อวดดี

เสียงฝ่ามือกระแทกลงบนโต๊ะไม้ ดังสนั่นจนหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ทั้งที่พยายามควบคุมสีหน้าเต็มที่

“อวดดี! แกมันไม่ยืดหยุ่นเหมือนพี่ชายแกเลย หึ เพราะแบบนี้ไง ถึงได้ลากบริษัทลงเหว!”

เสียงแหบห้าวของชายวัยห้าสิบต้น ๆ ดังลั่น ใบหน้าคร้ามแดดแดงก่ำจากความโกรธจัด ดวงตาทิ่มแทงด้วยคำปรามาสและดูถูก

พนิดาไม่ตอบ เธอนั่งนิ่งอยู่หัวโต๊ะอีกฝั่ง ฝ่ามือข้างหนึ่งกำหมัดไว้ใต้โต๊ะแน่นจนเล็บจิกผิว

“ใจเย็นก่อนท่าน ตอนนี้เด็กมันยังไม่รู้ความ ผมจะจัดการให้เอง”

อีกคนช่วยประสานเสียงราวกับสุนัขรับใช้จงรักภักดี

แล้วอีกเสียงหนึ่งก็เสริมมาแบบมีเลศนัย จนเธอต้องเงยหน้ามอง

“อย่ารีบร้อนสิ ข้อเสนอนี้ดีมาก จะหวงเนื้อหวงตัวไปทำไม คิดให้มันดี ๆ หน่อย”

พนิดาเบือนหน้าหนี รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวกำลังจะแข็งเป็นน้ำแข็ง

ข้อเสนอที่ชายแก่สองคนนำเสนอมาเมื่อห้านาทีก่อน ทำเอาหัวใจเธอเต้นกระหน่ำด้วยความสับสนและขยะแขยง

‘ขายตัวเพื่อแลกกับการต่อชีวิตบริษัทงั้นเหรอ?’

“…คิดดีแล้วค่ะ ฉันไม่เปลี่ยนคำพูด”

เธอเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงนิ่งแน่นกว่าที่คิด

ถึงอยากจะลุกเดินหนีแทบขาดใจ แต่เธอก็ยังรอ...เผื่อว่าพวกเขาจะเสนออะไรที่ ‘มีศักดิ์ศรี’ กว่านี้

แต่เปล่าเลยคนพวกนี้ไม่มีแม้แต่ความละอาย

“ดี ดีมาก...”

ชายวัยห้าสิบลุกขึ้นยืน ก่อนจะยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ

“ฉันจะคอยดูวันที่แกล้มละลาย แกคิดว่า...นอกจากฉันแล้ว ใครจะยื่นมือมาช่วยแกอีก?”

ประโยคนั้นราวกับหอกแหลมพุ่งเสียบกลางอก

แต่เธอยังคงไม่ตอบ

ไม่นาน ทั้งสองก็เดินออกจากห้องไป โดยทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของความต่ำช้า และเศษซากศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำ

พนิดาทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ค่อย ๆ ยกมือขึ้นกุมขมับ

มองเอกสารแผนกู้วิกฤตที่เธอเตรียมมาตลอดทั้งสัปดาห์อย่างหมดอาลัย แม้จะรู้ล่วงหน้าแล้วว่านั่นไม่มีค่ากับคนที่คิดจะ “ซื้อร่างเธอ” มากกว่า “ลงทุนกับมันสมอง”

เธอถอนหายใจยาวเป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ ริมฝีปากเม้มแน่น ดวงตาร้อนผ่าว

“ทำไมถึงเอาแต่คนเลว ๆ มาให้ฉัน...”

เสียงพร่าดังขึ้นในความเงียบ

ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกเสนอเรื่องแบบนี้...และนับดู มันคือครั้งที่สามแล้ว

หญิงสาวที่สังคมเคยยกย่องว่าเข้มแข็ง กลับรู้สึกหมดไฟ และเหนื่อยหน่ายกับการเป็น “คนดีที่ไม่มีใครช่วย”

แล้วทันใดนั้น...

“ขอนั่งด้วยคนนะครับ”

เสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่ง แทรกผ่านความเงียบเข้ามา

พนิดาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มในสูทสีเข้มนั่งลงฝั่งตรงข้าม ราวกับเจ้าของห้องแท้จริงคือเขา

ใบหน้าเรียบเฉยแต่ทรงอำนาจ แววตาคมลึกจ้องมาอย่างเข้าใจ และน่าประหลาดที่ในแววนั้น...ทำให้เธอสนใจ

พนิดานั่งตัวตรงทันที สัญชาตญาณเตือนให้เธอระวังตัว เขาดูคุ้นมาก

“เชิญค่ะ...มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?”

เธอถามเสียงแข็ง มือทั้งสองประสานไว้บนโต๊ะอย่างสง่างาม มีรอยยิ้มจาง ๆ ตรงมุมปากเหมือนจะไม่แคร์อะไร

แต่ในใจ...ปั่นป่วนจนควบคุมแทบไม่อยู่

พนิดาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเชิญโดยไม่คิดอะไรมาก เขาคือนักลงทุนตัวเล็ก ๆ ที่เคยเข้าร่วมงานครั้งก่อน แต่ก็กล้ามากที่มานั่งตรงหน้าเธอแบบนี้

เพราะเขามีเงินแค่นิดเดียว...แต่นั่นก็ยังมากพอที่จะไม่ปฏิเสธเขาในยามนี้

“เชิญค่ะ”

เขานั่งลง พลางหยิบเมนูขึ้นมาดูอย่างไม่รีบร้อน ก่อนสั่งอาหารชุดเต็มรูปแบบราวกับมากินเลี้ยง ไม่ใช่เจรจาธุรกิจ

พนิดาเพียงนั่งนิ่ง จิบไวน์ต่ออย่างสุภาพ ทว่าในใจเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า และความขมขื่น

แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาของเขา—จ้องเธอเงียบ ๆ ตลอดเวลาที่กินอย่างเอร็ดอร่อย เพราะเธอสวยจนอดไม่ได้ที่จะไม่มอง 

ถ้าเทียบกับรุ่นน้องของเขา เธอสวยกว่ามากเลย แต่รุ่นน้องของเขาก็มีดีหลายอย่าง

“คุณจ้องหน้าฉันมาห้านาทีแล้ว” เธอพูดเสียงเรียบ

เอสยิ้ม ไม่สะทกสะท้าน “ขอโทษครับ ผมแค่...แปลกใจที่ผู้หญิงสวยอย่างคุณยังต้องมานั่งกลืนความเสียใจคนเดียวแบบนี้”

คำพูดที่ควรจะปลอบ กลับทำให้เธอขุ่นเคืองเล็กน้อย

ยังไม่ทันได้ตอบ ผู้ช่วยของเธอก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าตึงเครียด

“คุณพนิดาคะ...ตอนนี้ยอดการระดมทุนรวมได้แค่ 9.8% ค่ะ”

มือที่ถือแก้วของเธอชะงักไปเล็กน้อย

9.8%...

ต่ำเกินกว่าจะไปต่อ

เธอหลับตา สูดลมหายใจลึก ทั้งที่ไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ แต่หัวใจมันสั่นไหวไปหมด

“เสียใจที่ไม่ยอมแลก...ใช่ไหมครับ”

เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง พนิดาหันมามองทันที สีหน้าเย็นชา 

“คุณกำลังล้อฉันเหรอ?”

“เปล่าเลย ผมกำลังบอกว่า...ถ้าคุณอยากได้เงิน ผมมีให้”

เธอหัวเราะในลำคอ ราวกับได้ยินเรื่องตลกในวันที่ไม่ตลกที่สุด

“คุณมีเงินแค่ล้านเดียว และบริษัทฉันต้องการเกือบแสนล้าน คุณจะช่วยอะไรได้?”

ยังไม่ทันได้ตอบ ผู้ช่วยของเธอที่ทนฟังคำพูดโอ้อวดไม่ได้ หญิงสาวหน้าคม ท่าทางฉลาดเฉียบก็แทรกขึ้น

“เราเช็กข้อมูลคุณเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณเป็นนักลงทุนรายย่อย คนละระดับกับนักลงทุนที่เราเล็งไว้เลยด้วยซ้ำ”

เอสยิ้มบาง ๆ ก่อนเอนตัวพิงเก้าอี้อย่างสบาย

“แล้วถ้าผมบอกว่า ผม ‘มี’ จริง ๆ ล่ะ?”

พนิดาขมวดคิ้วทันที ถ้าเขามีเงินตามที่เธอต้องการ อย่าว่าแต่ร่างกายเธอเลย เอาหัวใจเธอไปด้วยก็ได้ หญิงสาวหัวเราะออกมา ราวกับว่าเป็นเรื่องตลก “ฉันไม่ถือสานาย แต่อย่าไปพูดมั่วแบบนี้อีกนะ” 

เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ พร้อมจะเดินออกไป

“เรามาเล่นเกมกัน คุณอยากได้เงินเท่าไหร่ ขอแค่พูดตัวเลขออกมา...ถ้าผมให้ได้ คุณต้องยอมเป็น ‘เด็กของผม’ ”

คำพูดนั้น ทำเอาเธอถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะ

“เกมเหรอ? ได้สิ ถ้านี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะเล่นได้ก่อนล้มละลาย”

“ลงทุนกับบริษัทของฉันเก้าหมื่นล้าน แล้วฉันจะเป็นของคุณ” 

เธอมองท่าทางที่สบายใจของเขา แม้จะถูกต้อนให้จนมุมยังไม่โป๊ะแตกอีก นับถือในการแสดงของเขาจริง ๆ 

เอาลุกขึ้นยืนก่อนจะยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาก็แค่พูดเล่น ๆ อยากเล่นสนุกด้วย ยังไงก็จะลงทุนอยู่แล้ว ไม่คิดว่าจะได้ของแถมมาด้วย

“ยิ้มอะไร...?” 

“เราไปทำสัญญากันเถอะ”