉันแปลกหรือเปล่า” ในดวงตาของเด็กคนนี้มีแต่ความปวดร้าว ราวกับ

อเล็กซิสกำลังเดินเข้าไปในป่าในวันที่มืดมนที่สุด คนโตกว่าจับมือเล็ก ๆ ของแม่หนูน้อยแล้วถามกลับว่า “แล้วฉันดูน่ากลัวไหม”

เด็กสาวสั่นหัว จากนั้นค่อย ๆ คลี่ยิ้มน้อย ๆ

นี่ถือวิธีที่พ่อทำให้เจสซี่คายความในใจออกจากมาได้ แม้มันจะเป็นความจริงครึ่งเดียวก็ตาม แต่ดูเหมือนมันจะได้ผลกับกรณีของเบ็กกี้พอสมควร