Chapter 1

Kumuha ako ng alak sa isang papalapit na crew at bahagyang kumindat pa dito. Nahuli ko pa kung paano niya ako sinundan nang tingin. Lumapit ako sa mga nagkukumpulang mayayamang tao at tumingin sa kanilang ginagawa. They are having a poker game with a bet of millions. Well, I'm on vacation and I'm traveling now in a cruise ship. I'm with a filipina friend of mine. We decided to have this trip, before going to Philippines.

"5 millions.."

"6 millions.."

"10 millions.."

"20 millions.."

Napatingin ako sa isang lalaking tahimik lang at tila hinihintay na makapagbet ang kalaro niya. Nakikita ko sa kanyang mga kilos na mukhang ganado at tila natutuwa. Malamang mukhang may ibubuga ang baraha niya kaysa sa mga nauna.

"50 millions.." biglang sabi nito.

Napatingin ang lahat sa kanya dahil da sinabi niyang iyon. Napangisi siya at bahagyang hinagis ang baraha niya. Nakita ko kung paano nadismaya ang mga ito at napapailing na lang. I sighed. Tumalikod na ako upang tingnan ang ilang naglalaro, dahil tila tapos ng maglaro ang nasa table nito.

"You're so lucky tonight, Mr. Alejandro.."

Natigilan ako sa paglakad dahil sa narinig kong sinabi ng isang lalaki. Muli akong lumingon sa mga ito, pareho na itong nakatayo habang may katabing magagandang babae.

Nakita ko kung paano siya napangiti.

"Hmm, maybe I'm lucky tonight. Thank you for the game, I'll have to go.." paalam nito at bago pa ito tuluyang tumalikod ay napatingin siya sa akin na bahagyang kumindat sa akin. Nanlaki ang mga mata ko at bahagyang umiwas nang tingin.

Paano niya nalamang nakatingin ako sa kanya? Did he knows my presence? Hindi na ako lumingon pa sa kanila at naglakad na ako patungo sa bar counter. Kinuha ko ang phone at nag message sa aking kaibigan, na kanina ko pa hindi nakikita.

Ngunit, matapos kong magsend ng message ay muli kong naalala ang sinabi ng lalaking iyon, lalo na sa apelyido nito.

Alejandro...

Napaisip akong mabuti dahil pamilyar ito sa akin. I know, I heard it before.

"Keane Alejandro.." biglang sambit ko at doon naalala kong isa nga pala siyang Alejandro. Apelyido ng ina niya ang gamit niya at iyon ang nakilala ko sa kanya. Hindi naman niya ginamit ang apelyido nina Alyana, siguro dahil ayaw niyang malaman ng mga ito na pinsan niya si Alyana. Sandali, kung half sister siya ni Allyana, ibig sabihin half cousin ko rin siya? Omo, bakit ngayon ko lang naisip ito. Tsk! Napapailing na lang ako sa naisip ko dahil talagang ngayon lang iyon pumasok sa isip ko, hays!

Hmmm..

Ang lalaking iyon, kamag anak kaya siya ni Keane? And speaking about her, I never had a news from her since I left. I didn't ask Allyana about here, because where not that close and yet we're enemy back then. I sighed.

"Can I share a drink with a beautiful lady?"

Napalingon ako sa lalaking tumabi sa akin at napaiwas rin ng makitang ito ang lalaking tinawag na Alejandro kanina. Tsk! Is he a mind reader? Kaya ba siya lumapit sa akin dahil iniisip ko ang pagiging Alejandro niya?

"Ms..?" tawag niya.

I sighed and look at him.

"Well, it depends on how you treat me, Mr..?" tugon ko sa kanya.

Natawa siya sa naging tugon at bahagyang napapailing.

"Charleston Alejandro, may I know your name?" nakangiting sabi niya at bahagyang itinaas ang hawak niyang glass.

Napangisi naman  ako at pinagmasdan siya. Hmm, in fairness gwapong lalaki siya at tila ba laging nag g-gym dahil sa bruskong katawan niya.

Narinig kong napatikhim siya, kaya napatingin ako sa mga mata niya.

"I'm Chelsea," pakilala ko na lang rin sa kanya at bahagyang itinaas rin ang hawak kong glass.

Ngumiti siya sa akin, na tila nagustuhan niya ang paraan ng pagpapakilala ko sa kanya.

"What a beautiful name, you know, when you enter earlier, I accidentally had a gaze on you. You look so beautiful and I'm lucky that I got your attention," nakangiting sabi niya.

Hindi ko naman inaasahan ang mga sinabi niyang iyon. Inalis ko ang aking tingin at naramdaman ko naman kung paano siya tumabi sa akin, na tila ba komportabli na ako sa presensya na. Tsss.. may kilala akong ganito din ang kilos eh.

Wait, Alejandro din ang isang iyon di ba? Pinsan siya ni Keane. Ang isang ito ay Alejandro din. Hays! Bakit ko pa ba iniisip ang mga taong iyon, malamang magka apelyido lang naman siguro sila.

"You're a filipina right? You're still have an scent of being a filipino and I'm also from the Philippines, how about you?"

Natigilan ako at bahagyang napatingin sa kanya. Mula rin siya sa Pilipinas? Sabagay, kahit na iba't ibang lahi ang nandito sa cruise ship ay talagang may makikilala ka ring kalahi mo.

Napatango ako.

"Yes, I'm also from the Philippines but I'm working in U.S. Well, I'm just traveling with my friend and enjoying this trip," tugon ko sa kanya at bahagyang inubos ang laman ng alak sa hawak kong glass.

"Oh, you're traveling with your friend? I thought, you were with someone,"  aniya.

Bumaling ako sa kanya at nakita ko kung paano kumilos ang katawan niya, na bahagyang lumapit pa sa akin. Hmmm, ang ganitong kilos ay talagang alam na alam ko. Tsk!

"Why do you think so?"

Napangiti siya at bahagyang tinitigan ako. Nilabanan ko naman ang kakaibang tingin niya sa akin at alam ko kung anong sunod niyang gagawin. Dahan-dahan niyang nilapit sa akin ang kanyang mukha, habang nakangiti naman akong nakatingin sa kanya. Kaunti na lang at iiwas na sana ako ng biglang may nagsalita na naging dahilan upang matigilan kami pareho.

"Bessy! Nandito ka lang pala!"

Narinig ko ang boses ng kaibigan ko, kaya natawa ako ng bahagya nang makita sa mga ng lalaking ito ang pagkadismaya sa nais niya sanang gawin. Nice save my dear friend! Lumayo siya sa akin, kaya bumaling ako sa kaibigan ko. Ngunit, tila huminto rin ang mundo ko nang makita kung sino ang kasama nito. Nakangiti pa itong nakatingin sa amin pero nakita ko rin kung paano dahan-dahang nawala ang ngiti niya nang makilala ako. Jeuz! Sa lahat ba naman ng lugar na pwedi kaming magkita ay dito pa talaga!

"Chad?"

Muli akong natigilan ng marinig kong magsalita ang katabi ko. Napatingin ako sa kanya at nakita kung paano ito napapailing na nakatingin ngayon kay Dion. Yes, mga mare! Si Chaddion o Dion lang naman ang nasa harapan namin ngayon. Ang lalaking matagal kong iniwasan at pilit na kinalimutan.

"Che—"

"Oh! Who is he bessy? Kaya pala hindi kita nakita dahil may kasama ka na pala," biglang sabi ko nang maramdaman kong akmang magsasalita siya.

"Haha! Ikaw rin naman eh, haha! Well, he is Chad, I just meet him earlier. What about him?" Aniya.

Napatingin naman ako kay Charleston na bahagyang ngumiti sa akin.

"We just meet too. He's Charleston, and She is my friend, Zarrah," pakilala ko naman sa kanilang dalawa.

"Ohh?" tugon niya at tiningnan ako ng kakaiba, na tila ba gustong-gusto niya rin ang lalaki.

"Well, it's nice to know, that we meet. By the way, we are brothers," mayamaya ay sabi ni Charleston.

Huh?

Nagugulat naman akong napalingon kay Charleston matapos niya iyong sabihin at bahagyang napatingin kay Dion na nanatili pa rin sa akin ang kanyang tingin.

"Oh, so you are brothers, wow! What a lucky day, right bessy?"

"H-Huh? W-Well, yeah it's good," wala sa sariling sabi ko.

Hindi ko mapigilang mag isip sa pangyayaring ito. Hindi ko lubos maisip na sa tatlong taon na hindi kami nagkita ay sa ganitong sitwasyon pa kami muling magkikita. Sa laki ng cruise ship na ito ay talagang wala sa isip ko na nandito rin siya at hindi ko rin maisip na makikilala ko pa ang kapatid niya.  I just don't know, what to do infront of him.

"Since, we already introduce each other, how about join us? We are here for a family reunion. You two can join us and have fun. Our family and friends is in the other lounge," mayamaya ay sabi ni Charleston.

"Am n—"

"Sure, we can join there right, bessy?"

Napatingin ako kay Zarrah at bahagyang umiling sa kanya.

Bahagya akong lumapit sa kanya at bumulong.

"We just meet them, and you can easily accept to join them?" bulong ko sa kanya.

"Why not? They are too gentleman. I also love his company, you know. Don't worry to much, we are just having fun anyway and of course, we know our limits. Just this time, okay?" pabulong rin niyang tugon sa akin at tumingin sa dalawa, na tahimik lang rin.

Napabuntong-hininga ako.

"Fine, just this time," sang ayon ko at lumayo na sa kanya.

Bumaling ako kay Charleston at ngumiti.

"Since we you want to join us, then we will," sabi ko at bahagyang yumakap sa braso niya.

Nakita ko kung paano siya tumingin sa kamay ko na yumakap sa braso niya at napangiti.

"Sure, let's go," tugon niya.

Naglakad kami palabas, ngunit hindi nakaligtas sa mga mata ko kung paano sundan ng tingin ni Dion ang kamay kong nakahawak sa braso ng kapatid niya. Pakiramdam ko ay tila nag aapoy ang mga mata niya at sasabog ano mang oras. Pareho naming hindi inaasahan ang sandaling ito, kaya maging ako ay nalilito sa kung ano ang dapat kong maging kilos.