LOGINEva Knight dachte, das Schwerste, was sie je überleben müsste, wäre der Verlust des Mannes, den sie liebte. Sie hat sich getäuscht. Der wahre Albtraum beginnt, als sie entdeckt, dass ihr Ehemann Ryan seit Jahren heimlich mit ihrer Cousine Sophia schläft—und als Eva schließlich die Scheidung verlangt, weigert sich Ryan, sie einfach gehen zu lassen. Entschlossen, die Ehe mit dem letzten Rest Würde zu verlassen, der ihr geblieben ist, kehrt Eva in das einst gemeinsame Haus zurück, um ihre Sachen zu holen. Stattdessen trifft sie auf Sophia, die nur einen Bademantel trägt, und begreift, dass die Frau, die ihre Ehe zerstört hat, keineswegs vorhat zu verschwinden. Ryan verwandelt die Scheidung in einen Krieg und manipuliert die Medien, seine Familie und jeden in seinem Umfeld, um Eva als die Schuldige darzustellen, während er sich selbst als der betrogene Ehemann inszeniert. Dann greift Damian Knight in den Krieg ein. Damian ist Ryans Cousin, sein größter Rivalen und der eine Mann, mit dem sich besser niemand anlegt. Er hat kein Interesse an Ryans Ausreden und noch weniger Geduld für das Urteil der Familie über Eva. Was damit beginnt, dass Damian sich zwischen Eva und den Mann stellt, der sie unbedingt kontrollieren will, wird schon bald zu etwas bedeutend Gefährlicherem. Ihre Anziehungskraft wächst mit jeder Konfrontation, jedem gestohlenen Moment und jedes Mal, wenn Damian Eva daran erinnert, dass sie niemanden darum anflehen muss, sich für sie zu entscheiden. Doch sich in Damian zu verlieben, hat seinen Preis. Ryan weigert sich, die Scheidungspapiere zu unterzeichnen, Sophia fühlt sich von Evas wachsendem Selbstbewusstsein zunehmend bedroht, und Damians Familie sieht in Eva die Frau, die einen Knight-Bruder für den anderen verraten hat. Als der Druck immer weiter steigt, erkennt Eva, dass sie nicht mehr nur um ihre Freiheit kämpft.
View MoreJanessa POV
Habang tinatapunan ako ni Madam Imelda ng juice sa ulo ko ay biglang dumating sa loob ng bahay si Tita Merbella. Tanda ko ang mukha niya, siya ang kapatid ng Mama Maribel ko na sumalangit nawa ang kaluluwa.
“Hayop kayo! Hindi na kayo naawa sa pamangkin ko!” sigaw niya nang lapitan si Madam Imelda. Hinila niya ako palayo sa malditang kumupkop sa akin ng ilang taon para pahirapan, gawing alila at gawing katatawanan ako. “Ulilang lubos na ‘yang si Janessa, wala ng mga magulang tapos ginaganiyan mo pa!” sigaw pa rin niya. Naiiyak ang tiyahin ko sa nadatnan niya rito.
“Well, nabuhay naman siya rito. Pinakain ko, ayan, tumagal naman ang buhay niya rito, kaya anong sinisigaw-sigaw mo diyan, ale?!” mataray na wika sa kaniya ni Madam Imelda. Maldita rin talaga.
“Binuhay? Tignan mo nga ang pamangkin ko? Tignan mo ang itsura? Nakapang-housemaid na uniform! Akala ko nasa magandang buhay siya kasi mayaman ang kumupkop, pero nagkamali pala ako. Inalila at pinapahirapan niyo siya rito. Kung hindi pa makarating sa akin ang viral video ni Janessa na pinapahiya ng mga anak mo, hindi ko pa malalalaman na nasa impyerno pala ang buhay niya!”
Naiiyak ako, for the first time ay mayroon na ring nagtatanggol sa akin sa mga mang-aaping ito. Nasa likod ni Madam Imelda ang mga anak niyang sina Francis at Andrea. Sila ‘yung mas madalas akong apihin at ipahiya kapag nandito ang mga kaklase nila.
Sa totoo lang, dati ko pa gustong umalis rito. Hindi ko lang magawa kasi tinatakot ako nila Andrea at Francis na ikakalat daw nila ang video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Kinuhanan kasi nila ako ng video nun. Sa takot kong mapahiya, heto, nagtagal ako rito at hindi makawala-wala sa kanila.
“Hindi sasama sa iyo si Janessa. Malakas ang kutob namin na mas pipiliin niya rito kaysa sumama sa iyo,” matapang pang sabat ni Andrea sa Tita Merbella ko. Wala talaga silang pinipiling tao na gagalangin.
“At bakit? Bakit hindi e, impyerno itong lugar na ito!” sigaw ni Tita sa kaniya. Galit na galit siya.
“Dahil hindi talaga. Tanungin mo siya Janessa kung sasama ba siya sa iyo?” tanong pa ni Francis na tinatawanan lang kami ni Tita Merbella.
“Tita, may hawak po kasi sila ng video ko na walang saplot habang naliligo sa banyo. Tinatakot nila ako na ilalabas iyon kapag lumayas ako rito,” matapang kong sumbong kay Tita Merbella para matapos na ito. May kakampi naman na ako kaya lulubusin ko na.
“Putang-ina ninyo pala! Sasampahan ko kayo ng kaso. Iyan pala ang panakot ninyo kaya hindi makaalis dito ang pamangkin ko!” sigaw ni Tita Merbella. Sobrang tapang niya talaga.
Maging si Madam Imelda ay nagulat sa mga anak niya. Alam niyang mali iyon kaya napatingin siya sa mga ito.
“Totoo ba iyon?” tanong pa ni Madam Imelda sa mga anak niya.
Hindi kumibo ang dalawa. Sa unang pagkakataon, nakita kong namutla ang mga mukha nila. Hindi siguro sila makapaniwalang magsusumbong na ako.
“Imelda, buburahin nila ang video na iyon o maghaharap tayo sa korte?” matapang na tanong ni Tita Merbella kay Madam Imelda.
Alam ni Madam Imelda na matatalo sila, kaya pinili nitong ipabura na lang ang video sa mga anak niya. Nung araw ding iyon, nagulat ako kasi parehong binasag ni Madam Imelda ang cellphone ng mga anak niya.
Sa wakas, nakalaya na rin ako sa kamay ng mga hayop na iyon. Tuluyan na akong sumama kay Tita Merbella papunta sa San Isidro del Monte Claro Town. Sabi niya, kukupkupin na niya ako at doon na patitirahin sa bahay nila.
Habang nakasakay kami sa jeep ay nag-iiyakan kaming magtiyahin. Awang-awa siya sa akin, lalo na nung makita pa niyang nakasuot ako kanina ng pang-katulong na damit.
Halos dalawang oras ang biyahe bago kami nakarating sa San Isidro del Monte Claro Town. Nandito na kami sa Viejo Street kung saan nakatayo ang up and down na bahay ni Tita Merbella.
“Sige na, Janessa, pumasok ka muna sa loob at may sasaglitin lang ako sa kabilang bayan. May meeting akong pupuntahan na sobrang mahalaga, hahabol ako, aabot pa naman kasi ako,” paalam niya kaya tumango ako at pumasok na sa loob.
Lumang style ang istura ng harap sa labas, pero pagdating sa loob, maganda at malawak naman. May sala, dining area, kusina, likod bahay na may mga tanim pang mga gulay.
Pagdating ko naman sa itaas, nakita kong may terrace tapos may dalawang kuwarto. Una kong pinuntahan ‘yung nabukas na pinto ng kuwarto. Malinis at maayos iyon, mukhang nilinis na ni Tita Merbella kasi alam niyang susunduin na niya ako.
Binaba ko doon ang mga gamit ko, pagkatapos ay sinubukan ko namang silipin ang isang kuwarto. Pero bago ako pumasok doon ay nagulat ako kasi may naririnig akong boses ng lalaki. Parang umuungöl. Nakaawang ang pinto kaya narinig ko rin talaga agad ang boses ng isang lalaki doon.
“AAHHHHHHH… SARAP…..”
“OOHHHHH…. PUTA!”
“UGH… UGGHH… OHHHH.”
Nanginig ang kamay ko nung pagsilip ko sa loob ay may nakita akong hubu’t hubad na lalaki. Pawisan ito, nakapikit, at nakanganga. Pero ang mas kinagulat ko ay ‘yung nakita kong ginagawa niya. Hawak-hawak nito at pinanggigilan ang napakalaking pagkalalakë nito. Kahit nasa malayo ako, kitang-kita ko kung gaano kapula ang ulo ng titë nito na for the first time ay nakakita na rin ako sa personal. Hindi ako makapaniwalang ang unang makikita ko na ganoon ay pagkalaki-laki at sobrang haba. Tila lagpas pusod pa iyon. Parang kasing haba ng talong. Halos kulang ang dalawang kamay niya para mahawakan ang katawan palang na titë nito.
Siya siguro ang sinasabi ni Tita Merbella na si Uncle River. Siya ang asawa ng tiyahin ko.
Nakakaloka, ito agad ang bumungad sa akin pagdating ko rito. Hindi ako makapaniwalang madadatnan ko pang ganoon ang asawa ni Tita.
Hanggang sa mas lumakas pa ang ungöl niya.
“AAAAAAHHHHHH!!!!”
“AAAAHHHHH!!!”
“SHIT, AYAN NA AHHHH!!!”
Napanganga ako lalo nung parang fountain na bumulusok mula sa butas ng ulo ng titë niya ang mga kạtas niya. Iyon na siguro ang tinatawag nilang tạmod ng mga lalaki. Ang dami, sobrang dami niyang nilabas. Nagsitapon iyon sa mga abs at galit na galit na dibdib ni Uncle River. Ang iba ay natulo na rin sa sapin ng kama niya.
Hindi ko maitatanggi na ang hot ng asawa pala ni Tita Merbella. Ang ganda ng katawan at ang laki pa nung…shit...ang laki ng titë ni uncle river.
Pero ang hindi ko maintindihan ay parang nag-enjoy akong panuorin siya.
Doon lang ako nahimasmasan at natakot na baka mahuli niya ako, kaya umalis na ako at bumalik sa ibaba ng bahay. Doon ako naghintay na bumaba siya para magpakilala.
Pagadating ko tuloy sa ibaba ay pinagpawisan ako. Hindi na maalis sa isipan ko ang istura niya habang nilalabasan ng tạmod.
Unang araw palang dito ay parang nagkasala na agad ako.
Sorry po, Tita Merbella kung nakita ko na ang halos lahat ng tinatago ni Uncle River.
Die Unterschrift am Ende der Seite sah zwar aus wie meine, aber ich konnte mich beim besten Willen nicht daran erinnern, Ryan die Erlaubnis gegeben zu haben, mein Leben damit zu ruinieren.Ich starrte unentwegt auf den Bildschirm. Die Worte wollten einfach keinen Sinn ergeben.„Nein.“Damian rührte sich nicht.Ich sah ihn an. „Das ist unmöglich.“„Sie haben unterschrieben.“„Ich kenne meine eigene Unterschrift.“„Dann wissen Sie auch, was das bedeutet.“Ich schob das Telefon weg. „Nein. Ich habe Scheidungspapiere unterschrieben. Ich habe nicht auf alles verzichtet, was mir gehört!“Damians Gesichtsausdruck blieb undurchdringlich. „Das ist nicht dasselbe.“Meine Brust zog sich eng zusammen. Ich nahm das Handy wieder an mich und las die Klausel noch einmal. Dann erinnerte ich mich an den Tag, an dem Ryans Anwalt ins Hotel gekommen war. Die Dokumente waren dick gewesen—viel zu dick. Ich war erschöpft und gedemütigt gewesen, hatte kaum geschlafen. Ryan hatte meine Konten damals bereits ei
In dem Moment, als Damians Wagen vom Bordstein anfuhr, bereute ich es bereits, eingestiegen zu sein.Ich hielt den Blick starr auf das Fenster gerichtet und sah zu, wie die Stadt verschwommen an mir vorbeizog, während sich meine Finger krampfhaft um den Riemen meiner Handtasche schlossen. Ich hätte zurück ins Motel gehen sollen. Stattdessen saß ich nun neben einem Mann, dessen Name jahrelang nur im Flüsterton am Esstisch der Familie meines Mannes erwähnt worden war—einem Mann, mit dem ich bis zum heutigen Tag noch kein einziges Wort gewechselt hatte.„Sie sind erstaunlich still.“Ich warf einen kurzen Blick zu Damian hinüber. Er beobachtete die Straße, während eine Hand locker auf dem Lenkrad ruhte.„Ich weiß einfach nicht, was ich sagen soll.“„Gar nichts.“Seine Antwort überraschte mich spürbar. Ich blickte wieder nach draußen. Zum ersten Mal seit dem gestrigen Tag fragte mich niemand, was vorgefallen war. Niemand erzählte mir, wie leid es ihm tat, und niemand sah mich an, als würde
Der Letzte, von dem ich nach dem Verlust von allem etwas zu hören erwartete, war der Mann, den Ryan unsere gesamte Ehe lang zu übertreffen versucht hatte.„Eva?“Ich blieb abrupt stehen. Die Stimme am Telefon war tief, kontrolliert und auf eine seltsame Art vertraut. „Ja?“„Hier ist Damian Knight.“Meine Finger krampften sich um das Telefon. Ich kannte diesen Namen—jeder kannte ihn. Damian Knight war nicht einfach nur ein weiteres Mitglied der Familie Knight. Er war der Cousin, über den Ryan nicht einmal sprechen konnte, ohne sofort einen Grund zu suchen, das Thema zu wechseln. Vor drei Jahren hatte ein Wirtschaftsmagazin Damian als einen der jüngsten Selfmade-Multimilliardäre des Landes bezeichnet. Ryan hatte das Heft damals wutentbrannt über unseren Frühstückstisch geschleudert. Ich erinnerte mich noch ganz genau daran. Selfmade. Er hatte über dieses Wort nur bitter gelacht: „Mal sehen, wie viel Selfmade noch von ihm übrig ist, wenn die Familie aufhört, ihm die Türen zu öffnen.“ Dam
„Sie sollten vielleicht aufhören, ‚Mrs. Ryan Knight‘ auf Ihren Lebenslauf zu schreiben.“Die Frau hinter dem Empfangstresen machte sich nicht einmal die Mühe, ihre Stimme zu senken. Sie lächelte zwar, als sie es sagte, aber hinter diesem Lächeln steckte nicht die geringste Freundlichkeit. Es war die Art von Lächeln, die Menschen aufsetzen, wenn sie sich am Pech anderer ergötzen.Ich blickte hinunter auf den Lebenslauf, den sie mir über die Theke zurückgeschoben hatte.„Das habe ich gar nicht.“Sie runzelte die Stirn. „Wie bitte?“„Ich verwende den Namen meines Mannes nicht.“ Ich griff nach der Mappe und drehte sie um, sodass sie den Kopf lesen konnte: Eva Hart. Es war der Name, mit dem ich geboren worden war—der einzige Name, der mir noch immer ganz allein gehörte.Farbe stieg in ihre Wangen, doch statt sich zu entschuldigen, lehnte sie sich in ihrem Stuhl zurück und verschränkte die Arme. „Aha.“Stille breitete sich zwischen uns aus. Dann zuckte sie beiläufig mit den Schultern. „Spie

















