บทที่ 4

“ก็นี่แหละแตงกวา ฉันอยากให้แกกับต้นช่วย โดยเฉพาะต้น คือ..พรุ่งนี้ฉันตัดสินใจจะไปบอกเลิกฟินทำตามข้อเสนอของแม่เขา แต่...ฉันกลัวว่าถ้าจู่ๆฉันไปบอกเลิกฟิน ฟินเขาจะไม่ยอมเพราะฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะให้เหตุผลในการบอกเลิกกับฟินว่าอะไร ฉันกลัวว่าเขาจะไม่ยอมเลิก ฉันเลยคิดว่าจะให้ต้นแกล้งมาเป็นแฟนฉันแล้วบอกเลิกเขา ถ้าฟินเห็นว่าฉันมีคนอื่นเขาคงจะยอมเลิกกับฉันไปเอง” ดอกแก้วเอ่ยพูด

“เฮ้ย! แก้ว แกจะเอาอย่างนี้จริงๆเหรอ คือฉันไม่ได้หวงแฟนฉันหรอกนะ แต่แกแน่ใจแล้วเหรอแก้ว มันไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ” แตงกวาเอ่ยพูดด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสาว

“ฉัน...ฉันแน่ใจ ฉันคิดมาดีแล้ว” ดอกแก้วเอ่ยพูดด้วยความมั่นใจ

“เฮ้อ...เออ งั้น...แกลองคุยกับต้นเองนะ เฮ้อ...” แตงกวาเอ่ยพูด ‘เธอไม่ค่อยเห็นด้วยกับวิธีการของเพื่อนสาวสักเท่าไรเพราะเธอคิดว่าความสัมพันธ์ของแก้วกับฟินกำลังไปได้ดี มันไม่ควรจะต้องมาจบลงแบบนี้เลย เฮ้อ...แต่เธอก็ต้องเคารพการตัดสินใจของแก้วเพราะมันก็คงไม่มีทางเลือกอื่นแล้วมั้ง แต่ก็คงต้องถามต้นแฟนหนุ่มของเธอที่พัฒนาจากรุ่นน้องมาเป็นแฟนด้วย’ แตงกวาคิดในใจ

“อะต้น แก้วมันมีเรื่องให้ช่วย ลองคุยดู” แตงกวาเอ่ยพูดพลางยื่นโทรศัพท์มือถือของเธอให้ต้น

“เรื่องให้ช่วย? อือ” ต้นเอ่ยพูดพลางวางช้อนส้อมลงบนจานอาหารแล้วรับโทรศัพท์มือถือมาจากแตงกวาแฟนสาวรุ่นพี่ของเขาก่อนที่เขาจะกรอกเสียงพูดลงไป

“ฮัลโหล ว่าไงพี่แก้ว” ต้นเอ่ยพูด

“คือพี่มีเรื่องให้ต้นช่วย คือ.....” ดอกแก้วตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ต้นฟังรวมถึงเรื่องที่เธออยากให้ต้นช่วยแกล้งมาเป็นแฟนเธอเพื่อเป็นเหตุผลให้ฟินยอมเลิกกับเธอ

“โห! พี่แก้วทำไมแม่แฟนพี่ร้ายกาจขนาดนั้นน่ะ แต่...จะให้ผมช่วยพี่แบบนั้นจริงๆเหรอ ไม่เอาอะพี่ หาเรื่องให้ผม เกิดแฟนพี่มันไม่พอใจขึ้นมาแล้วมาหาเรื่องผมจะทำยังไง ผมไม่ได้กลัวมันหรอกนะแต่ผมไม่อยากมีเรื่องแล้วก็ไม่อยากได้ชื่อว่าแย่งแฟนคนอื่นด้วย”

“ต้น ยังไงพรุ่งนี้ก็สอบวันสุดท้ายแล้วคงจะไม่ต้องเจอกันอีกแล้วเพราะเดี๋ยวก็ปิดเทอมแล้ว เดี๋ยวเวลาผ่านไปฟินก็ลืม ต้น พี่เคยช่วยนายเรื่องเรียนตั้งหลายครั้งนะ นายช่วยพี่หน่อยไม่ได้เหรอ”

“โห พี่แก้ว ทวงบุญคุณอะ แล้ว มันจะดีเหรอพี่แก้ว เอางี้ พี่ยืมเงินผมไปรักษาแม่ก่อนไหมเดี๋ยวผมลองขอพ่อให้ ค่ารักษาเท่าไรล่ะพี่” ต้นเอ่ยพูดออกไป ‘เพราะบ้านของเขาก็มีฐานะร่ำรวยพอสมควรเพราะเขาเป็นลูกชายเจ้าของบริษัทบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและอาหารแปรรูปแต่มันก็เงินพ่อเขาไม่ใช่เงินเขา เขาได้เงินเดือนจากพ่อเท่านั้นแล้วเขาก็ไม่รู้ว่าพ่อจะให้หรือเปล่าแต่ก็ต้องลองยืมดู’ ต้นคิดในใจ

“ไม่ต้องหรอก ค่าใช้จ่ายมันสูงมากแล้วก็ไม่รู้ว่าจะต้องรักษาไปถึงเมื่อไรด้วย พี่เกรงใจแล้วก็คงไม่มีปัญญาหาเงินมาคืนนายด้วย” ดอกแก้วเอ่ยพูด

“ไม่ยืมเงินผมแน่นะ” ต้นพูด

“อือ งั้น...เอางี้ก็ได้ ต้นก็ดูอยู่ห่างๆก่อน พี่จะลองไปบอกเลิกฟินก่อนแล้วถ้าฟินเขาไม่ยอมเลิก พี่จะส่งสัญญาณไปให้ต้นแล้วต้นก็ค่อยเดินออกมาช่วยพี่ นะ พี่ขอร้อง พี่เคยช่วยต้นมาแล้วเรื่องเรียนนะ ต้นช่วยพี่ได้ไหม นะ ช่วยพี่สักครั้งพี่ขอร้อง” ดอกแก้วพยายามเอ่ยพูดขอร้องต้น

“เฮ้อ....พี่แก้วนะพี่แก้ว” ต้นหยุดคิดสักพักพลางมองหน้าแตงกวา ‘จริงๆเขาเองไม่ได้รู้จักและไม่ได้สนิทกับฟินแฟนของพี่แก้วแต่ก็เคยเห็นกันอยู่บ้างสองถึงสามครั้งที่คณะแต่เราเรียนคนละสาขาแล้วฟินก็เป็นรุ่นน้องปีสองด้วยหรือแม้กระทั่งพี่แก้วช่วงนี้เขาก็ไม่ค่อยได้เจอพี่แก้วเลยถึงพี่แก้วจะเป็นเพื่อนสนิทกับแตงกวาแฟนของเขาที่เขาตามจีบมาสักพักแต่เพิ่งตกลงคบกันได้ห้าวัน เพราะต่างคนต่างยุ่งทั้งเรื่องเรียนและเรื่องส่วนตัว เขารู้จักกับแตงกวาและพี่แก้วตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่ปีหนึ่งจนตอนนี้เขาอยู่ปีสามถึงไม่ค่อยได้เจอพี่แก้วบ่อยๆแต่เขาก็พอจะรู้ว่าพี่แก้วคบอยู่กับฟินเพราะแตงกวาบอกเขา’ ต้นคิดในใจ

แตงกวาที่มองหน้าต้นกลับก็ถอนหายใจออกมาแล้วพยักหน้าให้ต้นเป็นเชิงให้ช่วย

“อือ ก็ได้พี่แก้ว เฮ้อ...แต่พี่แน่ใจแล้วนะว่าอยากให้มันจบแบบนี้จริงๆ”

“อือ มันไม่มีทางอื่นแล้ว ขอบใจนะต้น พี่ขอคุยกับแตงกวาหน่อย”

“อือ ได้พี่” ต้นเอ่ยพูดพลางยื่นโทรศัพท์มือถือคืนไปให้แตงกวา

แตงกวาที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามรับโทรศัพท์มือถือคืนมาจากต้น

“เออ แก” แตงกวาเอ่ยพูดโทรศัพท์กับดอกแก้ว

“ฉันขอโทษที่รบกวนแกกับต้นนะแล้วก็ขอบใจด้วยที่ช่วยเหลือกัน” ดอกแก้วพูด

“อือ ไม่เป็นไร แกก็ช่วยฉันกับต้นเรื่องเรียนมาเยอะ”

“อือ แล้วแกกับต้นอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ รู้กันแค่นี้ ขอให้เป็นความลับระหว่างพวกเรา” ดอกแก้วเอ่ยพูด

“อือ โอเค เดี๋ยวฉันบอกต้นให้”

“งั้นพรุ่งนี้หลังสอบเสร็จเจอกันที่หลังมหาลัยนะ ฉันจะนัดฟินไปที่นั่น”

“อือ แต่แกคิดดีจริงๆแล้วใช่ไหมว่าจะเอาแบบนี้” แตงกวารู้สึกเห็นใจดอกแก้วมากแต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเพื่อนสาวของเธอยังไงลำพังตัวเธอเองก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรแล้วเธอเองก็รู้จักกับฟินถึงจะไม่ได้สนิทและไม่ได้เจอกันบ่อยแต่ฟินก็เป็นรุ่นน้องคนหนึ่งที่นิสัยดีและดูจะรักเพื่อนของเธอมาก

“อือ ฉัน...ฉัน...คิดดีแล้ว” ดอกแก้วเอ่ยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“งั้นแค่นี้ก่อนนะแตงกวาไว้พรุ่งนี้เจอกัน” ดอกแก้วเอ่ยพูด

“อือ” แตงกวาตอบรับ

ดอกแก้ววางสายจากแตงกวาไปพลางน้ำตาก็ไหลออกมาก่อนที่โทรศัพท์มือถือของเธอจะดังขึ้น ดอกแก้วก้มมองดูโทรศัพท์มือถือว่าใครโทรเข้ามา

“ฟิน” ดอกแก้วเอ่ยพูดออกมาทั้งน้ำตา คนที่โทรเข้ามาหาเธอคือฟินนั่นเอง ดอกแก้วเห็นแบบนั้นเธอยิ่งร้องไห้ออกมาอย่างหนักก่อนที่เธอจะตัดสินใจกดตัดสายทิ้ง แล้วส่งข้อความไปหาฟินแทน

‘พรุ่งนี้หลังสอบเสร็จเจอกันที่หลังมหาลัยตรงที่จอดรถประมาณสี่โมงเย็นนะ’ ดอกแก้วส่งข้อความไปหาฟินเมื่อส่งข้อความเสร็จดอกแก้วจึงรีบปิดโทรศัพท์มือถือพลางซบหน้าลงกับหมอนแล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างหนัก

“ฟิน แก้วขอโทษ แก้วไม่รู้จะทำยังไงแล้วจริงๆฮือๆฮือๆ แก้วต้องทำเพื่อแม่....ฮือฮือ” ดอกแก้วเอ่ยพูดตัดพ้อออกมาทั้งน้ำตา ‘จริงๆแม่ของเธอก็ทราบเรื่องที่เธอมีแฟน เธอเองก็เล่าให้แม่ฟัง ถึงแม่ของเธอกับฟินจะไม่เคยเจอกันแต่เธอก็เล่าให้แม่ของเธอฟัง แม่ของเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเห็นว่าเธอโตแล้ว แล้วเธอก็ไม่เคยทำตัวนอกลู่นอกทางหรือไปเถลไถลที่ไหนเพียงแต่แม่ก็เตือนเธอว่าอย่าให้กระทบกับการเรียนแล้วถ้ามีเวลาหรือเวลาตรงกันก็พาแฟนมาหาแม่บ้าง แต่มันคงจะไม่มีโอกาสนั้นแล้วแม่ของเธอล้มป่วยแล้วเธอก็คงต้องเลิกกับฟินเพื่อต่อชีวิตแม่ของเธอ ฮือๆ....’ ดอกแก้วคิดในใจทั้งน้ำตา

ด้านฟินที่เขากำลังนอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียงนอนแล้วพยายามโทรศัพท์หาดอกแก้วก่อนที่เขาจะได้รับข้อความจากดอกแก้ว

‘พรุ่งนี้หลังสอบเสร็จเจอกันที่หลังมหาลัยตรงที่จอดรถประมาณสี่โมงเย็นนะ’ ฟินอ่านข้อความที่ดอกแก้วส่งมาก่อนที่เขาจะกดโทรศัพท์โทรไปหาดอกแก้วอีกครั้งเพราะวันนี้เขาพยายามโทรหาดอกแก้วเพราะไม่ได้เจอกันช่วงเย็นแต่โทรไปเท่าไรเธอก็ไม่รับสายแล้วมันก็โทรไม่ติดจนเขาอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จเขาก็เดินมานั่งบนเตียงเพื่อเตรียมตัวจะเข้านอนเพราะตอนนี้ก็เป็นเวลาสามทุ่มครึ่งแล้ว แล้วเขาก็พยายามโทรหาดอกแก้วจนได้รับข้อความจากเธอ

ฟินพยายามโทรไปหาดอกแก้วอีกครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่โทรไปเท่าไรก็โทรไม่ติด จนเขาถอนหายใจออกมา

“เฮ้อ...ทำไมโทรไม่ติดนะ แก้วเป็นอะไรหรือเปล่า หรืองอนอะไร เฮ้อ...งง” ฟินเอ่ยพูดพลางถอนหายใจออกมาก่อนที่เขาจะตัดสินใจวางโทรศัพท์มือถือไว้ที่หัวเตียงแล้วเข้านอนเพราะพรุ่งนี้เขาก็มีสอบแล้ววิชาที่สอบก็ค่อนข้างยากเป็นวิชาหนักๆทั้งนั้นแล้วก็เป็นวันสอบวันสุดท้ายก่อนปิดเทอมเพื่อจบชั้นปีที่สองของเขาด้วย

‘เฮ้อ พรุ่งนี้ตอนกลางวันคงไม่ได้เจอแก้วเพราะติดสอบ แก้วเองก็สอบเหมือนกัน เอาไว้ไปเจอกันตามที่แก้วส่งข้อความมานัดตอนเย็นก็ได้ นอนดีกว่า’ ฟินคิดในใจก่อนที่เขาจะเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันไป