Mag-log inAgad na nawala ang ngiti sa labi ni Imelda nang sabihin iyon ni Maxine. Nagngitngit siya at hindi mapigilang mapabulalas.“Ikaw—”Ngunit agad naman na lumapit si Jessica at malamig na nagsalita.“Mrs. Soriano, sa kakayahan ni Maxine, hindi niya kailangang kumapit sa kahit kanino. Ang pamilya Aguilar ay isa lang maliit na dagdag sa kanya. Kumbaga parang icing sa cake lamang.”At dahil diyan, lalong dumilim ang mukha ni Imelda.“Mula ngayon, si Maxine ay anak na namin. Kung may maglalakas-loob na manggulo o bastusin siya, agad ko siyang palalayasin,” malamig na saad ni Roberto.Walang bakas ng pag-aalinlangan ang kanyang boses. Ang mga salita ay tuwirang parang patalim na tumama kay Imelda.Mahigpit na kinuyom ni Imelda ang kanyang mga kamao. Dahan-dahan niyang sinulyapan si Monica sa kanyang tabi.Agad namang lumapit si Monica at saka muling binuksan ang bibig.“Dad, Mom, dapat magdesisyon na kayo ngayon.”“Ano'ng desisyon?” tanong ni Maxine.Ngumiti si Monica, puno ng kumpiy
Samantala, nagkunwari naman na nagbigay ng payo si Imelda.“Roberto, si Maxine ay isa lamang na tapik, habang si Monica ang nag-iisa mong tunay na anak. Dapat pag-isipan mo ito nang mabuti. Huwag mong saktan ang damdamin ni Monica dahil lang sa isang tagalabas at baka sa huli, mawala pa sa ’yo ang sarili mong anak!”Mariin namang sumabat si Jessica, ang tinig niya ay puno ng pagpipigil ngunit may talim.“Miss Aguilar, hindi ka kailanman nagsisisi sa mga pagkakamali mo. Sa halip, itinutulak mo ang iba sa sulok. May mas malupit pa ba sa mga ginagawa mo?”Ngumiti nang malamig si Monica, tila walang bahid ng pagsisisi sa kanyang mga nagawang mali.“Kahit ano pa ang ginawa ko, ako pa rin ang totoong anak ng pamilya Aguilar. Ipinanganak ako sa ganitong estado. Ano ngayon?”Sandaling natigilan si Jessica, halatang hindi makapaniwala sa narinig.“Ikaw—”Ngunit bago pa siya makapagsalita nang tuluyan, umiling si Margaret.“Jessica, hayaan mo na.”Napilitan si Jessica na tumahimik, ngu
Lumapit sina Roberto at Margaret. Bilang mga magulang, bakas sa kanilang mga mata ang bigat ng damdamin. Isang halong pagkadismaya at pagkalito kay Monica na tila hindi na nila maabot ang dating inaasahan nila rito.“Monica,” mahinang tawag nila.Ngunit sa halip na lambing, matalim na tingin ang isinagot ni Monica sa kanila.“Huwag n’yo akong tawaging ganyan!”Pagkasambit niya no'n, agad na bumigat ang hangin sa paligid. Parang lahat ng ingay sa bulwagan ay biglang sinakal ng tensyon.Lumapit si Jessica, mahinahon ngunit may diin ang boses nang magsalita.“Miss Aguilar, masayang okasyon ito. Mas mabuti kung kontrolin mo ang emosyon mo.”Ngumisi naman si Monica nang malamig at puno ng pang-aalipusta.“Masayang okasyon?” ulit niya. “Dahil inaampon n’yo si Maxine bilang anak? Dahil may panibagong taong hahati sa pagmamahal n’yo?”Isa-isa niyang tiningnan sina Roberto at Margaret, puno ng hinanakit at galit ang kanyang mga mata.“Itinuring ba ninyo akong anak? Kung aampunin n’yo
Si Maxine ay tahimik na nakaupo sa dressing room habang inaasikaso ng makeup artist ang kanyang mukha. Sa ilalim ng malambot na ilaw, lalo lamang lumitaw ang kanyang balat. Napakapino, makinis, at tila babasagin sa sobrang ganda. Para siyang obra maestrang kahit anong ayos ay natural na bumabagay.Sandaling bumukas ang pinto. Pumasok si Cassandra, kasunod si Akisha.Agad na nagliwanag ang mukha ng bata at tumakbo papunta kay Maxine.“Mommy! Ang ganda-ganda ni mommy ngayon, pero syempre, maganda si mommy araw-araw!”Humagikgik si Akisha habang mahigpit na yumakap sa kanya, puno ng inosenteng paghanga.Hindi napigilan ni Maxine ang sarili at mabilis na hinalikan ang pisngi ng bata.“Miss na miss ka ni mommy, Akisha.”Lumapit naman si Cassandra, may banayad na ngiti sa labi at nagsalita.“Maxine, congratulations.”Ngumiti si Maxine, bahagyang may pagod pa rin sa mga nakaraang araw.“Cassandra, naging sobrang busy ako nitong mga nakaraang araw. Ikaw ang nag-alaga kay Akisha. Sala
“What?”Sabay-sabay na natigilan ang tatlong taong nasa labas ng pinto na sina Shawn, Roberto, at Margaret. Para bang sa iisang iglap, naputol ang daloy ng kanilang paghinga, at nanatiling nakapako ang kanilang mga mata sa kung anuman ang kanilang narinig.Samantala, umuwi naman sina Monica at Imelda na tila walang nangyari. Kahit nabunyag na ang paggamit ni Imelda ng Kalanchoe Diagremontiana, hindi pa rin sila natalo at hindi pa rin sila sumusuko.Masiglang nagsalita si Monica habang nakaupo sa sala, tila ba walang anumang bahid ng pag-aalala sa kanyang mukha.“Tita Imelda, sa tingin mo ba talaga pakakasalan ako ni Shawn?”Mahinahong humigop ng kape si Imelda, kalmado at walang bakas ng pag-aalinlangan sa kanyang mukha.“Siyempre naman kaya simulan mo na ang paghahanda bilang isang girlfriend. Ang Vinculum sa katawan ni Shawn ay ako lamang ang may kakayahang mag-alis niyan.”Agad na kumapit si Monica sa kanyang braso, puno ng paghanga at paglalambing.“Tita Imelda, ikaw talaga
Ngumiti nang bahagya si Maxine bago sumagot.“Hindi ako umalis.”Sa kabilang panig ng pinto, tila nakahinga nang bahagya si Shawn, ngunit nanatili pa rin ang kaba sa kanyang boses.“Kung gano'n, aalis ka ba? Ngayon hindi kita nakikita, nag-aalala ako na baka isama mo si Akisha at iwan mo ako.”Natigilan si Maxine. Sandaling nanahimik ang paligid, na para bang pati hangin ay nakikiramdam sa bigat ng kanilang usapan.Mahinang nagsalita si Shawn, ngunit bawat salita ay punong-puno ng damdamin. “Alam ko na gusto mong lumayo sa akin ngayon. Ayaw mong maramdaman ko ang sakit ng Vinculum. Pero, Maxine…” bahagya siyang huminto, tila pinipigilan ang sarili. “Kung ikukumpara ko ang sakit na iyon, mas natatakot ako na mawala ka at si Akisha.”Napapikit si Maxine, at marahang ipinatong ang kanyang palad sa pinto, na para bang sa ganitong paraan ay mararamdaman niya ang presensya nito.“Ilang beses na kitang nawala…” dugtong pa ni Shawn sa paos na tinig. “Tatlong taon na ang lumipas. Ayoko
Hindi na makapaghintay si Jessica kay Raven, kaya nagpasya siyang hanapin ito mismo. Hindi mahalaga kung hindi siya pupuntahan ni Raven dahil maaari siyang kumilos nang kusa.Pumunta siya sa casino at hinarang ang isa sa mga tauhan para tanungin ito.“Excuse me, pwede ko bang itanong kung narito s
Hindi akalain ni Elias na ganoon na lang na mapagbigay si Shawn. Sandaling nag-isip si Elias bago siya magsalita.“Kayo na ang bahala, Mr. Velasco,” nakangiti niyang tugon sa lalaki.“Sapat na ba ang isang milyon?” tanong ni Shawn sa kanya.‘I-Isang milyon?’ usal ni Elias sa kanyang isip.Nagliwanag
Simula pagkabata, nag-aaral na si Monica ng pagsasayaw, at buwan-buwan ay gumagastos siya ng malaking halaga para sa skincare at beauty treatments niya. Maputi at makinis ang kanyang balat, ang kanyang katawan ay payat ngunit mayroong hubog. Sa suot niyang strappy mini dress, nakakaakit niyang tingn
Ngunit walang sumagot sa kanyang pagtawag. Walang Shawn na tumugon.Si Wilbert naman ay nasa labas pa, inihahatid ang mga bisita nila. Nakangiti siya nang may paghingi ng paumanhin ang nakabalot sa kanyang mukha, habang tinutulungan niya sina Mr. Catacutan at Mr. Lopez na sumakay sa kanilang mga sas







