LOGIN“Enjoy your meal,” bati ni Jenesis nang gabing iyon matapos mailagay sa mesa ang lahat ng pagkain. Mas puno na ngayon ang hapag, at sa unang pagkakataon ay kumpleto na ito sa presensya ng dalawa niyang kambal na anak.“Thank you, Mommy,” masayang sabi ni Rayan habang lumalapad ang ngiti.“You’re welcome, anak,” sagot ni Jenesis na may taos-pusong ngiti.“Thank you, Mom,” sumunod naman si Riven. Mas kalmado ang boses niya, pero ramdam na seryoso siya.“You’re welcome,” malumanay na sagot ni Jenesis. Bahagya niyang itinaas ang kamay at marahang hinaplos ang ulo ng panganay niyang anak. Medyo alangan pa rin ang kilos niya, pero halatang matagal na niyang gustong gawin iyon.Sa kabilang dulo ng mesa, nagsimula nang kumain si Raoul. Nasa kandungan niya si Rheana at matiyaga niya itong sinusubuan. Paminsan-minsan ay natatawa ang bata kapag dumadampi ang kutsara sa labi niya. Nagkatinginan sina Riven at Rayan. Pagkatapos ay sabay silang napatingin kay Raoul at Rheana. Medyo kakaiba sa ka
Bahagyang ngumiti si Jenesis, kahit halatang pilit ang ngiti niya habang nakatingin sa dalawang kambal niyang anak. Hindi normal ang tibok ng puso niya. Sa harapan niya, natigilan sina Riven at Rayan. Pareho pa rin nilang hawak ang maliliit nilang maleta, na para bang hindi makagalaw ang mga paa nila sa sahig. Paulit-ulit siyang kumukurap, tila sinusubukang tiyakin kung totoo ba ang nakikita nila o baka nagkakamali lang sila. Halos sabay na napalingon ang dalawa sa dingding ng sala, kung saan maayos na nakasabit ang wedding photo ng kanilang mga magulang. Nandoon ang mukha ng kanilang ama at ang mukha ng babaeng nakatayo ngayon sa harapan nila. Pareho. Walang duda.“Hello,” mahina at medyo alanganing bati ni Jenesis. Bahagya niyang itinaas ang isang kamay at kumaway. “Ako ang Mommy ninyo, mga anak.”Walang sumagot. Walang gumalaw. Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha ni Jenesis.“Why are you two so quiet?” sa wakas ay tanong ni Raoul habang isa-isang tinitingnan ang dalawang anak
“Daddy, bakit dinala sa police station sina Lola at Tito Duke?” mahina at naguguluhang tanong ni Rayan. Hindi agad sumagot si Raoul. Abala siya sa pag-iimpake ng mahahalagang gamit. Isa-isa niyang inilalagay sa isang malaking maleta ang mga dokumento at iba pang bagay na kailangan niyang dalhin. Mabigat ang isip niya. Isang malaking desisyon na ang ginawa niya. Ngayong gabi rin, aalis na siya sa mansion. Hindi na niya nakikitang magandang lugar ang mansion ng Rodriguez para lumaki ang mga anak niya. Pagkatapos nilang umalis, sina Iris, Bernice, at Caizer na lamang ang matitira roon. Iyon ay kung hindi rin magdesisyon si Iris na umalis at bumalik sa bahay ng mga magulang niya, o sa bahay na minsang binili ni Duke para sa kanilang pamilya.“Daddy, where are we going?” tanong ni Riven habang lumalapit sa kanyang ama na kasalukuyang binubuksan ang isang safety deposit box. Matalim at mapanuri ang tingin ng bata. “Are we leaving? Lilipat tayo?”Saglit na natigil si Raoul. Lumingon siya
Hindi makapaniwalang tinitigan ni Salome ang kanyang panganay na anak. Bahagyang nakabuka ang bibig niya, pero walang salitang lumabas. Para bang biglang nawala ang lahat ng sasabihin niya nang makita kung gaano na kalayo ang kinatatayuan ni Raoul mula sa kanya.“You know exactly what she did, right, Mama?” tanong ni Raoul sa kalmadong boses. Masyadong kalmado. Halos hindi tugma sa bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol.“Raoul...” nanginginig ang boses ni Salome. Hindi dahil natatakot siya, kundi dahil hindi niya matanggap na ang anak na siya mismo ang nagpalaki ay umabot sa puntong ito.“Let’s talk about it later,” mabilis na putol ni Raoul, hindi siya binibigyan ng pagkakataong magsalita pa. “Ayusin ninyo ang lahat. And face whatever consequences come from what you did.”“Daddy!”Sabay na tumakbo sina Riven at Rayan papunta sa kanilang ama. Puno ng pananabik ang maliliit niyang mukha matapos ang ilang araw na hindi nila nakita si Raoul. Pero hindi man lang inalis ni Raoul
“Sir, sa wakas nahanap na rin ninyo si Madam,” sabi ni Alex na may propesyonal na ngiti. Mabilis na nawala ang pagkagulat sa mukha niya, na para bang agad niyang inayos ang ekspresyon niya. Bahagyang ngumisi si Raoul. Alam na niya ang kalokohan ng lalaking ito. Hindi sa hindi nahanap ni Alex si Jenesis. Sa totoo lang, matagal na nitong alam kung nasaan siya. Sadyang hindi lang nito sinabi kay Raoul kahit alam na nito ang kinaroroonan ng asawa niya.Samantala, kanina pa tahimik si Jenesis. Sa wakas ay tumingin siya sa kanyang asawa, halatang naguguluhan. “Who is he, Kuya?”“He’s the person I trusted to find you until he tracked you down,” malamig na sagot ni Raoul. “Alive or dead.” Pagkatapos ay lumipat ang tingin niya kay Alex. “Pero nagpabaya siya.”Nanigas ang mukha ni Alex. Napalunok siya bago sumagot. “Sir, I did my best, Sir.”Bahagyang tinaas ni Raoul ang isang kilay. “If you did your best, then you should have found her, right?” Mas lalong naging mabigat ang tono ng boses ni
“Nasaan na ang mga batang iyon? Why does it seem like they’re nowhere?” matalim na tanong ni Salome nang tanghaling iyon. Inikot niya ang tingin sa sala, sa side garden, hanggang sa direksyon ng backyard. “Usually, paikot-ikot lang sila rito. Lalabas, babalik, tapos lalabas ulit. Pero ngayon, bakit ang tahimik?” Nagkatinginan sina Duke at Iris.“Oo nga, Mama,” maingat na sagot ni Iris. “Hindi ko na nakita si Bernice mula pagkatapos ng almusal. Baka sumama kay Caizer?”“Cai?” mahinang ulit ni Salome bago naiinis na napabuntong-hininga. “Hay, naku, iyong batang iyon. I already told him not to take the children with him wherever he goes there.” Napabuntong-hininga rin si Duke. “Ma, may idea na ba si Mommy kung nasaan si Kuya Raoul?”Umiling si Salome. “Wala pa. Kahapon din hindi siya pumasok sa office. I think I need to tell Alex to find out where he is right now.” Napalingon si Iris sa kanyang asawa. “Why? May problema ba kay Kuya Raoul?”“Wala naman,” maikling sagot ni Duke. Tum
“Ano ba ‘yan?!” matalim na sigaw ni Salome, sabay turo kay Jenesis na parang may nagawa itong malaking kasalanan, kahit na maingat naman nitong ginagawa ang paggupit ng kuko. “Hindi mo man lang maayos ang paggupit!”Biglang tumahimik ang buong sala. Tanging tibok ng puso ni Jenesis ang malakas sa l
“Caizer…” mahina ang boses ni Jenesis habang tumatayo mula sa pagkakaupo. Nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang calling card. “Bakit kailangan pa nating pag-usapan ‘to ulit, Caizer?”Mas tumalim ang tingin ni Caizer. “Bakit?” malamig niyang sagot. “Akala mo ba nagbibiro lang ako kanina? Y
“Hindi mo kailangang sundin palagi ang sinasabi ng iba.”Dahan-dahang itinaas ni Jenesis ang ulo niya at tumingin sa mga mata ni Raoul. Bahagya siyang nagulat, dahil ngayon lang siya nakarinig ng salita mula rito na parang kakampi niya.Pero bago pa niya maintindihan ang ibig sabihin noon, lumapit
Matapos ang almusal na nagtapos sa mabigat at tensyonadong atmosphere, lumipat si Jenesis sa kusina para hugasan ang pinagkainan ng buong pamilya.Mariin niyang pinipisil ang sponge laban sa plato, halos sobra na ang diin, parang gusto niyang kuskusin hindi lang ang dumi, kundi pati ang mga salitan







