Se connecterแรงดึงดูดทางเพศ
📿 “นายนี่นะ~ ปากหมาตั้งแต่แรกเจอ~ รู้ตัวหรือเปล่า~!!” น้ำเสียงเล็กงัวเงียและเริ่มพูดไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะกลับมานั่งสงบนิ่งราวกับคนเมื่อกี้เป็นผีสางที่เข้ามาสิงร่างเธอ สายตาของชายหนุ่มหน้าคมหล่อเหลามองร่างบางอย่างรู้สึกแปลกไป ไม่ใช่ว่าชอบหรืออะไร แต่ท่าทางของเธอมันแปลกใหม่สำหรับผู้ชายอย่างเขา ตาคมหรี่ลงอย่างค่อนข้างสนใจ ..สนใจทุกอย่างของผู้หญิงตรงหน้า “..ยอมรับว่าคอแข็งจริง” นักรบนั่งพูดกึ่งขำ เขากระดกเหล้าในแก้ว เพราะตั้งแต่มีเหล้าตัวนี้เกิดขึ้นมาบนโลก ชายทั้งสองก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนทนทานฤทธิ์ของมันเกิน5แก้ว แต่กับพริบตา.. เป็นผู้หญิงคนเดียวที่กินเหล้านี่ได้เรื่อยๆกับพวกเขาเลย แต่สุดท้าย…เธอก็พ่ายแพ้ต่อฤทธิ์ของมัน “ไงต่อครับจะปิดจ๊อบแบบที่ผ่านมาไหม?” “…ไม่” “น้ำท่วมกรุงเทพแน่วะ ถามจริง?” “เออ” นักรบหรี่ตามองอัศวินแล้วหันกลับไปมองพริบตาที่นั่งรวบผมให้เป็นกระจุกก้อนโดนัท สายตาเล็กเรียวมองตรงมายังเขาด้วยความสงสัย นักรบเลยเลือกที่จะดื่มแก้วนี้เป็นแก้วสุดท้าย แล้วยืนขึ้นเพื่อขอตัวกลับ “กูไปละ” “โชคดีค่า~” รอยยิ้มที่ทำให้ตาเป็นสระอิ ยังทำหน้าที่สะกดสายตาของอัศวินได้ดี “ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้ง;)” นักรบยื่นมือไปเชคแฮนด์กับพริบตาก่อนที่จะเลือกเดินออกไปโดยแค่หันไปตบไหล่อัศวิน “เจ๋งดี นึกว่าจะอ้วกแตก” “แต่เหล้ามัน~ แรงจริงๆเลย~ คอนายเป็นเหล็กเหรอ~ กินแบบนี้บ่อยๆไปได้ยังไง~” “ฉันยังไม่ได้บอกว่าฉันกินมันบ่อย” “..อ้าว~” “เฉพาะคนที่ฉันอยากรู้จักจริงๆเท่านั้น ฉันถึงจะยอมกินมันด้วย” “..อยากรู้จักฉัน~ อยากรู้เรื่องอะไร~ นมใหญ่เท่าไหร่~ หรือเคยเอากับผู้ชายไหม แบบนั้นเหรอ~” “กับเธอฉันมองข้ามเรื่องนั้นไปแล้ว” “จุ๊ๆๆๆ~ อย่ามาขี้จุ๊น่า~ คนรวยอย่างนาย~ แค่ใช้ประโยชน์จากเงิน ทุกอย่างก็จบ~” “….” “ใช่ไหมละ~ รูปร่าง ท่าทางอย่างนาย~ ได้ทุกอย่างที่นายต้องการเพียงแค่ดีดนิ้ว~” เป๊าะ~ พริบตาทำท่าดีดนิ้วเพื่อยืนยันความมั่นใจของตัวเอง “ไม่จำเป็นต้องเสียเวลารู้จัก~ อยากเอากับใครก็เอา~” “….” “ถ้ามีอะไรผิดพลาด~ ก็ฟาดด้วยเงิน~ เหมือนเพื่อนของนาย~” พริบตาสติสับสน เธอเผลอพูดเรื่องของโทนออกมาอย่างไม่เจาะจง อัศวินสงสัยว่าเธอหมายถึงใคร พริบตาเองเขาก็เพิ่งจะรู้จัก ไม่มีทางที่จะรู้เรื่องราวของเพื่อนคนไหนของเขา “เธอหมายถึงใคร? เพื่อนของฉัน?” คำถามนี้ทำพริบตานิ่งไป เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรที่จะเมาไปมากกว่านี้ ไม่ใช่อะไรหรอกนะ เธอจะหลุดพูดในสิ่งที่เก็บไว้ออกมานะสิ ถึงครอบครัวเธอจะทำงาน.. ที่เรียกว่า ทำนาบนหลังคนแบบนั้น แต่ก็ใช่ว่าเธออยากจะทำมัน แต่คุณภาพชีวิตที่มีรายจ่ายมากกว่ารายรับแบบนี้.. มันทำให้ครอบครัวมีทางเลือกเพียงไม่กี่ทาง “..ฉันพูดอะไรไปเหรอ~” วิธีเอาตัวรอดเบื้องต้น เธอแสดงมันได้ดีพอที่อัศวินอาจจะเชื่อ ว่าทุกอย่างที่พูดออกมาเป็นเพียงฤิทธิ์ของเหล้า “…เมาแล้วเลอะเทอะสินะ” “..เปล่าซะหน่อย~” ฉันหันหาน้ำแข็งในกระติก อัศวินดันถังมันให้ฉัน ค่อยยังชั่ว~ พริบตาหยิบน้ำแข็งถูตามต้นคอและข้างแก้มเพื่อเรียกสติ ทำเอาคนตรงข้ามแค่นเสียงหัวเราะกับสิ่งที่เธอทำ “อ้าว! พี่วิน~” เสียงหวานดังขึ้นพร้อมกับบั้นท้ายกลมทิ้งตัวลงนั่งบนตักของชายหนุ่ม มือเล็กเย้ายวนล้วงเข้าในเสื้อสัมผัสแผงอกที่แน่นแข็งอย่างไม่มีช่องว่าง “กิ๊บ?” “กิ๊บเอง~” สิ้นเสียงหวาน ยัยผู้หญิงชุดแดงกระโปรงแทบจะแหกถึงหิ… ก็ดูดปากอัศวินโชว์ฉันซะงั้น อัศวินก็ดูตกใจอยู่นา~ แต่ก็ดูดปากกลับไปได้ไม่เลวเหมือนกัน ท่าทางยัยผู้หญิงนี่น่าจะแฉะจนดูดอะไรๆเข้าไปในตัวได้จนหมดแหละ~ เผลอๆนะ ดูดโต๊ะนี่เข้าไปได้ทั้งโต๊ะอะ~ ฉันนั่งเท้าคางตั้งใจดูชายหญิงนัวเนียกันจนแทบแฉะจนเสร็จซะตรงนี้.. ฉันหมายถึงเจ้าของชุดแดงนะ ไม่ใช่ฉัน~ ดูดปากกันไปมา มือใหญ่ๆนั่นก็บีบแค่บั้นท้ายกลมๆของผู้หญิงชุดแดง จนเอวคอดนี่เริ่มบดขยี้ตักหนาๆของคนที่มากับฉัน “นี่~!” พริบตาคงทนดูต่อไปไม่ไหว เธอสกิดไหล่ของหญิงสาว ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก อัศวินที่เกือบลืมว่ามีพริบตานั่งอยู่ตรงนี้ก็กระแอ่มในลำคอเป็นการเรียกสติให้ตัวเอง “ใครอะคะ~ พี่วิน~” “ถ้ามันทนไม่ไหวละก็~ ไปทำให้มันเสร็จๆ~ ฉันรออยู่นี่แหละ~ ค่อยกลับมาคุยก็ได้~” ฉันทิ้งตัวลงนั่งแล้วใช้น้ำแข็งถูตามตัวและใบหน้า ไม่รู้ว่าไอ้พี่วินขาาา~ ของยัยชุดแดงจะมองอะไรฉันหนักหนา “อ้าว~ ไปสิ~ มีแต่หมาเท่านั้นแหละ ที่มันจะเอาไม่เลือกที่แบบนี้นะ~” “หึ๊~” อัศวินแค่นเสียงหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นตามแรงดึงที่ยั่วยวนของสาวชุดแดง “ยืนยันว่าโครตชอบเธอเลย เดี๋ยวฉันมา ไม่นาน;)” แล้วก็ส่งสายตาเจ้าเล่ห์ร้ายสุดให้กับพริบตา ก่อนจะพาสาวชุดแดงออกไปจากตรงนี้ 15นาทีผ่านไป.. อัศวินเดินกลับมาคนเดียว พร้อมกับชายเสื้อและกระดุมที่ถูกปลดเพื่อให้สบายตัว เขานั่งไขว้ห้างลงตรงหน้าฉันก่อนจะสูบบุหรี่และพ่นควันขึ้นกลางอากาศ “เร็วดีนิ~ นึกว่าจะหลักชั่วโมง~” “จริงอย่างที่เธอว่า…. คนที่อวดสรรพคุณจนหมดเปลือก มักล่มปากอ่าวตลอด” “งานนี้ใครละที่ล่ม~ เอ๊ะ! แต่ถ้าฉันเป็นนาย~ เจอแบบเมื่อกี้ฉันก็ล่มปากอ่าวเหมือนกันแหละ~” “ทำไม?” “แหม~ เล่นดูดขนาดนั้น~ ตั้งใจมานั่งเพื่อให้นายแทงแบบนั้น~ นี่ถ้าให้ทาย~ ยัยชุดแดงนั่นครางเหมือนโดนเชือดเลยใช่ป่ะ~ ไม่ยั่วยวนให้นายอยากสักนิด นายก็คง~ แทงๆไปเหมือนไล่เธอทางอ้อม~ ฮ่าๆ พูดแล้วก็สงสารนะ~ นายนี่ ใจร้ายใช่เล่นเลย~” “:)” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มองร่างบางอย่างสนใจ “ครางจนนายหดเลยใช่ป่า~” #อัศวิน หึ๊~ เกิดมาเพิ่งจะเคยเจอผู้หญิงที่น่าสนใจขนาดนี้ รู้ทัน แถมรู้จริง ผมไปเอากิ๊บต่อก็จริง แต่ทุกอย่างเป็นอย่างที่พริบตาพูด ก็แค่เอาเพื่อไล่ให้เธอไปไกลๆ เพราะถ้าไม่งั้นกิ๊บจะวอแวผมไม่เลิก แล้วไอ้เรื่องเสียงครางก็จริง ผมไม่มีอารมณ์ร่วม แต่แค่ซอยให้รีบๆแตกไป “รู้ดีนิ เธอรู้ไหมว่าเสียงครางแบบไหนทำให้ฉันฟิน” “..ฉันจะไปรู้เหรอ~ ไม่เคยเอากับนายนิ~” “อยากลองไหมละ? สำหรับเธอ คงจะทำให้ฉันสนุกกับมันได้เป็นหลักชั่วโมง;)” “ฉันไม่ง่ายนะ~ เดี๋ยวแม่ม! สาดด้วยน้ำแข็งเลย~” ท่าทางปากบู้แบบนั้น นวดคอแบบนั้น.. ก็รู้ว่าเธอไม่ได้ทำไปเพื่อยั่วผม แต่มันก็ทำให้ผมล้มเลิกที่จะไม่คิดปิดจ๊อบเธอได้เพียงเพราะ ท่านวดคอตอนนี้ ..ไม่ได้ยั่วแต่ดูทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติกับท่าทางแบบนี้.. ยอมรับเลยว่ายัยนี่ sex appeal (แรงดึงดูดทางเพศ) สูงมาก “อยากรู้จักฉันไม่ใช่เหรอ~ จะถามไรอะ~ จะคุยอะไร~” “ไม่มีไรมาก แค่อยากรู้ว่าเธอเป็นคนเดียวที่หาเงินรักษาแม่?” “มีพ่อด้วย~” “แล้วทำงานอะไรกัน โทษทีที่ถาม แต่เผื่อฉันช่วยได้” พริบตานิ่งไป สายตาเหมือนกำลังคิดอะไรสักอย่าง “ฉันก็ทำไปทั่วแหละ~ ส่วนพ่อ.. ขอไม่บอกได้ป่ะ~” “เอาที่สบายใจ” “….” “อยากพูดอะไรก็พูด ฉันสบายๆ” ดวงตาเล็กหรี่มองผม ก่อนจะควานหาแก้วเหล้าแล้วกระดกมันจนหมดในรวดเดียว อึก~ “….” “ฉัน.. ไม่อยากทำงานที่ทำอยู่เท่าไหร่” “….” “..แต่ฉันก็ไม่รู้จะไปทำงานอะไรที่มันจะได้เงินเยอะๆ~ แม่ฉันนะ เดี๋ยวเข้าเดี๋ยวออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น พ่อก็แก่แล้ว..” “….” “..นายพอจะมีงานอะไรแนะนำฉันไหมอะ~ กวาดพื้น ถูพื้น อะไรฉันก็ทำหมดแหละ” “แค่กวาดพื้นถูพื้น เงินมันจะไปพอค่ารักษาแม่เธอยังไง” “….ก็ นายคิดว่าคนอย่างฉัน จะมีโอกาสดีๆตกมาถึงหรือไง” “….” “อยากจะคว้าแค่ไหน ก็คว้าไม่ถึง~ แต่จะให้เลือกงานดีแล้วทิ้งให้พ่ออยู่บ้านคนเดียวฉันก็ทำไม่ได้~” “….” อัศวินนิ่งเงียบไป “วิธีเดียวที่จะทำให้ได้เงินเยอะที่สุดโดยไม่รอเวลา ก็คงมีแต่ฉันต้องไปขายตัวแล้วแหละ” “…” “แต่มันเป็นสิ่งสุดท้ายเลยที่ฉันจะทำ.. แล้วก็ไม่รู้ ว่าจะกล้าทำมันไหม” พริบตาเลือกที่จะปล่อยทุกอย่างในใจเธอออกมา สังคมการดื่มเหล้า จะบอกว่ามันเหมือนสังคมของการเปิดใจก็ไม่ผิด เรามักจะรู้เรื่องคนอื่นในมุมที่ไม่เคยรู้ผ่านจากวงเหล้าทั้งนั้น อัศวินนั่งมองพริบตาที่นิ่งไปเหมือนถูกกดปุ่มปิดเครื่อง “ถ้าจะขายก็ขายให้ฉันแล้วกัน ไม่เสียเวลา ไม่ต้องเจ็บตัวเยอะ” “…ขายให้นายไม่เจ็บตัว? ทั้งตัวนายนี่ไม่มีอะไรบอกสักนิดว่านายไม่ใช่พวกนิยมความรุนแรง~” “เธอมันก็พวกตัดสินคนจากภายนอก” “….” “เห็นฉันแบบนี้ เซ็กส์ฉันอ่อนโยนกว่าที่เธอคิด” “….” “ตามนั้นละกัน” ควันบุหรี่ถูกพ่นลอยขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง เรื่องที่สนทนาก่อนหน้านี้ราวกับเป็นข้อตกลงสัญญาใจ.. พริบตาเองไม่เข้าใจว่าทำไมอัศวินต้องทำเหมือนกำลังจะช่วยเธอ ผู้ชายตรงหน้า ไม่ใช่คนดีอย่างที่คิดนะ เธอได้แต่พร่ำบอกตัวเอง ข้อเสนอของเขามีแต่จะทำให้พริบตา.. เสียเปรียบทั้งนั้น “จะกลับหรือยัง?” “ไม่อยากกลับเลย~” “….” “อยู่กับนาย มันก็ไม่แย่~” “;)” “อย่ามองฉันแบบนั้น~ ฉันไม่พิศวาสสนใจขอเสนอนาย~” “เก็บไว้เป็นตัวเลือกสุดท้ายในชีวิตเธอแล้วกัน” “….” “ชีวิตเธอไม่พังเพียงเพราะยอมนอนกับฉันหรอกน่า” ตรรกะอะไรของนายนี่~ แต่สุดท้ายแล้วทั้งคู่ก็นั่งดื่มกันต่ออีกไม่นานเท่าไหร่ ท่าทางอัศวินเองคงจะสนใจพริบตามากชนิดที่ไม่คิดจะปิดจ๊อบอย่างที่เคย เป็นภาพที่แปลกไปของอัศวิน การที่หิ้วผู้หญิงขึ้นรถโดยมีความตั้งใจที่จะไปส่งแค่ที่บ้านโดยไม่ทำอะไรถือว่าเป็นประวัติศาสตร์หน้าใหม่สำหรับคนอย่างเขา “นี่” “อื้ม~” “บ้านอยู่ไหน จะได้ไปส่งถูก” “ไม่กลับอ่า~” เสียงงัวเงียกับมือไม้ที่ปัดอากาศ อัศวินมองมันทุกท่าทาง “..ถ้าไม่ยอมกลับ ฉันจะพาเธอไปคอนโดฉัน” “ไปไหนก็ไป~ แต่ไม่เอาข้างทาง~” “….” “ขอฉันหยุดคิดเรื่องทุกอย่างในหัวสักวันเถอะนะ~ ที่ไหนก็ได้~ ฉันเชื่อใจนาย~” สภาพฉันตอนนี้มันคงไม่ยั่วเพศอะไรนักหรอก หมอนี่คงไม่ลุกมาปล้ำฉันในสภาพที่พร้อมอ้วกเต็มที่แบบนี้ “เชื่อใจฉัน?” “นายมีอารมณ์เหรอ~” “ฉันผู้ชาย เจอผู้หญิงถกนั่นถกนี่มันก็แข็งทั้งนั้นแหละ” “อ่า~ ฉันถกอะไรไปบ้างละเนี่ย~” การขยับตัวของพริบตาส่งผลถึงอัศวิน หน้าอกที่ขยับขึ้นลงตามแรงหายใจ เนื้อหนังที่เนียนขาวสะดุดตา… “แข็งจนปวดละไอ้เหี้ย” เขาสบถกับตัวเองก่อนจะเอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมด้านหลังรถมาคลุมผิวขาวๆหน้าท้องแบนๆของหญิงข้างๆ “อื้ม~” “..ยอมขายให้ฉันเมื่อไหร่ …กูจะเล่นให้ยับเลยคอยดู” ชายหนุ่มถอนหายใจและละสายตาจากเรือนร่างสวยๆตรงหน้า พลางคิดถึงเป้าหมายเดียวที่มีในตอนนี้เพื่อดึงดูความสนใจ “..กู ต้อง กลับ คอนโด” เซฟโซนสำหรับเขา นอกจากบ้านหลังสีดำที่รายล้อมไปด้วยชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกัน การจะหิ้วผู้หญิงเข้าบ้านเพื่อให้พวกนั้นวิจารณ์เขาเล่นไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก เขายังสนุกกับชีวิตแบบนี้ และไม่มีเป้าหมายที่จะเลิกใช้ชีวิตที่ค่อนข้างไปทางเสเพลในเร็ววันนี้ด้วย “อ่า~” “…อย่าให้ฉันต้องถอดถุงเท้ายัดปากเธอ” เสียงครางเพื่อขยับตัวของพริบตา.. เพียงแค่นี้ก็แทบจะทำให้อัศวินตัวงอได้ทั้งๆที่ขับรถ 🔮 อัศวินตัวงอแบบนี้ อิหนูพริบต้องยั่วมากแน่ๆ😂Special Partเป็นเรื่องที่เหนือการคาดเดาของพวกฉันทุกคน ที่ได้เห็นโทนลุกขึ้นมาใส่บาตรพระแต่เช้า คนที่ดูตกใจมากที่สุดคงไม่พ้นอัศวิน สายตาแบบคิดไม่ถึงของเขาดูออกได้ชัดมาก“อายุ วัณโณ สุขัง พะ ลัง” สิ้นเสียงของพระท่าน ท่านก็เดินจากไป ฉันเลยปล่อยให้อัศวินยืนมองเพื่อนอึ้งๆแล้วเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาโทนก่อนเขาแทน“…นึกว่าหายไปไหน ไม่คิดว่านายจะตื่นมาใส่บาตร”“ครั้งแรกในชีวิตเลยนะ อายพระท่านมาก แม้แต่ต้องถอดรองเท้าใส่บาตร เด็กวัดยังต้องบอกฉันเลย”“..เอาน่า เราโตกันมาได้แบบนี้ ก็ต้องผ่านการเรียนรู้ในทุกๆเรื่องแหละ ทุกป้ะ:)”“..อืม ได้ลองทำแบบนี้ ใจมันก็สงบอยู่นะ” ฉันยิ้มให้กับโทน เขาก็เหมือนพี่ชายฉันไปคนนึงแล้วละ พริบตาหยิบถาดและพยายามจะพับโต๊ะเก็บ โทนแทรกตัวทำเองทุกอย่าง ยิ่งทำให้พริบตารู้สึกว่า โทนคงได้รับบทเรียนราคาแพง และได้เรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยรู้ “กูนึกว่ายาดองมันทำให้มึงเพี้ยน”“หึ๊~ อย่างกูเขาเรียกว่าคนที่พร้อมจะล้างจิตใจให้ใสสะอาดเว้ย”“เหรอ?”“มองกูแรงขนาดนี้นี่ยังไง? ทำไมกูจะใส่บาตรไม่ได้?”“กูว่าอะไรมึงยังละ กูแค่แปลกใจเฉยๆ”“ใช่ อัศวินดูแปลกใจจนแมลงวันแทบจะเข้าไปวางไข่ในปาก
มีลูกกันไหม? 📿 หลายชั่วโมงผ่านไป… “ขี้โกง~ กันนี่~ อายุปูนนี่แล้ว~ จะมานั่งตาแข็งได้ยังไง!” ธีที่ทะลึ่งดวลยาดองกับพ่อฉัน เดี้ยงไปแล้วหนึ่ง นักรบนั่งกุมขมับหลังจากปากขวดเบียร์หมุนไปทางเขามากรองลงมาจากธี “พ่อฉันเซียนยาดองนะ ฉันเตือนแล้วนะทุกคน~” ฉันเองก็มึนเหมือนกันนั่นแหละ โดนไปหลายแก้วเลยฉัน~ “เอามันไปเก็บเถอะ มากกว่านี้คือนั่งคุยกับหมาแล้วมันอะ” ยังถือว่านักรบยังมีสติที่สุดในบรรดาทุกคนที่ดื่มหนัก เขาพยายามรั้งร่างของของธีขึ้นพยุง แต่ก็ไม่เป็นผล แถมยังจะเซถลาลงไปกองกับธีด้วยซ้ำ พรึ่บ! “..นั่งคุยกับหมาไปเถอะมึง~” ก่อนจะตัดสินใจปล่อยแขนหนักๆของธีแล้วพาตัวเองกลับมานั่งที่โต๊ะเหมือนเดิม “..มันดูไม่ไหวกันแล้วนะ” “นั่นสิ.. ปล่อยให้ขับรถกลับบ้านนี่ไม่ถึงบ้านแน่ๆ” “แถวนี้พอจะมีที่พักหรือเปล่า ถ้าไม่ไกล ฉันหิ้วพวกมันไปได้” อัศวินเริ่มใช้เท้าเขี่ยธี ที่เริ่มใกล้คุยกับหมาข้างบ้านฉันรู้เรื่องเต็มที “จะไปเสียกะตังค์อะไรให้มากความละ นอนกันที่บ้านนี่แหละ” “เราไม่มีห้องรับแขกนะแม่ ห้องนอนไม่พออยู่แล้ว.. แล้วดูตัวแต่ละคนสิ ยาวยังกะเสาไฟฟ้า” “ก็กลางบ้านนี่แหละ” “เอาจริงเหรอ?” “เออ ปล่อย
เกมส์มันมาแบบนี้📿“เราเทิดทูนกับอะไรที่มองไม่เห็นหลายอย่าง.. แต่กับบางสิ่งที่ควรเทิดทูน กลับไม่ให้ความสำคัญ”“..นั่นสิเนอะ จะว่าไปถ้าให้พูดกันตามตรง เราถูกสั่งสอนให้เชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็น แล้วก็ทำตามคำสอนที่เชื่อกันมาอย่างผิดๆ บางที… มันไม่ได้มีแค่นิทานหลอกเด็กหรอก หลอกผู้ใหญ่นี่ได้ผลกว่าเด็กซะอีก” ธีและสงครามพูดคุยกันตามประสาของคนที่ไม่ได้เชื่อความเชื่อจนงมงาย แต่อยู่บนพื้นฐานที่เรียกว่าสายกลางจริงๆก็อาจจะว่าได้ “มนุษย์นี่ช่างโง่เขลา…”“พูดอย่างกับมึงไม่ใช่มนุษย์ เหนือกว่าพวกกูหน่อยเดียวเอง เอาปืนยิงมึงก็ตายละวะ!” “แล้วจะหัวเสียทำไมเนี่ย?” นาราพูดเมื่อเห็นว่าธีเกริ่นมาแบบนั้นหลังปกป้องพูดจบ“เอ้า! ก็ดูมันพูดดิ” แต่ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันหรอก ทุกคนก็อย่างนี้แหละ ชอบกัดกันทุกครั้งที่สามารถกัดกันได้ แต่ฉันก็ไม่เถียงกับแนวคิดของทุกคนนะ คนเรามีสิทธิคิดได้ต่างๆนานา คนที่ประสบความสำเร็จใช่ว่าจะต้องคิดเหมือนกันแบบก็อบปี้ข้อมูลจัดวาง“อ่าๆ อย่าตีกันสิ พ่อกับแม่ฉันไม่ค่อยชินกับโหมดของทุกคนนะ^^” ดูสินั่น ทั้งพ่อและแม่ฉันนั่งเหมือนระแวงอะ ระแวงว่าแบบมันจะต้องมีใครสักคนเริ่มการปะทะอะไรแบบนั้น“
การไร้ที่พึ่งมันเจ็บปวด📿“…ทำไมถึงไม่มีใครรับสายนะ” ตั้งแต่ฉันมาถึง ก็ไม่เห็นใครในบ้านสักคน บ้านปิดสนิทล็อคกุญแจแบบนี้ แสดงว่าต้องมีเรื่องสำคัญ แต่ทำไมไม่มีใครบอกฉันเลยนะ..พริบตายังคงยืนโทรศัพท์หาทั้งพ่อและแม่อีกครั้ง แต่ก็ไม่มีการรับสายดั่งใจคิด“ใจเย็นๆก่อน คงทำอะไรอยู่จนไม่ว่างรับสายแหละ”“ฉันจะคิดแบบนั้นได้ยังไง แม่ฉันป่วยอยู่นะนายก็รู้” ใจฉันไม่อาจแน่นิ่งได้ หนึ่งนาทีช่างยาวนาน อัศวินที่เห็นพริบตาร้อนใจก็เลือกที่จะเดินเข้าไปหาแล้วหยิบมือถือของเธอมาเก็บไว้กับตัว“วิน”“ใจเย็นก่อน แล้วนั่ง”“….”“จะไปนั่งดีๆหรือจะต้องเจ็บตัว?”“….” ฉันต้องยอมเดินไปนั่งนิ่งๆที่เก้าอี้กลางบ้านอย่างไม่สบอารมณ์นัก แล้วอัศวินก็เป็นคนเดินไปเอาน้ำมาให้ฉัน“เพื่อจะใจเย็นขึ้น”“ไม่คือสักนิด.. ที่นายเป็นฝ่ายเอาน้ำมาให้ฉันแบบนี้”“ก็เธอหงุดหงิดเกินไปแล้วไง ฉันแค่ไม่อยากโดนลูกหลง”“…ฉันแยกแยะได้”“แต่ที่เห็นไม่ใช่นะ” อัศวินทิ้งตัวลงนั่งข้างๆพริบตา ฉันก็พยายามคิดว่าจะไม่มีเรื่องอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่ดั่งที่ใจฉันคิดไปไกล“สบายใจเถอะ แม่เธอไม่เป็นอะไรหรอก”“นายมั่นใจได้ยังไง?”“เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ฉันจะเป็น
ฉันหวงเธอ และหวงมาก📿“เรียบร้อย”“ไม่ขาดอะไรนะ?”“อืม” อัศวินที่ออกมาจากห้องนอนที่มีไว้ใช้เพื่อรับรองแขก โทนคงได้พักผ่อนเต็มที่หลังจากจับเข่าคุยเรื่องต่างๆนานามากมายกับทุกคนที่บ้าน เอาจริงๆแล้วโทนไม่ใช่คนที่งมงายจนไม่รู้ว่าอะไรมากไปอะไรน้อยไป แต่อย่างที่เขาบอกแหละ.. ว่าคนเรามักจะหาบางสิ่งมาทดแทนความผิดของตัวเองเพื่อให้รู้สึกผิดน้อยลง ไม่ว่าความผิดนั้นมันจะมากหรือจะน้อยก็ตาม.. “เหมือนเขาเป็นคนใหม่เลยเนอะ”“คงเข็ดไปอีกนาน กับหลายๆเรื่อง”“นั่นสิ.. ถ้าเขาหายดี เราควรจะพาเขาไปที่บ้านฉัน”“พาไปทำไม?”“ก็ที่เขาพูดไง.. ที่บอกว่าพ่อฉันทำให้เขาไม่ฆ่าตัวตายนะ ฉันคิดว่าเพื่อนนายคงอยากไปเจอพ่อฉันบ้างแหละหลังจากออกจากโรงพยาบาล”“…ก็รอให้มันหายดีแล้วค่อยพามันไป” พริบตาพยักหน้ารับ เธอมองประตูของที่โทนเข้าพัก รอยยิ้มบางๆเกิดขึ้นบนใบหน้า เรื่องมันมาเป็นแบบนี้ได้ยังไงนะ… ไม่คิดว่ามันจะออกมาเป็นแบบนี้ จากที่ฉันคิดว่ามันจะต้องแย่มากๆทั้งเรื่องของอัศวินแล้วก็โทน.. ตอนนี้ทุกอย่างมันดูซอฟแล้วเบาบางซะจนเรื่องที่เกิดขึ้นเหมือนเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดเล็กน้อย จนเกิดคำถามว่า คนเราสามารถหายโกรธแค้นกับคนที่ทำให้
เหมือนเป็นง่อยเลยวะ📿แกร๊ก~“อ้าวเห้ย!” ทันทีที่พวกฉัน วินและโทนเดินเข้าบ้านหลังสีดำ สงครามที่เห็นพวกเราเป็นคนแรกก็รีบดีดตัวขึ้นมาจากโซฟาทันทีและรีบเดินปรี่เข้ามาหาพวกเรา“ออกจากโรงพยาบาลควรกลับบ้านเป็นที่แรกดิวะ ไงมึงอะ.. ตัวจริงหรือวิญญาณ?”“ปากหมาไม่สมกับหนังหน้าหล่อๆของมึงจริงๆ กูมานี่ก่อนเพราะกูตัดสินใจได้แล้วว่าหลังจากนี้ ..พวกกูจะใช้ชีวิตสามคนผัวเมีย”“สามคนผัวเมียพ่องมึงดิ ท่าจะอยากนอนโลงมากกว่าโรงพยาบาลละรอบนี้” “แหมทุกคนคะ พี่เข้าพึ่งออกจากโรงพยาบาล จะพูดอะไรก็ให้เป็นสิริมงคลหน่อยสิ”“แบบนี้มงคลสำหรับคนอย่างมันแล้ว” สงครามพูดแล้วตบไหล่โทน เขาคล้องคอแล้วลากโทนออกไปจากตรงนี้ น่าจะพูดคุยกันตามประสาผู้ชาย จะว่าไปก็เพิ่งรู้ว่าพวกเขาสองคนรู้จักกัน แต่ถึงรู้จักกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนิเนอะ“พวกผู้ชายนี่ทักทายกันแต่ละอย่าง..”“ปกติของพวกฉัน”“ไม่ถือเคล็ดพูดสิ่งดีๆกับคนที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเหรอ?”“พวกฉันไม่”“…นั่นสิเนอะ”“แต่ก็ใช่ว่าจะไปพูดอะไรทำนองนี้กับทุกคน ถึงจะชอบปากหมา.. แต่ก็มีมารยาท”“ฉันแทบไม่เคยได้เห็นมันจากพวกนายอะ^^*”“เธออยู่ในฐานะอะไร? จะเห็นสันดานพวกฉันมากกว่าคนนอก
พรที่เป็นจริงได้📿ตึง~ ประตูรถปิด พริบตาวางกล่องอาหารที่ได้จากแม่ติดกลับไปด้วย“นายว่าทุกคนที่บ้านจะชอบไหม?”“พวกนั้นได้กินอะไรฟรีมันก็ชอบหมดแหละ”“..แล้วนายละ ชอบกับข้าวฝีมือแม่ฉันหรือเปล่า?”“ชอบ อร่อย ไม่ได้กินกับข้าวรสมือดีๆแบบนี้นานแล้ว”“งั้น.. เอาไว้ฉันให้แม่สอนแล้วเดี๋ยวทำให้กิน เคม้ะ~”“
ฉันทำแผลเก่งนะ📿“ฉันคงไม่ได้คำตอบที่อยากจะได้สินะ” ยิ่งฉันพูดแบบนี้ อัศวินก็ยิ่งไม่ตอบ เออ! ไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ ไม่อยากรู้แล้ว ชิ๊! “..ไหนๆก็ออกมาแล้ว วันนี้ฉันขอไปหาพ่อกับแม่ได้ไหม”“จะอยู่นานหรือเปล่า”“นายมีงานเหรอ”“เปล่า ถามเฉยๆ”“สักพักแหละ… ทำไมอะ? หรือว่าฉันต้องไปทำอะไร? ที่ไหน? หรือเปล่า?
สนผลลัพท์ มากกว่า วิธีการ 📿ไอ้โทนดันหาเรื่องให้หงุดหงิดเหี้ยๆ.. ถ้าสงสัยว่าผมไปที่นั่นทำไม ก็เพราะตอนแรกมันไม่ได้บอกไงว่าไอ้วิธีที่จะช่วยให้กูหายซวยเนี่ย! คือการเข้าตำหนักแล้วไหว้เจ้า! จะเทพ จะเจ้า จะอะไรก็แล้วแต่ กูไม่เชื่อไม่ศรัทธาอยู่แล้วบอกไว้ตรงนี้เลย! พนมมือไหว้กันไปสิ บนบานสานกล่าวกันไปด
WAR(S) ZONE เล่ห์หลอกเสน่ห์ร้าย BAD FOR U [อัศวิน*พริบตา]นิยายเรื่องนี้มีเนื่อหาเหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 20ปีขึ้นไปนักอ่านที่มีอายุต่ำหว่า 20ปี ควรได้รับการแนะนำ___สิ่งที่น่ากลัวสำหรับความหวัง... คือการหวังในสิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้___#อัศวินหล่อ เท่ห์ตรงสเปคผู้หญิงตามตำรา เพลย์บอยตัวพ่อใช







