เพื่อนขี้สงสัย

ทั้งสองเคยไปลองเล่นที่สนามบาสแล้วครั้งหนึ่ง เบนกับอเล็กซ์ไม่ค่อยนิยมเล่นกีฬาแนวนี้ ดังนั้นจึงไม่ได้ไปเล่นที่นั่นอีก ช่วงที่พวกเขายังเป็นนักเรียน ทั้งสองเลือกเข้าสมาคมศิลปะป้องกันตัว มวย ยิงปืน ว่ายน้ำ และเทนนิส ส่วนกอล์ฟซึ่งเป็นกีฬาที่คนส่วนใหญ่ในฟิวเจอร์ริสติกนิยมกลับเป็นกีฬาที่ทั้งสองเกลียด พวกเขาหลงใหลกีฬาแนวต่อสู้และใช้อาวุธ อันเนื่องมาจากอิทธิพลที่ได้รับมาจากเหล่าฮีโร่ในวัยเด็ก โดยเฉพาะเบนที่ชอบของพวกนี้มากเป็นพิเศษ เขายังมีงานอดิเรกสะสมอาวุธ ทั้งของโบราณและสมัยใหม่

สนามบาสของที่นี่ปูพื้นด้วยไม้เมเปิ้ลขัดเงาเป็นมันวาว ส่วนอัฒจันทร์ตั้งอยู่ด้านในและมีเพียงฝั่งเดียว คนหกคนกำลังรอพวกเขาอยู่ ทั้งหมดสวมเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้น หรือไม่ก็กางเกงยีน อเล็กซิสนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเทสซ่ากับเด็กหนุ่มผมสีแดง พอเทสซ่าเห็นหน้าเบน หญิงสาวหรี่ตามองเชิดคางขึ้น เบนนึกสนุกเลยขยิบตาพร้อมกับส่งยิ้มยียวนให้เธอ สาวคู่อริจึงทักทายตอบด้วยนิ้วกลาง

“เฮ้” อเล็กซิสโบกมือทักทาย เขาหันเหความสนใจไปที่เด็กสาวคนนี้ทันที เบนเกือบจะโบกมือกลับอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่เห็นว่าสายตาของเธอมองเลยไปยังอเล็กซ์ แถมเพื่อนของเขายังโบกมือตอบอีกด้วย จากนั้นอเล็กซิสถึงหันมาทักทายเบนด้วยท่าทางประหม่า

“นี่นายรู้จักเด็กคนนั้นด้วยเหรอ” เบนไม่ลังเลที่จะถาม พลันทุกอย่างก็กระจ่างเหมือนมีไฟส่องสว่างในสมอง “อ้อ...นึกออกแล้ว นี่น่ะเหรอ เพื่อนใหม่คนนั้น”

อเล็กซ์พยักหน้า “ใช่”

“อ้อ ดีเนอะ” ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำหน้าประหนึ่งรู้ทุกอย่าง “ไม่เห็นบอกเลยว่าเพื่อนใหม่เป็นเด็กผู้หญิง และคนนี้ด้วย...อืม แถมยังอุบอิบไม่บอกว่าน่ารักขนาดนี้”

อเล็กซ์เม้มปาก “อยากรู้จริง ๆ แฮะ ว่าสมองนายทำด้วยอะไร แล้วถ้าสงสัยว่าทำไมถึงไม่บอก ก็เพราะนายชอบเป็นแบบนี้ไงล่ะ คิดแต่เรื่องบ้า ๆ”

“ทำไงได้ ฉันเกิดมาจากความใคร่และความโลภ ไม่ใช่ความรักสักหน่อย” เบนดึงชายเสื้อ

อเล็กซ์ “เฮ้ ยังไม่พูดจบเลย ฟังนะ จำได้ไหม ฉันเคยบอกนายว่าเล็งเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไว้ ฉันหมายถึงคนนี้นี่แหละ แม่แบมบี้น้อยของฉัน”

“อ้อเหรอ คนนี้เหรอ” อเล็กซ์สั่นหัว ทำท่าเหมือนว่าเขาไม่ได้อยากรู้ เบนยิ่งเค้นสายตามอง อยากจะง้างเอาความจริงจากปากเพื่อนให้ได้ พอเห็นเพื่อนทำท่าอยากรู้ออกมามากขนาดนั้น อเล็กซ์เลยจับเขาล็อกคอ พาลากเดินตามหลังซาร่าห์ไปทั้งอย่างนั้น

“ฉันไม่หยุดแน่ ๆ ฉันต้องรู้ให้ได้!” เบนร้องทั้งที่ยังติดอยู่ในอ้อมแขนที่ล็อกคอตัวเองอยู่

“นายควรจะหยุดนะ” อเล็กซ์ว่า พลางล็อกแน่นขึ้นไปอีก

ซาร่าห์แนะนำเบนกับอเล็กซ์ให้คนในกลุ่มนั้นรู้จัก พวกเขาพอรู้จักกับเวดอยู่บ้าง เด็กหนุ่มคนนี้มองเขาอย่างไม่เป็นมิตรตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ส่วนอเล็กซิส เมื่อรอยแผลหายไปบวกกับหน้าตาสดใสกว่าวันก่อน ๆ เธอเหมือนดอกทานตะวันยามเช้าไม่มีผิด เจ้าหัวแดงที่นั่งข้างเธอบอกว่าตัวเองชื่อออสโล่ เจ้านี่ก็เป็นมิตร คงมีแค่เขากับเพื่อนสาวที่ดูยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ด้วยสีหน้าที่จริงใจกว่าคนอื่น ส่วนอีกสามคนนั้น พวกเบนพอจะคุ้นหน้าคุ้นตามาก่อนแล้ว โนเอล เทสซ่า และมินนี่ โดยเฉพาะเด็กสาวที่ชื่อมินนี่ พอทำความรู้จักแบบเป็นทางการ จึงเห็นว่าเธอเหมือนกับเด็กอายุเจ็ดขวบในร่างสาววัยรุ่น

“เรามีเก้าคน จะแบ่งทีมยังไงล่ะ” เขาถาม

“ไม่เป็นไรหรอก ทีมไหนที่มีอเล็กซิสก็จะมีแค่สี่คน” หนุ่มหัวแดงแก้ปัญหาให้ ซึ่งฟังดูแล้วไม่ยุติธรรมสุด ๆ

“อ้าว ไม่แฟร์นี่ นายดูตัวโนเอลก่อนดิ” เด็กสาวชี้ไปยังชายหนุ่มอาวุโสที่สุดในกลุ่ม รูปร่างของโนเอลไม่ต่างจากเสาค้ำยันขนาดสองคนโอบ

“ไม่เป็นไร ฉันไม่เล่น” มินนี่ว่าแล้วหลบไปนั่งตรงสแตนด์ แต่ท่าทางเหมือนกระโดดเหยง ๆ มากกว่า เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ทำให้สมองของเขาตีบตัน นึกไม่ออกว่าต้องทำอย่างไรถึงจะคุยกับเธอได้ ทั้งรูปลักษณ์หน้าตาที่แสนธรรมดาไม่ได้สวยเหมือนพี่สาว กลับบุคลิกที่แปลกประหลาดเกินบรรยาย แววตายังเลื่อนลอย บางครั้งเขาคิดว่าเขาเห็นออร่าสีดำอยู่รอบตัว

“มาเล่นเถอะมินนี่ เดี๋ยวก็หาจำนวนลงตัวได้เอง” ออสโล่ตะโกนเรียก “นั่นไง เราลองชวนเขาไหม” เขาชี้ไปยังเด็กหนุ่มผมสีเงินที่เพิ่งเข้ามาในสนามบาส เด็กหนุ่มเดินไปนั่งบนสแตนด์ที่อยู่ปลายสุด แล้วจ้องพวกเขา

“เฮ้ นายอยากเล่นกับพวกเราไหม” ออสโล่ตะโกนถามไป ไอ้หมอนั่นเหมือนทำท่าจะลุกขึ้นมาเล่นด้วย แต่แล้วก็ไม่ขยับ

“อย่าไปสนใจเลย หมอนี่เป็นงี้แหละ” เบนสรุป แต่หางตาเห็นสองสาวเทสซ่ากับอเล็กซิสทำหน้าเสียดาย พวกผู้หญิง

“มีใครในนี้รู้ชื่อเขาบ้างไหม เขาทำตัวลึกลับตลอดเลย แต่ให้ตายเถอะ น่ารักเป็นบ้า” เทสซ่าถามขึ้น ดวงตาสีเทาคู่สวยยังคงจ้องเด็กหนุ่มคนนั้นไม่วางตา

ซาร่าห์เคยชวนเด็กคนนั้นเข้ากลุ่มอยู่หลายครั้ง แต่เขาปฏิเสธด้วยการเดินหนีตลอด เท่าที่เบนสังเกต พวกผู้หญิงคงชอบคาแรกเตอร์แนวนี้ หล่อเย็นชา ทำตัวลึกลับ เสน่ห์ของหมอนั่นเหลือล้นจนพวกเธอลืมสังเกตว่าฟันหน้าของเขาใหญ่กว่าปกติ

“ไมเคิล” อเล็กซ์กับอเล็กซิสตอบพร้อมกัน

“ฮะ” เบนและซาร่าห์อุทานพร้อมกัน ทั้งสองหันไปมองเพื่อนตัวเองด้วยสายตาที่แทบไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน ไม่แปลกหรอกหากอเล็กซิสรู้จักเด็กคนนั้น แต่พวกเขาแปลกที่ใจอเล็กซ์รู้จักต่างหากเล่า เพราะว่าหมอนี่ควรเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องคนอื่น แถมยังเอาแต่เก็บตัวอยู่ในท้องฟ้าจำลองเป็นเวลานาน รวมถึง โดยปกติแล้ว อเล็กซ์ไม่มีนิสัยเจ๊าะแจ๊ะอยากรู้เรื่องชาวบ้าน

“นายนี่มัน...วันนี้ทำฉันแปลกใจสองรอบแล้วนะ”

“รู้ตอนตรวจสุขภาพไง” อเล็กซ์อธิบาย “เขาอยู่ลำดับถัดจากฉันเลยได้ยินตอนเรียกชื่อ”

“อเล็กซิสจ๊ะ แล้วเธอรู้จักเขาได้ไง” ซาร่าห์หันไปถามเด็กสาวด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น

“เรื่องมันยาว แต่ไม่มีอะไรพิเศษหรอก ไว้ค่อยเล่านะ”

“เดี๋ยว ๆ ขอแทรกหน่อย” ออสโล่ขัดขึ้นมา “พวกเรามีอเล็กซ์ตั้งสองคนนะ”

“ทำไมล่ะ มันไม่ดีเหรอ” อเล็กซิสถาม เขาเพิ่งเห็นว่าเธอมีคิ้วที่ค่อนข้างหนา แต่ไม่รกรุงรัง 

“มีปัญหาแน่ โดยเฉพาะตอนเล่น” เบนเห็นด้วยกับเด็กหนุ่ม “นายหัวไวดีนะ ดีแล้วที่พูดขึ้นมา” เขาเอ่ยชม “อเล็กซิสกับอเล็กซานเดอร์” เขาพึมพำ “ยาวไปแฮะ ไม่ชินปากเลย”

“บอกนามสกุลของนายมาสิ” เวดหาทางแก้ให้

แต่อเล็กซ์ไม่ชอบบอกนามสกุลให้ใครฟัง “ทำไมฉันต้องบอกนายด้วย”

“เพราะนายมาใหม่ไงล่ะ” เวดอธิบายเหตุผล “และฉันก็คุ้นกับการเรียกเพื่อนตัวเองว่า

อเล็กซ์ด้วย”

“เออน่า ไม่เป็นไรหรอก จะเรียกอะไรก็เรียกไป เราเริ่มเล่นกันสักทีได้ไหม” อเล็กซิสเร่งทุกคน ไม่สนใจเรื่องชื่อซ้ำสักนิด

“โวลคอฟ นามสกุลของเขาคือ โวลคอฟ” ซาร่าห์จบข้อถกเถียงทุกอย่าง “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิอเล็กซ์ ฉันเรียกนายเหมือนเดิมนั่นแหละ เพราะฉันเรียกอเล็กซิสว่า อเล็กซิส ไม่ใช่อเล็กซ์ แต่สำหรับพวกเขา ถ้าเรียกนายว่าอเล็กซ์ คงงงกันหมดแน่ ๆ”

“แต่ว่า บางครั้งฉันเองก็เรียกอเล็กซิส บางครั้งก็เรียกอเล็กซ์” ออสโล่เสริม

“โอ๊ย หยุด ๆ สมองฉันมีแต่คำว่า อเล็กซ์ อเล็กซ์ อเล็กซ์ เต็มไปหมด เดี๋ยวได้เรียกทุกคนว่า

อเล็กซ์กันหมดเลยไหม” โนเอลขัดขึ้นมา “จะเรียกอะไรก็แล้วแต่ เอาที่พวกนายชินไปเลย จบนะ เล่นเกมสักที”

ทั้งหมดพยักหน้า เมื่อคนตัวใหญ่ที่สุดตัดบท

“เดี๋ยว ๆ นายคือโวลคอฟ พวกโวลคอฟ” ออสโล่ยังไม่จบ ชี้นิ้วไปที่เพื่อนของเบน “ฉันชอบรถบ้านนาย ไม่ใช่สิ หมายถึง สินค้าของบ้านนาย แต่บ้านฉันไม่ได้ใช้หรอก ถ้าฉันมีเงินฉันจะใช้รถของโวลคอฟแน่ ๆ”

“อ่า...ขอบใจ” อเล็กซ์ตอบเหมือนรักษาน้ำใจเท่านั้น

คนอื่น ๆ หันไปซุบซิบกันเรื่องธุรกิจของโวลคอฟรวมถึงสินค้าในเครือต่าง ๆ แหงสิ ทุกคนต้องรู้จักนามสกุลเจ้าของอุตสาหกรรมยักษ์ใหญ่กันอยู่แล้ว ใบหน้าซีดของอเล็กซ์เริ่มมีเลือดฝาด พอเขาเห็นว่าเบนมองก็ขมวดคิ้วถามอีก “อะไรอีกล่ะ”

“คุณโวลคอฟ”

อเล็กซ์กัดฟันกรอด ๆ