งานเลี้ยงที่แท้จริง

ไวน์ที่สั่งได้ถูกนำมาเปิด หลังจากนั้นทุกคนก็ดื่มกันตามปกติ ส่วนผิงที่ตัวติดกับเอสก็ค่อย ๆ ออกห่างราวกับเป็นคนละคน

งานเลี้ยงจัดขึ้นไม่ถึงสองทุ่มก็เลิกแล้ว ปกติของงานเลี้ยงรุ่นที่มาพบปะสร้างสรรค์กัน เรื่องค่าใช้จ่ายจะช่วยกันออก ตอนนี้จึงให้คุณครูกับก่อน เพราะว่าไม่อยากให้ครูจ่ายเงินด้วย ถ้าครูอยู่คงจ่ายมากกว่าคนอื่นแน่

วิโรจน์เป็นคนพาครูสายใจไปขึ้นรถ ก่อนจะกลับมาพร้อมกับพนักงานโรงแรม 

“ได้เวลาเก็บเงินแล้วทั้งหมด ห้าหมื่นบาท ค่าไวน์แยกใช่ไหม?” 

พนักงานตรวจดูบิลค่าอาหาร ก่อนจะมองหาคนรับผิดชอบค่าไวน์ วิโรจน์จึงเข้ามาตรวจดูบิลค่าไวนอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มมุมปาก มองดูเอสด้วยความสะใจ

“นั้นคือคนที่รับผิดชอบค่าไวน์ครับ” วิโรจน์ชี้นิ้วมาที่เอส ทำให้พนักงานเข้ามายื่นบิลให้เขา

“ค่าไวน์ สองแสนสี่หมื่นบาทครับ จะจ่ายด้วยบัตรหรือเงินสดดี” 

ราคาของไวน์ทำให้คนในห้องแตกตื่น ก่อนจะรีบถอยห่างจากเอสไม่อยากเข้าใกล้เขา เพราะรู้ว่าราคานี้เอสไม่มีทางจ่ายไหวหรอก

“เอ่อ...จ่าย”

“จ่ายไม่ไหวสินะ...ทำไมถึงสั่งไวน์ราคาแพงละ” 

ผิงกอดอกพูดเหมือนคนไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว นี้คือนิสัยจริง ๆ ของเธอเหมือนตอนมัธยม

“ถ้าจ่ายไม่ไหว ก็ต้องถูกดำเนินคดีนะ รู้ว่าตัวเองไม่มีเงินยังจะใจปล้ำโชว์สาวอีก...อยากเอาหน้าก็ให้มันน้อย ๆ หน่อย” 

“ตอนนี้เราจ่ายค่าอาหารกับค่าโรงแรมก่อนเถอะ อย่าไปยุ่งกับค่าไวน์นั่นเลย”

“ขอโทษด้วยนะ ขอบคุณที่นายเลี้ยงไวน์แพง ๆ มันอร่อยจริง ๆ แต่ฉันไม่มีปัญญาช่วย”

เพื่อนไม่มีใครอยากช่วย เพราะราคามันแพงมาก ต่อให้ช่วยกันก็เป็นหมื่น มีแต่วิโรจน์ที่คิดเอาไว้แล้ว เขายิ้มเยาะด้วยความสะใจ ในที่สุดจุดตกต่ำของเอสก็มาแสดงต่อหน้าเขา 

ยิ่งตอนนี้เอสไม่โต้ตอบอะไร เพราะเขาเกือบหลุดขำออกมา ในเมื่ออยากทำให้เจาหมดสภาพ เขาก็จะเล่นตามนี้ก็แล้วกัน

“ราคาไวน์แพงมากจริง ๆ ถ้าจ่ายไม่ไหวจะเกิดอะไรขึ้นครับ”

“ถ้าจ่ายไม่ไหว ก็ต้องทำงานใช้แรงแต่หนี้จะเพิ่มเป็นสองเท่า หรือก็คือคุณต้องทำงานให้กับเรามากกว่าเดิม”

วิโรจน์กับกลุ่มเพื่อนของพวกเขาต่างพากันหัวเราะสะใจ ที่เห็นเขาในสภาพนี้

“นายนี้โง่จริง ถูกฉันยั่วนิดเดียวก็ตามใจฉัน คิดเหรอว่าฉันจะมองนาย” เธอพูดพลางยิ้มเยาะ 

เอสรู้สึกว่าเธอทำมากไปแล้ว เขาอยากจะเล่นกับเธอขึ้นมาจริง ๆ ด้วยสิ เด็กดื้อต้องโดนสั่งสอนให้เข็ดหลาบ

“ก็จริงอยู่ว่าฉันบอกว่าจะจ่าย แต่ฉันไม่ใช่คนที่สั่งด้วยสิ ตอนนี้ฉันไม่รับผิดชอบแล้ว”

“คิดว่าที่นี้เป็นที่ชั้นต่ำเหรอ รู้ไหมว่าใครเป็นเจ้าของ ถ้าอยากเจอปัญหาใหญ่ก็ลองดูสิ" 

“ขอโทษนะ พอดีบิลนี้นายคงต้องรับผิดชอบแล้วละ”

“ไอ้โง่...คิดว่าจะพูดแก้ตัวได้เหรอฝันไปเถอะ”

ใครจะไม่รู้ว่าโรมแรมระดับนี้ เจ้าของต้องมีอิทธิพลมากแน่ ๆ แต่นั้นไม่ใช่ปัญหา

“ลองถามพนักงานดูสิ”

พนักงานที่เห็นว่าเรื่องราวกำลังวุ่นวาย อีกอย่างการเอาคนมาใช้แรงเพื่อแทนเงินก็ไม่ใช่ทางออกที่ดี เขาอาจถูกตำหนิจนถึงขั้นเดือดร้อนได้ ทางที่ดีคือให้คนรับผิดชอบที่สามารถจัดการยอดนี้ได้

“แน่นอนว่าทางเรามีสิธีจัดการ คนที่สั่งจะต้องรับผิดชอบยอดเงินนี้ครับ”

คำพูดของพนักงานทำเอาตัวของผิวแข็งทื่อ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ ถ้าให้เธอจ่ายจริง ๆ คงไม่มีปัญญาแล้ว 

“ไม่ใช่สิ ก็เขาบอกว่าจะจ่าย ทุกคนก็ได้ยิน”

“ใช่ ๆ เขารับปากว่าจะจ่าย” 

ทุกคนเป็นพยานให้เธอ เพราะเธอเป็นพวกของวิโรจน์ ที่ใครก็ไม่อยากมีเรื่องด้วย แม้จะรู้ว่าไวน์ที่เอสจะจ่าย แค่ขวดละพันเท่านั้น

“ถ้างั้นก็รับผิดชอบทั้วสองคน”

ผิงมองหน้าวิโรจน์เพื่อขอความช่วยเหลือจากเขา เพราะแผนของวิโรจน์ที่คิดขึ้นมา ทว่าเขากลับถอยออกห่างไปจากเธอ เขาไม่โงพอจะจ่ายเงินแสนกว่าบาทเพื่อเธอแน่ แม้จะมีเงินจ่ายก็ตาม 

“หมายความว่าไง จะทิ้งฉันเหรอพวกนาย” 

“ทิ้งอะไร เธอเองเป็นคนสั่งของแพงมา จะโทษใครได้”

“ฉันก็ว่าเธอสั่งตามใจ แต่อยากให้คนอื่นช่วยจ่าย อย่าฝันเลย”

วิโรจน์กับพวกรีบพากันออกไปจากห้องรับรอง พร้อมกับเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่น ใครก็ไม่อยากยุ่งกับเผือกร้อนแบบนี้

“เหลือแค่สองคนแล้วนะ จะจ่ายด้วยวิธีไหนก็บอกมานะครับ” 

พนักงานยังคงยืนนิ่งไม่มีความรู้สึกสงสารแม้แต่น้อย เอสได้แต่มองผิงที่ตัวสั่นรีบเอามือถือมาดู เธอจ้องมองยอดเงินไม่ถึงสามหมื่น ในบัญชี แทบจะทรุดตัวลงพื้น

“ฉัน...เงินไม่พอ” เธอพูดติดขัดก่อนจะขยับเข้าไปหาพนักงานก่อนจะจับมือของเขา “รับผ่อนไหมคะ ฉันสามารถจ่ายผ่อนได้”

เธอเป็นนักสตรีมเกมที่ค่อนข้างมีรายได้หลายหมื่นต่อเดือน ถ้าผ่อนจ่ายได้เธอคงไหว และสักวันจะจัดการวิโรจน์ที่ทิ้งเธอให้ได้แน่นอน

“ไม่ได้ครับ...เดี๋ยวผมจะเรียกผู้จัดการมานะครับ” 

พนักงานไม่กล้าจัดการเรื่องนี้ เขารีบเรียกผู้จัดการมา เมื่อเป็นแบบนี้เธอถึงขั้นคุกเข่าขอร้อง เพราะถ้าเรื่องถึงขั้นนั้นคงจะไม่ง่ายแน่ คนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างเธอยอมคุกเข่าให้เอวเห็นไม่ใช่เรื่องปกติแน่ 

ตอนนี้เธอคงหมดหวังจริง ๆ ถึงขั้นยอมลงทุนขนาดนี้ ก่อนที่ประตูจะเปิดออก มีชายสวมชุดสูทราคาแพง ร่างอันสมบูรณ์ของเขาบงบอกว่าสุขสบายแค่ไหน สายตาหยาดเยิ้มจับจองมาที่ต้นขาของผิง ก่อนจะไล่ขึ้นมาถึงหน้าอกเกินมาตรฐาน ในหัวคงจินตนาการไปไกลแล้ว

“พวกเธอเองเหรอที่มีปัญหา เอาล่ะนายมาทำงานใช้หนี้ตามที่พนักงานของเราบอกก่อนหน้า ส่วนเธอถ้าอยากผ่อนจ่ายก็มีวิธีอยู่” ผู้จัดการวันกลางคนโน้มตัวลงไปกระ “มาทำให้ฉันพอใจสิ ห้อง 2012”

เอสได้ยินอยู่ก่อนจะคิดว่า นั้นมันทางของผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เหรอ เธอคงดีใจจนตัวสั่น ดีไม่ดีคงไม่ต้องจ่ายสักแดงเลย เธอคงตอบรับแน

“ว่าไง...?”

“ไม่ค่ะ...ฉันจะจ่ายทั้งหมดเอง” 

เธอตอบเสียงหนักแน่น ทำเอาเอสแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ไม่คิดว่าผู้หญิงที่มีแต่ข่าวฉาวอย่างเธอจะตอบแบบนี้ 

ผิงได้แต่กัดฟันแน่นกำมือเข้าหากัน สีหน้าจริงจังขึ้นมา เธอลุกขึ้นยืนจากพื้น มองหน้าผู้จัดการ

“ได้...จ่ายมาสิถ้าจ่ายไม่ครบอย่าหวังว่าจะออกไป”

แม้จะพูดจาสวยหรู แต่เธอก็ไม่มีปัญญาจ่าย นอกจากขายเครื่องคอมพิวเตอร์ของเธอ ก็หมายความว่าเธอขายอาชีพของตัวเอง ก่อนจะมองเอสแล้วนึกเสียใจ เธอกับเขาก็ไม่เคยมีเรื่องบาดหมาง แค่เพราะอยู่กลุ่มเดียวกับวิโรจน์เธอจึงต้องทำแบบนี้ ตอนนี้เธอเสียใจที่ทำ

“ขอโทษนะ นายโง่เองที่หลงเสน่ห์ฉัน ทำไมไม่คิดบ้างว่าไวน์ที่สั่งมาราคาเท่าไหร่” เธอหันมาพูดกับเอสด้วยใบหน้าทรงตัว

“นั้นสิ ฉันคงจะหลงเธอแล้วแน่ ๆ” เอสหัวเราะก่อนจะพูดต่อ “แต่ตอนนี้...เธอติดกับตัวเองแล้ว” 

เธอสะบัดหน้าหนีไม่ตอบอะไร เพราะตอนนี้สถานการณ์ของเธอเข้าขั้นวิกฤต จะโทรหาเพื่อนคนไหนก็ถูกบล็อก เหมือนว่าข่าวเรื่องนี้จะรู้กันหมดแล้วสินะ

สีหน้าสิ้นหวังของเธอทำให้เอสพอใจมาก อยากทำคนอื่นก็เตรียมตัวเอาไว้เลย