Mag-log inElena’s POVNakatulog pala ako sa ibabaw ng mesa. Sinalubong ng aking namumungay na mga mata ang liwanag mula sa nakabukas pa ring laptop, kung saan nakalatag ang mga litratong nakuha ko kagabi mula sa opisina ng mga Lacraso.“Haaay...” Isang mabigat na buntong-hininga ang pinakawalan ko.Wala. Wala akong nakuha kahit isang kahina-hinalang impormasyon. Ang lahat ng nandoon ay puro malilinis at legal na kontrata.Napahawak na lang ako sa aking ulo, tila sumasabay ang kirot niyon sa bigat ng frustration na nararamdaman ko. Limang taon na akong nagmamasid, pero parang palaging may isang hakbang na nauuna sa akin ang mga Lacraso.Inayos ko ang aking sarili bago lumabas ng kwarto. Doon, dinatnan ko si Ethan
Sage’s POVIsang tipid na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang nakatanaw mula sa bintana ng aking kotse. Sa 'di kalayuan, nakita kong tumatadyak sa inis at nanggigigil si Elena habang naghihintay ng sasakyan.“Stubborn woman,” bulong ko sa sarili, habang pilit na pinapawi ang kirot sa aking kaliwang pisngi. Malakas siyang manuntok, pero mas masakit pala siyang sumampal.Nang masiguro kong ligtas siyang nakasakay sa taxi at walang anumang kahina-hinalang sasakyang sumusunod sa kaniya, mabilis kong binalot ng seryosong tingin ang aking mukha. Inapakan ko ang gas at pinaharurot ang aking Aston Martin patungo sa aming hideout.Dumiretso ako sa loob at dinatnan si Ron na kasalukuyang kumakain ng ramen.
Elena’s POVAng bawat segundo ng katahimikan sa pasilyo ay tila naging lason. Ang higpit ng pagkakahawak ni Elliot sa aking braso ay hindi na isang yakap ng proteksyon, ito ay kapit ng isang taong handang bumasag ng buto kapag napatunayang nagtaksil ako.Nagdilim ang kanyang mga mata habang nakatitig sa akin. Ang kanyang mapanuring tingin ay tila hinuhukay ang kaibuturan ng aking pagkatao, hinahanap kung totoo ang mga salita ni Sage."Elliot, nasasaktan ako..." bulong ko, hinayaan kong manginig ang aking boses at mapuno ng luha ang aking mga mata. Ibinaba ko ang aking depensa, ginawa ang sarili kong mukhang kaawa-awa sa kaniyang paningin."Don’t tell me... naniniwala ka sa kaniya?"H
Elena’s POVAng ritmo ng panganib ay mabilis na dumarating. Ang nakatutulig na tunog ng mga mamahaling sapatos at ang mabibigat na hakbang nina Elliot ay umaalingawngaw na sa makitid na pasilyo, galing sa lihim na silid ng pagpupulong.Papasok na sila sa mismong blind hallway kung saan kami nakatayo.Walang sapat na oras para magtago. Walang ibang daan. Kung makikita kaming dalawa rito na tahimik, magkasama, at galing sa naka-lock na opisina, tapos ang misyon.Masusunog ang limang taon kong pinaghirapan, at mas lalong mapapahamak si Sage.Kailangan ko ng mabilis at marahas na palusot. Isang iskanda
Elena’s POVNaramdaman ko ang kanyang bigat na dumagan sa akin, idiniin ako sa matigas na pader ng pasilyo. Ang amoy ng kanyang pabango, isang pamilyar na timpla ng sandalwood at panganib, ay sumakop sa aking pandinig. Bago ko pa man magawang sikuhin ang kaniyang tadyang o gamitin ang hidden blade sa aking suot, naramdaman ko ang kaniyang mainit na hininga sa aking tenga."Huwag kang malikot, Agent Lagdameo," bulong niya. Ang kanyang boses ay tila isang babala mula sa kailaliman ng lupa.Hinarap niya ako nang marahas, ang kanyang katawan ay nakadikit sa akin sa gitna ng madilim na pasilyo. Sa ilalim ng malamlam na ilaw, tumambad ang mga matang kasing-talim ng yelo.Sage."Sa tingin mo b
Elena’s POVAng bawat ngiti ko ngayong gabi ay isang bitag, at bawat titig ay isang kasinungalingan. Sanay na ako sa ganitong laro. Sa harap ni Elliot, sa mundong ito, ako si "Lena," ang babaeng nakilala niya sa isang madilim na bar habang kumakanta, ang babaeng nakuha ang kanyang atensyon sa gitna ng usok at alak.Si Elliot ay gwapo, may matikas na tindig, at tila isang marangal na ginoo sa harap ng maraming tao. Pero alam ko ang totoo. Sa likod ng kaniyang dignified na anyo ay ang isang gangster na uhaw sa dugo at kapangyarihan.I have been monitoring their business for almost five years. At nandito na ako sa lugar kung saan konti na lang at malalaman ko na ang mysterio tungkol kay Elliot. Ngunit ang lahat ng kasanayan ko sa pagpapanggap ay tila biglang naglaho nang mamataan ko ang isang pigura na hindi ko inaasahang makikita rito.Sage?Halos mawala ako sa aking karakter nang magtama ang aming mga mata. Hindi ito ang Sage na nakasuot ng tactical gear, hindi ito ang malamig na lid
George’s POV“Ey, Nick, are you okay? What happened?” tanong ko, kita kong tila nag-aapoy siya sa galit. Hindi niya ako pinansin. Diretso siyang naglakad palayo sa villa, mabilis, mabigat ang bawat hakbang.“Where are you going? Balik ka agad, ha? Nakahanda na ang dinner!” sigaw ko. Madilim na, at
Audrey’s POV“It’s getting cold… kailangan na siguro nating umahon,” yaya ko, habang pinipisil ang braso kong nanginginig sa lamig.“Yes, you’re right. Gumagabi na rin. Let’s go, Elena.” dagdag ni ScarlettPag-ahon namin, muntik pa akong mapatigil. May nakatayong lalaki sa harap namin, pamilyar ang
Scarlett’s POVGeorge is right, we badly need this vacation. Sobrang gaan ng pakiramdam ko habang pinagmamasdan ang lahat, nakangiti, nagtatawanan, enjoying every moment. Para bang nawala lahat ng bigat. Sobrang saya ang naging kapalit ng limang taong lungkot na aking naramdaman. Isang kaligayahan
Nick’s POVDahil sa inis ni Aiah sa pagkasira ng castle niya, napagdesisyunan naming umakyat na sa villa. Pagpasok namin, nadatnan namin sila Scarlett at George sa receiving area. Malaki ang villa na ito, may apat na kwarto. Kame ni Dylan may sarili kaming villa sa kabila, pero dito sila Scarlett n







