KAPITEL 6: De Steen Tussen Ons

Het verse witte bloemblaadje was angstaanjagender dan de verschroeide roos. Het betekende dat er iemand in mijn kamer was geweest. De sloten en de hoogte van het penthouse betekenden niets voor hen. Ik voelde plotseling een prikkelend gevoel achter op mijn hoofd.

Ik keek om me heen, in de verwachting een schaduw in de hoek of een figuur bij de gordijnen te zien. Er was niemand.

Zonder Adrian of Ronan erbij werd de stilte een bedreiging. Ik greep mijn telefoon en rende de kamer uit, mijn hart bonzend in mijn keel. Het was absurd om me opgejaagd te voelen in zo'n fort, en toch voelde de lucht ijzig aan.

Ik rende de trap af, mijn ogen schoten alle kanten op. Mijn duim zweefde boven Ronans contact. Voordat ik erover na kon denken, draaide ik in plaats daarvan Adrians nummer. Hij nam meteen op.

"Nirvana." Zijn stem was scherp en alert.

'Kom alsjeblieft,' stamelde ik. Mijn stem trilde zo hevig dat ik de telefoon met beide handen moest vastgrijpen. Ik rilde, een koude rilling die niets met de temperatuur van de kamer te maken had.

"Nirvana, vertel het me. Wat is het?" Ik hoorde plotseling het gebrul van zijn motor op de achtergrond. Hij was al in beweging.

Ik kon geen antwoord geven. Ik stond midden in de woonkamer en liet mijn ogen over de glazen wanden glijden.

Maar toen klonk er plotseling een harde klap die de lucht doorkliefde.

Ik gilde en liet bijna mijn telefoon vallen.

Een keramische vaas was van het bijzettafeltje gevallen en in stukken op de betonnen vloer terechtgekomen. Er stond geen wind. Er was niemand in de buurt. De vaas was gewoon gevallen.

Ik barstte in tranen uit.

"Nirvana! Wat was dat?"

Ik kon geen woord uitbreken. Ik stond daar maar, mijn gedachten tolden door het beeld van dat negenjarige meisje dat onder het gewicht van haar moeder vastzat.

Op het moment dat ik zijn fiets buiten hoorde, rende ik naar de deur, gooide die open en rende weg. Ik stopte pas toen ik tegen zijn borst aanbotste. Hij trok me meteen in zijn armen. Ik begroef mijn gezicht in zijn vest en snikte, terwijl hij me zo stevig vasthield dat ik nauwelijks kon ademen.

Hij leidde me terug naar binnen, zijn arm om mijn schouders, zijn hand rustend op zijn middel terwijl hij de hoeken controleerde. Hij scande de kamer met zijn hand op zijn middel.

"Is er iemand binnengekomen? Heb je iemand gezien?"

Ik schudde mijn hoofd. Ik kon geen woord uitbreken, ik klemde me gewoon vast aan zijn middel. De afwijzing kon me niet schelen. De fout kon me niet schelen. Ik had hem gewoon nodig.

Hij legde zijn hand op mijn hoofd en streek met zijn vingers door mijn haar.

Na een paar minuten zakte de adrenaline weg, waardoor ik me leeg en uitgeput voelde. Ik probeerde weg te lopen, maar Adrian trok me terug en drukte me tegen zijn borst.

'Je hebt me hierheen geroepen,' fluisterde hij. 'Waar denk je dat je nu naartoe gaat?'

Ik had geen antwoord. Ik leunde gewoon tegen hem aan.

We stonden daar nog steeds zo toen de voordeur openzwaaide en Ronan naar binnen stormde, met een geschrokken gezicht.

"Nirvana!"

Adrian en ik lieten elkaar meteen los. Ik rende in Ronans armen en hij hield me vast, terwijl hij over mijn schouder naar Adrian keek. Ze zeiden niets, maar er ging iets tussen hen over.

"Ze kan hier niet blijven, Ronan," zei Adrian. Het was geen suggestie, maar een feit.

Ronan knikte. "Ik weet het."

Ze maakten geen ruzie. Adrian liep gewoon met ons mee naar buiten.

De rit vloog voorbij. Ik zat achter Ronan terwijl de stadslichten aan ons voorbij flitsten, Manhattan achterlatend voor een rustigere omgeving.

We reden naar een stenen herenhuis dat meer op een fort leek dan het penthouse ooit deed. Stevig, ouderwets, met klimop op de muren en eikenhouten deuren. Het leek meer op een herenhuis dan op een landhuis.

Ronan bracht me naar een kamer op de tweede verdieping, kleiner en warmer dan welke kamer dan ook in het penthouse.

'Je bent hier veilig,' zei hij, terwijl hij een kus op mijn slaap gaf. 'Rust nu maar uit, Nir.'

Toen hij zich omdraaide om te vertrekken, greep ik Adrians hand. Hij had in de deuropening gestaan ​​met die ondoorgrondelijke uitdrukking op zijn gezicht.

'Blijf bij me,' fluisterde ik.

Ronan wierp Adrian een strenge, waarschuwende blik toe. Adrian negeerde die volledig. Hij liep naar het bed en ging op de rand zitten. Terwijl mijn ogen dichtvielen, voelde ik als laatste hoe zijn hand mijn haar van mijn voorhoofd streek.

Toen ik wakker werd, was de plek naast me koud. Adrian was weg. De klok gaf 6:00 uur aan.

Maandag.

Ik sprong uit bed. Eerste college om 8:00 uur. Ik zou degene die dat bloemblaadje had gestuurd niet laten winnen.

Ronan klopte aan en kwam binnen met koffie, hij zag eruit alsof hij niet had geslapen. "Vind je niet dat je vandaag wat rust nodig hebt, Nir? Na gisteravond."

"Nee." Hij zag het in mijn ogen en drong niet verder aan. Hij zuchtte alleen maar en liep weg.

Ik waste mijn gezicht en bond mijn haar vast in een hoge paardenstaart. Mijn make-up hield ik simpel: een zwarte ribgebreide midi-jurk, een blauw jasje en sneakers.

Ik keek in de spiegel en herkende het meisje dat me aanstaarde niet. Ze zag eruit alsof ze New York prima aankon.

De rit naar de campus verliep rustig. Ronan zette me af bij de poort en herinnerde me eraan dat ik tot twaalf uur 's middags op de campus moest blijven. Ik keek hem na terwijl hij wegreed en draaide me vervolgens om naar de rode bakstenen gebouwen en geplaveide binnenplaatsen van Rodrigo University.

Ik pakte mijn plattegrond erbij om hal B te zoeken.

"Zoekt u de kunstvleugel?"

Een paar meter verderop stond een man met een dikke bril die steeds van zijn neus gleed, een te grote trui aan en zijn armen vol studieboeken. Zijn glimlach was vriendelijk.

"Ik ben Leo. Eerstejaars?"

"Nirvana. Ja, de eerste dag."

We liepen samen over het binnenplein en hij praatte genoeg voor ons allebei, over koffietentjes en welke professoren echt vreselijk waren. Ik luisterde gewoon, dankbaar voor het normale gesprek. Het voelde als een schild tegen alles wat er de avond ervoor was gebeurd.

'Hier zijn we dan,' zei Leo, wijzend naar een groot bakstenen gebouw met brede dubbele deuren. 'De meeste colleges voor de geesteswetenschappen vinden hier plaats. Wat is je eerste college?'

"Geschiedenis van de esthetiek," zei ik.

"Oei, lastige vraag. De professor is zogenaamd een legende, maar hij is een beetje een mysterie. Tot ziens, Nirvana."

Ik bedankte Leo en keek hem na terwijl hij wegliep. Ik streek mijn jurk glad, haalde diep adem en duwde de dubbele deuren open.

De zaal was enorm en al stil. Gepolijste houten bureaus, rijen stoelen in verschillende niveaus en elke stoel was bezet.

Een man in een antracietgrijs pak stond achter het spreekgestel, midden in een zin. Zijn diepe stem klonk gebiedend en vertrouwd op een manier die me volledig deed verstijven.

Hij hield even stil op hetzelfde moment dat ik stopte.

Ik keek op en mijn adem stokte.

Adrian.

Hij stond achter het podium en zag eruit als de onaantastbare professor, totaal anders dan de man die een paar uur eerder mijn haar van mijn voorhoofd had geveegd. Even verdwenen de honderd studenten om me heen volledig.

Hij knipperde niet. Hij gaf geen enkel teken van herkenning. Zijn ogen vernauwden zich langzaam.

'Is er iets bijzonder fascinerends aan mijn gezicht, juffrouw?' Zijn stem was scherp en weloverwogen en galmde door de hele hal.

"Aangezien je besloten hebt om je aankomst te besteden aan het staren naar mij terwijl ik midden in een college zit. Als je klaar bent met mijn les te verstoren met je dagdromen, neem dan plaats. Sommigen van ons zijn hier om te werken."

Enkele studenten grinnikten.

De hitte steeg naar mijn wangen. Ik boog mijn hoofd en haastte me naar een lege stoel, mijn benen voelden loodzwaar aan.

Ik ging zitten en staarde naar mijn lege notitieboekje, mijn kaken strak op elkaar, mijn borst brandend van de zenuwen.

Hij had daar, midden voor honderd mensen, een muur tussen ons opgetrokken. Maar ik was niet van plan om in een collegezaal in elkaar te storten.