Chapter 5

KAHIT na hindi nakatingin si Emily sa lalaki ay ramdam na ramdam niya pa rin ang bawat titig nito sa kaniya at dahil dito ay medyo naiilang na siya sa totoo lang. Ilang sandali pa ay bigla na lamang bumilis ang tibok ng puso niya. Bakit ba ito tingin ng tingin sa kaniya? May dumi ba siya sa mukha? 

Hindi na lang siya sumagot sa halip ay umupo na lang. Ilang sandali pa ay bigla na lamang itong may inilapag na maliit na kahon sa mesa. Agad na nagsalubong ang kanyang mga kilay. “Ano ito?” tanong niya na may halong pagtataka. Sa liit ng kahon ay may ideya na siya kaagad kung ano ang laman nito. Singsing ba iyon? 

Hindi ito sumagot kaya kinuha niya ang kahon tyaka niya ito binuksan. Doon nga ay nakita niya ang isang singsing kung saan ay may napakalaking diamante na medyo kulay pink na mag-violet. Parang may kung anong kurot siyang naramdaman habang nakatingin dito dahil sa tagal na nilang magkasintahan ni Bran, ni minsan ay hindi pa siya binigyan nito ng kahit na anong regalo, lalong-lalo na ang singsing kahit gaano pa iyon kamura. Ngunit ang lalaking nasa harap niya na ngayon niya lang nakasama ay binigyan na siya kaagad ng regalong nagkakahalaga ng milyon. 

Hindi niya alam kung anong mararamdaman niya ng mga oras na iyon sa totoo lang. 

Ipinatong ng lalaki ang kanyang baba sa kamay nito pagkatapos ay muling tumitig sa kaniya kasabay ng pagsasalubong ng kilay. “Hindi mo ba nagustuhan?” tanong nito sa kaniya.

Nang marinig niya ang tanong nito ay parang doon lang bumalik sa kanyang katinuan si Emily. Napailing siya at mabilis na sumagot. “Hi-hindi naman sa ganun Mr. Escalante. Nagulat lang ako.” sagot niya na totoo naman. Idagdag pa na ang kulay na iyon ang pinaka-paborito niya. Hindi niya tuloy maiwasang hindi magtaka, samantalang si Bran ay ni hindi yata alam ang paborito niya. “Pero, paano mo nalaman na ang kulay na ito ang pinakagusto ko?” 

Hindi siya tanga para hindi malaman na ang ganung klase ng diamente ay rare at napakamahal. Hindi ganun kadali ang maka-secure ng piraso nito. Bigla itong nagyuko ng ulo at pagkatapos ay hinalo ang kape na nasa harap nito saka nagkibit balikat. “Wala lang. Nagustuhan ko lang ang kulay na yan.” kaswal na sagot nito sa kaniya.

Nagkataon lang ba talaga ang lahat? Dahil lang ba sa nagustuhan nito ang kulay na iyon? Napatitig siya sa lalaki, gusto niya sanang magtanong ngunit sa huli ay hindi na niya nagawa pa. 

“Hindi ba at mariin mong tinanggihan ang pagpapakasal sa akin? Why the change of heart?” tanong nito sa kaniya.

Mabilis siyang napalunok at nagyuko ng kanyang ulo. “Pa-pasensya na sa nangyari, naging padalos-dalos ang desisyon ko noon.” sagot niya rito. Sa totoo lang, hindi niya akalain na hanggang ngayon ay wala pa rin itong asawa. Napakatagal ng panahon ang nakalipas simula nang talikuran niya ang kasunduan sa pagpapakasal rito. 

Habang nag-iisip ay mas gugustuhin niya nang magpakasal sa estrangherong lalaki na nasa harap niya kaysa magpakasal kay Bran na walang ginawa kundi ang gamitin siya. Magpapakasal na lang din naman siya ay doon na sa magiging mataas siya at tiyak na magsisisi si Bran kapag nalaman nito kung sakali. 

Bumuntong hininga siya. Alam niya na isa itong kilalang tao sa lipunan at hindi nito gugustuhing magpakasal sa babaeng hindi nito kapantay kaya mabilis niyang ibinuka ang kanyang bibig. “Ngayon na bumalik na ako sa aking pamilya ay ako na ang mamamahala sa kumpanya katulad ng plano ng aking mga magulang noong una. Isa pa, hindi kita pakikialaman kapag kinasal na tayo at kung ayaw mong ipaalam sa publiko na ako ang asawa mo ay ayos lang din naman sa akin.” diretsang sabi niya rito dahil alam niya kung anong reputasyon ang pinangangalagaan nito.

Idagdag pa na wala siyang magiging pakialam kung anuman ang gawin nito sa labas. Mambabae ito hanggat gusto nito basta itago lang nito iyon sa mata ng publiko. Simula nang lokohin siya ni Bran ay wala na siyang tiwala pa sa salitang pag-ibig. Isa na lang iyong kalokohan para sa kaniya. Kung ito nga na hindi pa ganun kayaman ay nagawa siyang lokohin, ito pa kayang lalaking kaharap niya na kayang-kayang bilhin ang lahat? 

Ilang sandali pa ay siya naman ang nagtanong dito. “Pero bakit pumayag ka sa kasal na ito?” gusto niyang malaman ang tunay na dahilan. Kung tutuusin ay masasabi niyang nasa kamay na nito ang lahat ng gusto nito at kung may naisin pa itong iba ay madali na lang nitong makuha iyon kaya bakit? Bakit ito pumayag na magpakasal sa kaniya? Idagdag pa na minsan na niyang sinubukang takasan ang kasal na iyon. Hindi man lang ba ito nakaramdam ng galit sa kaniya? 

O gusto nitong gumanti sa kaniya dahil sa ginawa niya noon? Napakaraming tumatakbo sa isip niya ng mga oras na iyon.

Nanatili itong tahimik ng ilang segundo hanggang sa tuluyan na itong sumagot. “May utang na loob ako sa lolo mo kaya ngayong nasa edad na ako ay tutuparin ko ang kanyang kahilingan na pakasalan ka. Huwag kang mag-alala magiging tapat akong asawa sayo.” sabi nito sa kaniya bago siya tinitigan. “At kung iniisip mong mambabae ako, hindi ko iyon gagawin.” dagdag nito na para bang nabasa nito ang nasa isip niya.

…