บทที่ 5

วันต่อมา ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังในจังหวัดปทุมธานี

16:20 นาที

ด้านหลังตึกบริเวณลานจอดรถของมหาวิทยาลัยเวลานี้ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน ทุกคนต่างทยอยเดินทางกลับบ้านกันหมดหลังจากที่วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายก่อนที่จะปิดเทอม ฟินมายืนรอดอกแก้วตามที่ได้นัดหมายกันไว้อยู่ที่บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านหลังตึกบริเวณลานจอดรถได้สักครู่ก่อนที่เขาจะเห็นดอกแก้วเดินมา ฟินโบกมือให้ดอกแก้วด้วยรอยยิ้มก่อนที่ดอกแก้วจะเดินเข้ามาหาเขา

“แก้ว เป็นไงบ้าง วันนี้ผมไม่ได้เจอแก้วไม่ได้ทานข้าวกับแก้วเลย ข้อสอบยากไหม คงเหนื่อยแย่ใช่ไหม ดูทำหน้าเข้าสิ” ฟินเอ่ยพูดทักทายพลางถามสารทุกข์สุกดิบทั่วไปแล้วจับมือของดอกแก้วไว้ด้วยรอยยิ้ม ‘สงสัยแก้วคงจะเหนื่อยมากดูจากสีหน้าท่าทางของแก้วแล้วดูเหนื่อยๆเพลียๆคงอ่านหนังสือสอบหนักแล้วข้อสอบก็คงจะยากมากแน่ๆ’ ฟินคิดในใจ

“เดี๋ยวช่วงปิดเทอม ผมจะพาแก้วไปเที่ยวพักผ่อนนะเพราะแก้วเรียนจบแล้ว แก้วก็คงต้องเริ่มหางานทำ ผมว่าเก่งๆอย่างแก้วคงหางานได้ไม่ยากหรือแก้วจะไปทำงานที่บริษัทของครอบครัวผมไหม ถ้าอยากไปทำงานบริษัทของครอบครัวผมเดี๋ยวผมจัดการให้ งั้นเอางี้ ก่อนที่แก้วจะเริ่มทำงานเราไปเที่ยวพักผ่อนกันก่อน แก้วอยากไปไหนบอกผมได้เลยนะแล้วเดี๋ยวผมจะพาแก้วไปหาครอบครัวของผมด้วย” ฟินเอ่ยพูดด้วยรอยยิ้มพลางใช้มือจับลูบไล้ที่พวงแก้มของดอกแก้วเบาๆด้วยความรัก ในขณะที่ดอกแก้วเธอมองหน้าฟินที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอด้วยน้ำตาคลอเบ้าแต่เธอก็พยายามสกัดกั้นมันไว้ไม่ให้น้ำตามันไหลออกมาด้วยการกลืนก้อนสะอื้นลงไปในลำคอ

‘มันคงต้องจบแล้วจริงๆ นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายระหว่างเธอกับเขา ทำไม ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย’ ดอกแก้วนึกตัดพ้อในใจพลางมองหน้าฟินด้วยแววตาเศร้าหมอง

ในขณะที่อีกด้านตอนนี้ต้นกับแตงกวากำลังรออยู่ในรถยนต์ของต้นที่จอดอยู่ใกล้ๆบริเวณที่ฟินกับดอกแก้วพูดคุยกันพลางเฝ้ามองไปที่ทั้งคู่ด้วยความรู้สึกเห็นใจโดยเฉพาะแตงกวา แตงกวารู้สึกเห็นใจเพื่อนสาวของเธอเป็นอย่างมาก ส่วนต้นเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างจากแตงกวา ตามที่ตกลงกันไว้ ดอกแก้วจะลองไปบอกเลิกฟินก่อนแล้วถ้าฟินไม่ยอมเลิก ดอกแก้วก็จะส่งสัญญาณมาให้ต้นแล้วต้นก็ค่อยเดินออกไปช่วย ตอนนี้ต้นก็รอดูสัญญาณที่ดอกแก้วจะส่งมาให้หากดอกแก้วบอกเลิกฟินไม่สำเร็จต้นก็จะต้องเดินออกไปแกล้งเป็นแฟนกับดอกแก้วตามที่รับปากเอาไว้ว่าจะช่วยเหลือ แต่ต้นก็หวังว่าดอกแก้วจะบอกเลิกฟินสำเร็จแล้วทั้งคู่จะคุยกันรู้เรื่องเขาจะได้ไม่ต้องเดินออกไป

กลับมาที่ฟินกับดอกแก้ว

ดอกแก้วมองหน้าฟินอยู่สักครู่ก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วตัดสินใจเอ่ยพูดถึงสิ่งที่เธอต้องทำออกไปกับฟิน

‘เธอต้องจบเรื่องนี้ได้แล้วเพราะนี่ก็เย็นมากแล้วเดี๋ยวเธอต้องไปหาแม่ที่โรงพยาบาลอีกแล้วนี่ก็คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เธอกับเขาจะได้เจอกัน เธอเองก็จะเรียนจบและไปมีชีวิตของเธอ เขาเองก็เช่นกัน แต่...แต่เธอก็ยัง...ยังไม่ได้คิดเหตุผลมาเลยว่าเธอจะบอกเลิกกับฟินยังไงจะให้เหตุผลกับเขาว่าอะไรนอกจากให้ต้นมาแกล้งเป็นแฟนของเธอให้เขาเข้าใจว่า...ว่าเธอนอกใจ เขาจะได้ตัดใจจากเธอได้ ถึงสุดท้ายเขาจะมองว่าเธอไม่ดี เธอก็ต้องยอมเพื่อแม่ของเธอ แล้วยังไงเธอกับเขาก็คงจะไม่ต้องเจอกันอีกอยู่แล้ว แต่...เธอก็บอกต้นไปแล้วว่าเธอจะคุยกับฟินจะลองบอกเลิกเขาดูก่อนถ้าฟินไม่ยอมเธอก็จะส่งสัญญาณให้ต้นที่รออยู่ในรถกับแตงกวาที่อยู่ใกล้ๆแถวนี้ออกมาช่วย แต่...ตอนนี้เธอจะบอกเลิกเขายังไงจะให้เหตุผลว่าอะไร เฮ้อ....แต่ก็เอาเหอะ ยังไงมันก็ต้องจบลง’ ดอกแก้วคิดในใจ

“ฟิน คือ..แก้ว...แก้ว.....” ดอกแก้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“มีอะไรหรือเปล่าแก้ว”

“คือแก้วมีเรื่องจะบอก”

“เอาดิ บอกมาได้เลย เราจะได้ไปหาข้าวเย็นกินกัน เดี๋ยวผมเลี้ยงแก้วเองฉลองสอบวันสุดท้ายแล้วก็ฉลองที่แก้วเรียนจบด้วย แล้วเดี๋ยววันไหนแก้วรับปริญญาผมจะพาแก้วไปฉลองใหญ่อีกครั้ง”

ดอกแก้วมองหน้าฟินด้วยน้ำตาคลอเบ้าอีกครั้งก่อนที่เธอจะตัดสินใจขั้นเด็ดขาด ดอกแก้วกลืนก้อนสะอื้นลงไปในลำคอก่อนที่เธอจะสะบัดมือที่ฟินจับอยู่ออก ส่วนฟินเขาก็รู้สึกงงๆกับท่าทีของดอกแก้ว

“คือ....ฟิน เรา...เราเลิก...เลิกกันเถอะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เธอก็พยายามคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด

“แก้ว แก้ว พูดอะไรอะ”

“ฉันพูดจริง คือ...ฉันไม่ได้รักคุณ...ไม่ได้รักคุณแล้ว เราเลิกกันเถอะ” ดอกแก้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้นพลางพยายามสกัดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ‘เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกระหว่างเธอกับเขาเพื่อให้เกิดช่องว่างระหว่างเรา เธอเลือกแล้ว เธอต้องหนักแน่นแล้วบอกเลิกตัดขาดเขาให้เด็ดขาดเพื่อแม่ของเธอ’ ดอกแก้วคิดในใจ

“แก้ว ทำไม เรียกผมแบบนั้นล่ะ คุณ คุณอะไรกัน แก้ว แล้วทำไมต้องทำหน้าจริงจังแบบนั้นด้วย”

“เราเลิกกันนะ ฉันถือว่าฉันบอกคุณแล้ว ฉัน...ฉันขอตัว” ดอกแก้วเอ่ยพูดพลางพยายามเดินหนีออกไปจากบริเวณนั้นเพื่อตรงไปหาแตงกวากับต้นที่แอบดูและรอเธออยู่ในรถแต่ก่อนที่ดอกแก้วจะเดินผ่านฟินไปเธอกลับถูกฟินดึงมือกลับมาแล้วกอบกุมมือของเธอเอาไว้แน่น

“ไม่...ไม่นะแก้ว เลิกอะไรกัน แก้ว แก้วล้อผมเล่นใช่ไหม ล้อผมเล่นใช่ไหม แกล้งผมเหรอ ใช่ไหมแก้ว” ฟินเอ่ยพูดออกมาทั้งน้ำตาในขณะที่ปากของเขาก็ยังคงยิ้มอย่างมีความหวังเพราะเขาคิดว่าดอกแก้วอาจจะแกล้งล้อเขาเล่น

“ปล่อย! ฉันพูดจริง! ฉันไม่ได้ล้อเล่น ฉันต้องการเลิกกับคุณ ปล่อยฉัน” ดอกแก้วเอ่ยพูดพลางสะบัดมือออกจากการจับไว้ของฟินอีกครั้งอย่างรุนแรง

“ทำไม ทำไมอะแก้ว ผมทำอะไรผิดเหรอแก้ว แก้วจะให้ผมปรับปรุงตัวตรงไหน ผมทำให้แก้วได้หมดเลยนะ แก้ว” ฟินเอ่ยพูดพลางเข้าไปสวมกอดดอกแก้วไว้ทั้งน้ำตา ดอกแก้วเองเธอก็น้ำตาไหลออกมาเช่นเดียวกันแต่เธอก็รีบเช็ดมันออกอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักฟินออกไปจนฟินล้มลงเข่ากระแทกกับพื้น

“ฉันต้องการเลิกกับคุณ คุณพูดไม่รู้เรื่องหรือไง เราจบกันแค่นี้เถอะ”

“ไม่ แก้ว ทำไมอะ เหตุผลคืออะไร ผมทำอะไรผิด ผมผิดอะไร บอกผมมาดิ” ฟินที่คุกเข่าอยู่เอ่ยพูดพลางเคลื่อนตัวเข้าไปกอดเอวพลางเกาะแข้งเกาะขาของดอกแก้วเอาไว้ทั้งน้ำตา

“ปล่อย! ปล่อย! ฉันบอกให้ปล่อยไง” ดอกแก้วเอ่ยพูดทั้งน้ำตา เธอไม่รู้ว่าเธอจะให้เหตุผลกับฟินว่าอะไรแล้วจนเธอต้องส่งสัญญาณไปที่รถที่แตงกวากับต้นเฝ้ามองอยู่

ด้านแตงกวากับต้นที่แอบมองดูอยู่ในรถ ทั้งคู่เห็นแล้วว่าสถานการณ์ของฟินกับดอกแก้วไม่ค่อยดีเพราะดูท่าว่าฟินจะไม่ยอมเลิกกับดอกแก้วง่ายๆแล้วต้นก็เห็นสัญญาณที่ดอกแก้วส่งมาขอความช่วยเหลือ

“ไปต้น ช่วยแก้วมันหน่อย” แตงกวาเอ่ยพูดกับต้น ‘ถึงเธอจะไม่อยากทำแบบนี้แต่มันก็คงไม่มีทางอื่นแล้วสำหรับแก้วแล้วเธอก็เคารพการตัดสินใจของเพื่อนสาว แม่นายฟินนี่ร้ายชะมัด...เฮ้อ’ แตงกวาคิดในใจ

“อือ งั้นเดี๋ยวมานะ” ต้นเอ่ยพูดกับแตงกวาแฟนสาวของตัวเองก่อนที่เขาจะลงจากรถแล้วเดินตรงไปหาดอกแก้วกับฟิน

ดอกแก้วที่กำลังยื้อยุดอยู่กับฟินเพราะฟินไม่ยอมปล่อยเธอเขายังคงคุกเข่ากอดเอวพลางเกาะแข้งเกาะขาของเธอไว้แน่นทั้งน้ำตา ส่วนดอกแก้วเธอมองไปเห็นต้นที่กำลังเดินมาหาเธอพลางปาดน้ำตาทิ้ง