คาดไม่ถึง

เสียงผู้จัดการร่างอ้วนท้วนพยายามยื่นข้อเสนออีกครั้ง ทว่าผิงยังคงยืนยันคำเดิม แม้จะไม่มีเงินจ่าย แต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือวิโรจน์กับพวกที่คบหากันมาตั้งนาน ตอนนี้กลับถอยห่างจากเธอ

เป็นเพราะอะไรนั่นเหรอ? เหตุผลมีมากมาย เพราะตอนนี้พวกเขากลายเป็นพนักงานในบริษัทใหญ่ที่มีเงินเดือน 50,000-60,000 บาท ส่วนเธอ... เป็นแค่สตรีมเมอร์ที่มีรายได้เพียง 2-3 หมื่นต่อเดือน

พวกเขาไม่อยากคบเธออีกต่อไป ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่บ้านของเธอยังทำธุรกิจรุ่งเรือง คนเหล่านั้นก็พร้อมจะเกาะกินอย่างไม่ละอาย

ที่แย่ไปกว่านั้นคือเมื่ออาทิตย์ก่อน วิโรจน์เมาหนัก — และเธอก็อยู่ที่นั่น

คืนนั้น เขาพยายามลวนลามเธอเหมือนกับว่าเธอเป็นเพียงของเล่นของเขา “ชื่อเสียงของเธอน่ะ...ห่วยจะแย่ ดีเท่าไหร่แล้วที่ฉันยังลดตัวมาหา” เขาว่าอย่างเหยียดหยาม

“คืนนี้มาสนุกกับฉันสิ เดี๋ยวฉันจ่ายให้ ช่วงนี้เธอก็ขัดสนไม่ใช่เหรอ ฉันไม่รังเกียจหรอกนะที่เธอผ่านมือใครต่อใครมา เดี๋ยวใส่ถุงก็พอ”

“พูดบ้าอะไรของนาย! เราเป็นเพื่อนกันนะ เมาแล้วก็กลับบ้านไปนอนซะเถอะ!”

วิโรจน์ยิ้มเย้ยหยันก่อนจะกระชากตัวเธอเข้าหา แล้วกดริมฝีปากแข็งกระด้างลงบนกลีบปากของเธอ — หวาน เย้ายวน และ...เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

แต่ผิงไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมให้ใครมาทำอะไรตามอำเภอใจง่ายๆ เธอไหวตัวทัน ตบหน้าเขาเสียงดังลั่น

วิโรจน์โกรธมาก ตอนนั้นเขาเมาเลยยังไม่ทำอะไรมาก แต่เธอรู้… เขาไม่ปล่อยเธอไว้แน่

เมื่อคิดถึงเรื่องคืนนั้น เธอก็พอเข้าใจ มิตรภาพเกือบสิบปีของเขามีค่าแค่นี้เองเหรอ?

“ตอนนี้มันดึกมากแล้วนะ ถ้ายังไม่มีข้อสรุป ฉันจะโทรแจ้งตำรวจแล้วนะ" ผู้จัดการเร่งรัด สายตาเลื่อนลงจากใบหน้าของเธอไปหยุดอยู่ที่หน้าอกขาวเนียนราวกับจะกลืนกิน

ผิงแค่นยิ้มบาง แม้จะเครียด แต่ใบหน้ารูปไข่ของเธอยังคงสง่างาม ผิวขาวอมชมพูและดวงตาเรียวยาวที่มักทำให้ใครหลายคนเข้าใจผิดว่าเธอเป็นดารา เธอเงยหน้าตอบเสียงเรียบ

“จ่ายแน่ ขอเวลาฉันสักครู่ ฉันกำลังจะให้คนที่บ้านเอาเงินมาให้”

ใช่แล้ว...ตอนนี้เธอจำเป็นต้องขายคอมพิวเตอร์ที่ใช้ทำงาน แม้มันจะเป็นอาวุธหาเลี้ยงชีพเพียงชิ้นเดียวของเธอก็ตาม

เธอโทรหาเพื่อนอีกคนให้ช่วยหาคนมาซื้อ แต่มันไม่ง่าย ไม่มีใครรับสาย ไม่มีใครช่วย ราวกับมีใครบางคนจงใจให้เธอจมลงไปในความอับจน

ในขณะที่เธอกำลังมืดแปดด้าน เอส...ก็นั่งอยู่ตรงนั้น

เขานั่งพิงพนักโซฟา ผ่อนคลายราวกับอยู่ในคฤหาสน์ของตัวเอง สูทเก่าๆ ไม่อาจบดบังรูปร่างสูงโปร่งและท่วงท่านิ่งสงบของเขาได้เลย

ผิวขาวซีดอย่างคนที่อยู่ในร่มมานาน ผมดำสนิทจัดทรงอย่างลวกๆ กลับขับให้ใบหน้าคมเข้มของเขาดูมีเสน่ห์แปลกตา ดวงตาเรียวยาวของเขามองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาก็คงลำบากเหมือนผิง แต่ตอนนี้...เขากลับมีวิธีจ่ายทุกอย่างได้ง่ายดาย ทว่าเขายังนั่งเงียบ...เพราะเขาอยากให้เธอเป็นฝ่ายขอ

ผิงเดินวนไปวนมา ก่อนจะหันขวับมามองเขา

“นายดูไม่เป็นกังวลเลยนะ ก็แหงสิ นายไม่มีงาน ไม่มีสังคม ต่อให้โดนโทษก็ไม่เป็นอะไร คนอย่างนาย...ก็เป็นได้แค่นี้แหละ”

เขายิ้มมุมปากบางๆ ก่อนจะวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ หันมาสบตาเธอ

“ผิดแล้ว ที่ฉันนิ่งๆ แบบนี้ ไม่ใช่เพราะไม่มีปัญญาจ่าย เงินแค่นี้ ฉันจ่ายไหว”

เขาลุกขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แผ่นหลังกว้างของเขาเคลื่อนเข้าใกล้ราวกับหมาป่าที่รู้จังหวะล่า ก่อนจะนั่งลงข้างเธอ แล้วเอาขามาถูไถเหมือนที่เธอเคยทำกับเขา

ผิงขมวดคิ้วทันที

“อย่ามาทำตัวแบบนี้กับฉัน ก็บอกแล้วไงว่าคนอย่างนาย หางตาฉันยังไม่อยากมอง” เสียงของเธอแข็งขึ้น ต่างจากเมื่อตอนเริ่มงานเลี้ยงที่เคยพยายามอ่อยเขา

เธอไม่ชอบคนจน เพราะเธอก็จนอยู่แล้ว...เธออยากได้ผู้ชายรวยๆ เท่านั้น

“ถ้าฉันจ่ายให้เธอ เธอจะยอมเล่นสนุกกับฉันไหม?” เอสกระซิบข้างหู เสียงของเขาแหบต่ำอย่างจงใจ

ผิงหัวเราะออกมาอย่างขบขันจนตัวสั่น เธอไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดทำนองนั้นจากชายที่ดูเหมือนขอทาน เธอหัวเราะ แล้วมองเขาอย่างสมเพช

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร เงินในบัญชีนายมีถึงพันเหรอ? ถ้านายจ่ายได้ ฉันจะไปเล่นสนุกกับนายก็ได้”

เธอพูดเพราะคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

เอสมองสีหน้าระรื่นของเธอ ใบหน้าหวานของเธอกำลังหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ปากอวบอิ่มแดงสดที่เขาเห็นมาหลายครั้งกำลังเคลื่อนไหวอย่างยั่วเย้า

"ก็เอาสิ ถ้าจ่ายได้จริง ฉันจะไปเล่นสนุกกับนายให้สมใจเลย” เธอพูดพลางยืนขึ้น กอดอก ยักไหล่ส่งท้ายอย่างท้าทาย

เอสไม่ตอบอะไรทันที เขาเพียงยกมือเรียกพนักงาน

“ฉันจะเป็นคนจ่ายเอง เอาบัตรนี้ไปรูด”

ทุกสายตาในห้องต่างหันขวับไปที่เขา บัตรที่เขายื่นออกมาดูไม่คุ้นตา สีดำด้านเรียบไม่มีแม้แต่โลโก้ แต่มันดูแพง...และอันตรายอย่างประหลาด

พนักงานรับบัตรด้วยมือสั่นๆ เหลือบมองหน้าผิง กับผู้จัดการ แล้ววิ่งออกจากห้องไปราวกับกลัวจะช้า

ผิงขมวดคิ้ว...สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปในทันที ความมั่นใจที่เคยล้นปริ่มตอนนี้กลับมีรอยร้าวเล็กๆ

“อย่าบอกนะว่ามีจริง...นายจ่ายได้จริงเหรอ?” เธอพึมพำเบาๆ กับตัวเอง

ผู้จัดการเองก็หน้าซีด เขาไม่เคยเห็นลูกค้าห้องนี้คนไหนกล้ายื่นบัตรแบบนั้น พนักงานของเขาก็ไม่มีใครเคยเห็นเหมือนกัน

เอสยืนสงบนิ่ง สายตายังมองมาที่ผิงไม่วางตา

“ฉันทำตามที่พูดแล้วนะ หวังว่าเธอคงไม่เบี้ยว”

“อย่าเพิ่งด่วนสรุปสิ” ผิงตอบเสียงเบา แววตาเริ่มไม่แน่ใจ “ตอนนี้ยังไม่ชำระเงินเลยนะ นายคิดว่าตัวเองมีเงินมากพอขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เธอแค่นหัวเราะกลบเกลื่อนอีกครั้ง “บัตรอะไรก็ไม่รู้ ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน อย่าทำให้ฉันเสียเวลาเลย ไม่งั้น...นายเจ็บตัวแน่”

เธอหันไปพูดกับผู้จัดการเพื่อดึงเกมกลับมา แต่ยังไม่ทันที่ผู้จัดการจะเปิดปาก เสียงโทรศัพท์ของพนักงานก็ดังขึ้น

“...รูดผ่านครับ”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ — เสียงเดียวที่ได้ยินคือไวน์ในแก้วของเอสที่ยังไม่หมดกำลังไหลลงคอเขาอย่างเนิบนาบ

ผิงยืนตัวแข็ง ราวกับถูกตบหน้าแรงๆ ทั้งที่ไม่มีใครแตะต้อง

ผู้จัดการอ้าปากค้าง ก่อนจะรีบโค้งหัวให้อย่างรวดเร็ว พร้อมผละออกไปแบบไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว

เอสลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ผิงช้าๆ

“พูดเองนะ ว่าถ้าฉันจ่าย เธอจะยอมเล่นสนุกกับฉัน...”

ผิงเบิกตากว้าง สีหน้าเครียดจัด ปากที่เคยแย้มยิ้มกลายเป็นเม้มแน่น

“ฉะ...ฉันพูดเล่น นายไม่คิดจะเอาจริงหรอกใช่ไหม?”

“ฉันจ่ายจริง เธอก็ต้องจริง”

น้ำเสียงของเขานิ่ง เย็น เยือก — แต่สายตากลับลุกวาวด้วยความสนุกแบบแปลกๆ

ผิงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนที่หลังจะชนกับผนัง

ตอนนั้นเอง เธอเพิ่งรู้ว่าเธอเล่นกับคนที่ไม่ควรเล่นด้วย

เขาไม่ใช่คนจนอย่างที่เธอคิด

เขาไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่เธอเคยดูถูก

และเธอ...อาจจะเพิ่งเปิดเกมที่ไม่ควรเล่นตั้งแต่แรก

แต่ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาเงินก้อนนี้อาจจะเป็นก้อนสุดท้ายของเขาก็ได้ แค่พยายามจะเอาชนะเธอเท่านั้นสุดท้ายแล้วก็ต้องเป็นเขาเองที่เดือดร้อน

“ได้ฉันคิดว่านั่นคือเงินก้อนสุดท้ายของนาย” เธอเชิดหน้ามองเขาที่อยู่สูงกว่าสายตาจับจ้องไม่กระพริบ “แค่เล่นสนุกกับนายถือว่าสงเคราะห์ก็แล้วกัน”

ใช้มือเดียวคล้องคอเขาพร้อมเขย่งไปกระซิบข้างหูเบาๆ น้ำเสียงท้าทายไม่เกรงกลัวสักนิดสมแล้วกับชื่อเสียงของเธอ

สายตาเจ้าเล่ห์ของเอสจ้องมองริมฝีปากสีเชอรี่ของเธอสุดจะยั่วยวน ยิ่งอยู่ใกล้ขนาดนี้ยิ่งน่าหลงใหล เธอก็ไม่เลวนี่นาถ้าไม่ติว่าเป็นคนกินไม่เลือกเขาก็สนใจอยู่บ้าง

ถึงยังไงในที่สุดเขาก็ได้ในสิ่งที่ต้องการผู้หญิงหยิ่งๆอย่างเธอก็มีวันนี้เหมือนกันแต่จะทำยังไงดีคืนนี้นัดกับมินนี่เอาไว้แล้ว