You’re my love เพราะเธอคือ..ความรัก

You’re my love เพราะเธอคือ..ความรัก

last updateLast Updated : 2025-04-03
By:  Over the rainbowCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
1.6Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ภรรษ์ เรืองภวัตกุล (เชฟภาม) พริมา ธนานุกูลเวช (ฟลอเรนซ์) ดาราดาวรุ่งสาวชื่อดัง (รึเปล่า) ฟลอเรนซ์ สาวน้อยน่ารัก ที่มีปมในใจเรื่องที่พ่อกับแม่รักและตามใจพี่สาวคนโต อย่างเวนิซ มอบบริษัทให้เวนิซเป็นคนบริหาร ส่วนลูกคนสุดท้องอย่างเธอกลับไม่มีใครสนใจ เธอจึงพยายามเรียกร้องความสนใจโดยการพยายามเป็นดาราที่มีชื่อเสียง เขาคือเชฟหนุ่มผู้แสนจะเย็นชา ส่วนเธอคือยัยตัวร้ายที่เขาอยากหลีกเลี่ยงที่สุด ทว่าพอพบกับอีกด้านของนางมารน้อย เขากลับหลงรักเธอ..จนถอนตัวและหัวใจไม่ขึ้น..

View More

Chapter 1

Chapter 1

"Hi, Mrs. Viet. This is Selena with—"

"Not interested." Click.

"Hi, Mr. Wantz. This is Selena with Panda Tea products. We make—"

"Fuck off, bitch!" Click!!

"Hi, Mr. Sanford. This is Selena with Panda Tea products. We make a green tea validated for your health that is guaranteed to help you maintain good health and ensure long-lasting—"

"I told you guys to take my name off your list. You just woke me up. Shit!" Click.

"Well, good day, sir," I said as the man hung up on me. This was hell. It was eight a.m., and I'd made hundreds of calls around the globe. I'd ticked off women in Tacoma, irritated men in Vancouver, and woken sleeping women with beautiful dreams in NY.

I stared around the boiler room at the telemarketers screaming into their phones, trying to sell the Panda product. At least Mr. Sanford gave me a chance to introduce it.

The door to the boiler room opened, and Kay Gordy, the boiler room diva who also happened to be my friend, came in with popcorn in hand. Her little son, Junior, held a popsicle in one hand too.

"Back from your little lunch break, I see." I turned my chair to face her table that stood next to mine.

"Lunch break ain't even enough. When's your shift ending today?" Kay asked, dropping a piece of popcorn.

"In a minute. I just ticked off the last victim of our terrible torture." I grinned, making Kay nod with pride. Taking the night shift is not the easiest thing to do, but at least the calls are fewer.

"Them Pandamites better get used to us." She whooped her hands in the air. Her little boy asked for water, and she pointed him to the dispenser that stood a far distance away. He trotted off happily to get a drink like a lost camel in the Sahara.

"I better tell Corby I'm about to leave," I said, standing up. I shoved most of the things I needed to take home into my work bag before giving Kay a kiss on the cheek.

"Dinner is on me tonight." Kay said. I hurried out of the boiler room after shutting down my computer. The next person on the morning shift could easily turn it on. I took the winding steps to my boss's office, the VP of Panda Health Tea. Over the years, we've grown friendly, and he's taken a liking to me.

The sight of his wooden door came into view, and I sighed in relief that he was even in. I rapped twice on the door, and it pushed open. I walked in confidently.

"Miss Brookes," Corby Cox said, pointing to the chair in front of him. I sat down. I just came in to say I was off, but if he wanted me to sit, he had something to say. Corby is a nice boss in his late forties and a fish-loving guy who has become my friend over the years I've worked with him, starting from when I was an intern.

"Hope I ain't disturbing you," I said, moving my thick-rimmed glasses above my nose.

"You know I always make time for you." He dropped his pen and leaned back in his leather chair. "You were headed home, right?"

"Yeah. I'm off for today, but I don't get back until eight tonight."

"Wrong twice," Corby said, and I eyed him from above my glasses.

"I'm sending you to Florida on a business assignment," Corby prompted, and I was all ears now.

"Florida? I've never done business assignments outside of Seattle. And by the way, I thought Michelle did all the assignments. My job is to ring people," I said, even though he already knew that. Corby shook his head and then got to his feet while I remained seated. I'd had a long night.

"The company chose Michelle, but I'm choosing you right now."

I stared at Corby, and he wasn't backing down. I didn't know what made him feel he could actually trust me enough to handle an assignment and to an important investor, I'm sure.

"What assignment is it, anyway?" I crossed my arms.

Corby smirked and came to stand behind his desk. He tapped away with his fingers until he decided to talk.

"This is a very important assignment, Selena. We've been in touch with many investors over the years, and the company's shares are growing large. But this guy...he's the real deal." Corby slammed his hands together as if making a point.

"So why can't Michelle just do it?" I shrugged.

"Again with Michelle?" Corby shut his eyes for a few seconds, counting, before snapping them open again. "All that woman cares about is fashion and what dress to buy next. No doubt, if I send her to our newest investor, she'll just misbehave around him."

So what makes him feel I won't care about fashion? I looked down at my brown, odd blazer suit and pants that flared at the end. My shoes were flat because I can't stand heels sometimes. And my red wig was a nightmare, looking all messed up and in a loose bun. My rimmed glasses too were a fall. Indeed, I had no fashion sense and never desired one.

"You know what happened the last time Michelle went to Dubai to meet with an investor," Corby spoke out again, and I took my eyes off my hideous suit.

"I know."

"Good. And we don't want that to happen again. Michelle was sent on an important assignment, but she ended up sleeping with the CEO." Corby shook his head as if ridding himself of an evil spirit. "The company paid a lot of money to wipe that scandal."

"Why is Michelle still working here then? A damage like that should've gone through extreme measures."

Corby hit his knuckles against his palm. "You damn well know why, alright. Her uncle is the fucking President of Panda Health Tea."

I didn't know that fact until now, but now I understood why she felt she could come into the boiler room and make nasty comments about how desperate and stupid we all looked. Personally, I've had an argument with her, and I'm sure she's ticked me off on her blacklist.

I stared at Corby. "I'll do it."

"That's my girl. I knew you'd be up for the challenge." Corby finally took his seat. "Now, our newest investor is Fabric Zunino Valenquez. He's an Italian man with a lot of wealth and one of the richest men in Miami. He has a nationwide production company."

"What's the name of his company?" I asked.

"RR Enterprise. Stands for Ross Rowling. That's the name of his empire. Ross. The man produces many things: cars, various equipment, and even guns." Corby smirked at the last part. "Rumor has it that his dad was an Italian mobster, but we don't know how true that is."

I moved around in my seat. "Why would he be interested in tea when he makes guns and weapons?" I shrugged, and Corby eyed me carefully as if scrutinizing whether I was fit for the task. But I was. I really was. I wanted to prove to Michelle that I was better than her. I wanted to prove to the world that I wasn't just a silly telemarketer.

"The man puts his hands in all kinds of businesses that would profit him a great deal. Just last year, he went into estate management. The man is a realtor." Corby said with such enthusiasm.

"So he wants to invest in a healthy tea company."

"Exactly, and that is why PHT is the best for him. We have to secure this opportunity now."

I nodded and arranged my bag on my shoulder.

"So, when do I leave for Florida?"

"Tomorrow morning." Corby placed a paper in front of me. "In there are your flight details, lodging details, and the appointments and meetings scheduled. If there are any changes, I'll contact you. But while you're there, I'm sure you can handle yourself well."

I snapped the paper right up and stuffed it in my bag before getting up.

"Thanks, Corby."

"Don't mention it. Now go and rest so you don't miss your flight tomorrow morning." He literally shooed me out of his office. I walked down the stairs with new determination. Going to Florida could be a life-changing experience for me, but at the same time, I hoped for a little peace.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
Chapter 1
Chapter 1“ป้าจันทร์คะ ข้าวต้มปลาวันนี้อร่อยจังค่ะ” ฉันตักขึ้นมาเคี้ยวคำแรกพลางหันไปเอ่ยชม หัวหน้าแม่ครัวประจำบ้าน“ขอบคุณค่ะคุณฟลอเรนซ์ คุณเวนิสกลับมาพักที่บ้าน ป้าก็เลยทำของโปรดเธอค่ะ” ชื่อเวนิสทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ แต่ยังคงเก็บอาการได้ดี“ฟลอเรนซ์ แม่จองกระเป๋าคอลเลคชันใหม่ของเฟนดิให้แล้วนะ” คุณแม่พูดขึ้นพร้อมกับส่งมือถือให้ฉันชื่นชมความงามของกระเป๋าแบรนด์หรู“ขอบคุณนะคะ ฟลอจะได้ถือไปเวลาที่ฟลอไปกองถ่ายค่ะ” ฉันยิ้มกว้างขอบคุณคุณแม่ที่ยังใจดีกับฉัน“แม่จองไว้สองใบ พี่เวเลือกไปก่อนแล้วหนึ่งใบ เหลืออีกใบก็เป็นของฟลอ” อ๋อ..คือเหลือเลือกจากพี่เวว่างั้น ถึงจะชินชาแต่ทำไมมันก็ยังห่อเหี่ยวจิตใจอยู่ดี ฉันลอบถอนหายใจยาว เมื่อร่างบางในชุดสูทกระโปรงสีกรมเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหาร ใบหน้าสวยหวานยิ้มให้กับทุกคน“ขอโทษนะคะ เมื่อคืนเวเคลียร์งานจนดึกก็เลยตื่นสาย”“แม่ไม่ให้จันทร์ไปปลุกเองล่ะ เวเพิ่งจะได้นอนตอนตีสาม งีบในรถสักหน่อยนะลูก” น้ำเสียงและแววตาทอประกายของคุณแม่ทำให้ฉันรู้สึกอิจฉาอย่างเสียไม่ได้“ทานข้าวต้มปลาเยอะๆ นะคะ ป้าตื่นมาทำของโปรดคุณเวแต่เช้าเลย”“เว ทริปเที่ยวยุโรปตอนซัมเมอร์พ่อ
Read more
Chapter 2
Chapter 2 “เบาๆหน่อยหล่อน อัดอั้นตันใจมาจากที่ไหนเนี่ย” พี่บีบี๋ทำท่าจะดึงแก้วสีอำพันออกจากมือฉัน ซึ่งกระดกพรวดเดียวมาเกือบหกแก้ว ตอนนี้ไม่รู้เลยหน้ากับปากอันไหนมันชากว่ากัน วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ถ่ายละครเรื่องแรกและอาจจะเป็นเรื่องเดียวของฉัน เพราะที่เข้าวงการได้ก็เพราะเงินคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น มันจะมีอะไรน่าภูมิใจกันล่ะ พยายามทำอะไรพวกท่านก็คงไม่เห็นคุณค่าในสิ่งที่ฉันทำอยู่ดี“ฟลอไม่อยากเป็นดาราแล้วพี่บี๋” ฉันสะอื้นไห้ออกมาดังๆ ด้วยความน้อยอกน้อยใจ จะมีใครสักคนรักและเห็นฉันเป็นคนสำคัญบ้างไหม“อ้าวทำไมล่ะ หล่อนกำลังจะดังนะ”“ดังเหรอ?” ฉันแค่นยิ้มพลางพูดอย่างประชดประชันชีวิตของตัวเอง“พี่ได้เงินจากบ้านฟลอมาเท่าไหร่ล่ะ บ้านฟลอให้เงินให้ค่ายละครหลายล้านเพื่อให้ฟลอได้แสดงละคร เล่นแข็งเป็นมนุษย์หินฟลินสโตนอย่างฟลอ เส้นสายใหญ่จนผู้กำกับไม่กล้าด่า ฮือ..” ฉันยกแก้วขึ้นดื่มพรวดเดียว พอดื่มเยอะก็เริ่มปวดฉี่“อ้าว จะไปไหน” พี่บี๋ถามเมื่อเห็นฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ ร้านอาหารที่เรามาวันนี้เป็นร้านที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ผู้จัดการหนุ่มเปิดห้องวีไอพีให้ฉันกินดื่มร้องไห้ฟูมฟายได้โดยไม่มีใครรู้ใครเห็น ท
Read more
Chapter 3
Chapter 3แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามา ฉันใช้มือบังแสงแดดที่มันแยงตา พลางกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับสายตาตัวเอง เงาของใครบางคนยืนอยู่ริมหน้าต่าง หัวหน้าแม่บ้านน่าจะเข้ามาทำความสะอาดและเสิร์ฟอาหารเช้าเหมือนที่เคยทำ เนื่องจากไม่มีใครที่จะเข้ามาห้องนอนของฉันในเวลาเช้าตรู่ขนาดนี้“ป้าจันทร์ช่วยดึงผ้าม่านทึบให้ฟลอหน่อยค่ะ ฟลออยากนอนต่อ” ฉันงึมงำในลำคอ ไม่รู้ว่าป้าจันทร์จะได้ยินไหม เพราะแสงแดดยังส่องแยงตาฉันอยู่“ป้าจันทร์ช่วยปิด..” ฉันพูดเสียงดังขึ้นอีกระดับ พยายามลืมตาขึ้นให้ได้มากที่สุดเพราะอาการปวดหัวจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เมื่อคืน ทำให้ร่างกายยังรู้สึกอ่อนเพลีย ไม่อยากลุกจากเตียงนุ่มๆดูดวิญญาณนี่เลย ทว่าพอฉันมองคนที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างชัดเท่านั้นแหละ ร่างสูงที่พันผ้าเช็ดตัวท่อนล่างเพียงหมิ่นเหม่ หยดน้ำเกาะพราวไปทั่วแผ่นอกกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาเลิกคิ้วจ้องมองสบตากับฉัน“ใครอ่ะ หล่อจัง ซิกซ์แพ็คก็แน่น ฝันแน่ๆ เธอต้องฝันแหละฟลอเรนซ์” ฉันกัดปากอมยิ้มด้วยความเขิน ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้า พอก้มลงมาเห็นเสื้อผ้าที่ติดกายเท่านั้นแหละ..“กรี๊ดดดดด” ทั้งเนื้อทั้งตัวของฉันมีเพียงเสื้อชั้นในกับกางเกง
Read more
Chapter 4
Chapter 4“ภาม แขนนายไปโดนอะไร?” พี่ภีม พี่ชายของผมเอ่ยถาม มันเป็นแผลที่ตรงข้อมือลามมาถึงฝ่ามือ ตอนที่ไปช่วยยัยนางมารน้อยที่เกือบจะโดนรถชน ผู้หญิงที่ดูถูกคนอื่นเห็นตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล ต้องดัดนิสัยซะให้เข็ด“ผมหกล้มครับ” ผมดึงปลายเสื้อเชิร์ตลงมาปิดแผลไว้ กลัวพ่อกับแม่จะเห็นแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่ ท่านยิ่งคัดค้านที่ผมไปทำร้านอาหารในช่วงเลิกงานอยู่ด้วย ถ้าเกิดรู้ว่าผมได้รับอุบัติเหตุในช่วงที่ทำร้าน พวกท่านต้องห้ามไม่ให้ทำงานที่ผมรักไปตลอดแน่“ภาม ช่วงนี้ไม่มานอนที่บ้านเลย แม่คิดถึงลูกมาก” คุณแม่เดินตรงเข้าสวมกอดผมด้วยความคิดถึง“แม่เราบ่นตลอดเลยลูก ถ้าว่างก็เข้ามากินข้าวที่บ้านบ้างนะ” คุณพ่อในชุดสูทสีน้ำเงินเต็มยศส่งยิ้มบางๆให้ผม“ครับพ่อ” ผมตอบรับ ช่วงนี้งานที่ร้านเริ่มลงตัว ผมกับเชฟพริกทำงานเข้าขากันแล้ว จึงไม่ต้องเหนื่อยเหมือนตอนที่เพิ่งเริ่มทำงาน“ภาม พ่ออยากให้เราไปบริหารโรงแรมที่ภูเก็ต ถ้าเราพร้อม..” คุณพ่อเกริ่นขึ้นมา“ขอเวลาผมอีกสักปีนะครับ ผมขอทำงานที่ผมชอบก่อน” ผมค่อนข้างจะโชคดีอย่างหนึ่ง ในฐานะที่เป็นลูกชายคนรองของตระกูลเรืองภวัตกุล เจ้าของโรงแรมหรูที่มีสาขาทั่วโลกอย่าง
Read more
Chapter 5
Chapter 5“นี่นาย ฉันเช็ดโต๊ะถูพื้นเสร็จแล้ว พักได้หรือยัง” อย่างที่รู้ ฉัน..คุณหนูฟลอเรนซ์ แห่งบ้านธนานุกูลเวช เคยทำงานบ้านซะที่ไหนกัน ตั้งแต่เกิดมาฉันก็ถูกยกย่องเชิดชูในฐานะคุณหนูผู้สูงศักดิ์มาตลอด เป็นครั้งแรกที่เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด ความแค้นในใจมันอัดแน่นรอวันเอาคืน นิ้วเรียวขาวนวลเนียนสวยราวกับมือของผู้หญิงถูไปตามเคาท์เตอร์“ตรงนี้ฝุ่นจับเยอะ มาเช็ดตรงนี้ด้วย” เหมือนโดนเชฟหนุ่มแกล้งเพราะฉันถูตรงนั้นตั้งสองรอบ ริมฝีปากบางยกยิ้มอย่างพึงพอใจ‘ทนไว้ฟลอเรนซ์ ลบคลิปนั่นได้เมื่อไหร่ค่อยแก้แค้นก็ไม่สาย’“ได้เลยคร้าเชฟ” ฉันยิ้มกว้างแต่น้ำเสียงประชดประชันอย่างชัดเจน“เชฟภามครับ มื้อเที่ยงมีสปาเกตตี้ซอสครีมเห็ดกับซีซาร์สลัด” เชฟพริกโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว เขาร้องบอกและหันมาส่งยิ้มให้ฉัน โอโห..ตอนนี้เกือบได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว นี่ฉันทำความสะอาดเกือบสามชั่วโมงเศษๆแล้วเหรอเนี่ย..แค่ได้กลิ่นอาหารกระเพาะก็ร้องโครกคราก“มีสเต็กเนื้อวากิวไหมคะเชฟพริก” ฉันยิ้มหวานๆให้เชฟผู้ช่วย เจอรอยยิ้มการตลาดของฉันเข้าไปน้อยคนนักที่จะปฏิเสธฉัน“คนงานอย่างเธอไม่มีสิทธิ์เลือกกิน เชฟพริกกินแค่นั้นพอไม่ต้องทำเพิ่ม
Read more
Chapter 6
Chapter 6หลังจากไปช็อปปิ้งผักสดๆจากสวนคุณยาย เชฟทั้งสองก็จัดการเตรียมวัตถุดิบในครัว ส่วนฉันได้รับหน้าที่ในการจัดคิวของลูกค้าที่จะมารับประทานอาหารในค่ำคืนนี้ ลูกค้าที่ได้รับคิวในรอบแรกมีจำนวนห้าโต๊ะ จะมาถึงร้านในเวลาหกโมงถึงสองทุ่ม ส่วนกลุ่มที่สองเวลาสองทุ่มถึงสี่ทุ่ม อาหารจะจัดเป็นเซ็ทตามใจของเชฟไม่มีการเสิร์ฟเพิ่มหรือร้องขอเมนูพิเศษใดๆ แต่ทางร้านได้รับการการันตีจากนักชิมมากมายว่าอาหารอร่อยสดสะอาดได้มาตรฐานและลูกค้าที่เคยมาทานก็มักจะแวะเวียนกลับมาที่ร้าน จนคิวที่จองยาวไปถึงสามเดือนข้างหน้าทีเดียว ราวๆห้าโมงเศษๆ ฉันต้องอยู่ในครัวกับเชฟภามเพื่อช่วยเขาเตรียมอาหาร เนื่องจากหน้าร้านมีเชฟพริกเป็นคนเชิญลูกค้าเข้านั่งที่โต๊ะ เนื่องจากฉันก็ไม่อยากให้ใครเห็นหน้าสักเท่าไหร่ เดี๋ยวแฟนคลับจะแห่มาที่ร้านทำให้เจ้าของร้านวุ่นวาย จึงขอช่วยงานหรือจะเรียกว่าป่วนอีตาเชฟภาม“ถ้าไม่เป็นการรบกวน ช่วยนั่งอยู่เฉยๆละกัน” เชฟหนุ่มพ่นลมหายใจออกมายาวๆ เพื่อแสดงให้ฉันเห็นว่าเขาเบื่อหน่ายฉันแค่ไหน คงเพราะฉันเดินไปมาถามโน่นนี่นั่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น‘ไอ้นี่เรียกว่าอะไร ฉันเคยเห็นผักนี่มาก่อน’‘เส้นสปาเกตตี้ต้อง
Read more
Chapter 7
Chapter 7พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ภามก็เดินลงมาข้างล่าง เสียงพูดคุยหัวเราะดังลั่นจนไปถึงห้องนอนของเขา ยัยนางมารน้อยกำลังกินมื้อเช้า โดยมีเชฟพริกคอยเสิร์ฟทำราวกับในร้านอาหารญี่ปุ่นโอมากาเสะเจ้าดัง“เชฟภาม ทานมื้อเช้าครับ รับอะไรดีระหว่างญี่ปุ่นหรืออเมริกันเบรกฟาสท์” เชฟพริกเอ่ยถามเจ้านาย ที่สวมเสื้อเชิร์ตสีขาวพับแขนกับกางเกงสแล็คสีดำดูเรียบหรูเป็นทางการสมกับเป็นลูกชายคนรองเจ้าของธุรกิจโรงแรมดัง “ขอเป็นเซทญี่ปุ่น” ภามบอกพลางเดินเข้ามานั่งตรงเคาท์เตอร์ข้างๆกับดาราสาว หญิงสาวสวมชุดของเมื่อวาน ใบหน้าขาวนวลเนียนไร้ซึ่งเครื่องสำอางใดๆ แต่ยังดูน่ารักเป็นธรรมชาติ“นี่นาย วันนี้เชฟพริกบอกว่าร้านปิด ฉันขอกลับบ้านนะ” ฟลอเรนซ์จำเป็นต้องถามเชฟหนุ่มผู้ซึ่งกุมความลับของตัวเองไว้ เดี๋ยวไม่พอใจขึ้นมาคลิปอาจจะหลุดเผยแพร่ในโลกโซเชียลได้“อืม..” ภามตอบสั้นๆ เขาไม่กล้ามองหน้าผู้หญิงข้างๆตรงๆ เพราะภาพเมื่อคืนยังแจ่มชัดในความทรงจำ แต่เธอคงไม่มีความทรงจำนี้หลงเหลืออยู่แล้ว“เชฟภามจะกลับมานอนที่ร้านไหมครับ?” เชฟพริกรู้ว่าวันนี้เจ้านายหนุ่มมีประชุมที่โรงแรมทั้งวันและอาจไปกินอาหารกับครอบครัวที่บ้านใหญ่“ไม่แน่ใจ
Read more
Chapter 8
Chapter 8“ไหนว่ากลับบ้านแล้วมาทำไม?” ภามถามคนตรงหน้าพลางคลายเนคไทให้หลวม คิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความสงสัย ทว่าในใจกลับรู้สึกพอใจอย่างประหลาดที่เห็นหญิงสาวนั่งอยู่ในร้าน“วันนี้มาในฐานะลูกค้า ขอเหมาร้านละกันนะ” ใบหน้าเล็กๆน่ารักพยายามจะยิ้มกว้าง แต่มันช่างดูเศร้าเหลือเกิน“ถ้าเหมาร้านคิดแพงหน่อยนะ มีเงินจ่ายรึเปล่า?” ร่างสูงเดินอ้อมไปที่ห้องครัว เชฟพริกกำลังเตรียมอาหารอย่างขมักเขม้นสำหรับแขกพิเศษเพียงโต๊ะเดียวในค่ำคืนนี้“จ่ายไม่อั้นเลย” ฟลอเรนซ์ยกนิ้วเป็นสัญลักษณ์โอเคให้สองหนุ่ม หญิงสาวนั่งเขี่ยมือถือด้วยจิตใจที่ห่อเหี่ยว เธออุตส่าห์กลับไปที่บ้านเพื่อจะพบว่า..‘คุณท่านกับคุณหนูเวนิสไปทานอาหารจีนกับครอบครัวภวัตเรืองกุลค่ะ’ หัวหน้าแม่บ้านบอก เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาในห้องรับแขก บ้านหลังใหญ่แต่คนที่เธอต้องการพบเจอกลับไม่อยู่‘คุณฟลอทานข้าวเย็นไหมคะ วันนี้มีปลาหิมะนึ่งซีอิ๊ว’ ขนาดเจ้าตัวไม่อยู่ ป้าจันทร์ยังทำอาหารจานโปรดของพี่เวไว้รอและที่สำคัญเธอไม่ชอบกินปลาเอาซะเลย ไม่ว่าจะเอามาทำเมนูที่เลิศรสแค่ไหน เธอก็ไม่อยากกินอยู่ดี ฟลอเรนซ์ตัดสินใจโทรหาพี่บีบี๋ อย่างน้อยผู้จัดการหนุ่มก็คงทำให้เธอคลายค
Read more
Chapter 9
Chapter 9ฉันตื่นขึ้นมาด้วยอาการวิงเวียนศีรษะ พะอืดพะอมร่างกายต้องการขับอาหารที่กินเมื่อคืนออกมา ฉันจึงรีบลุกโผเผขึ้นมาจากเตียง วิ่งไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ทว่าสิ่งที่ออกมากลับมีแค่น้ำลายเหนียวๆและอาการที่ว่าก็ยังไม่หายไปแถมยังรู้สึกมวนในช่องท้อง“ทรมานจัง เป็นอะไรเนี่ย สงสัยจะดื่มเหล้าสาเกบ่อยไป” ฉันพึมพำกับตัวเอง ตั้งแต่รู้จักกับเชฟหนุ่มเจ้าของร้าน once moment in time ฉันก็ติดนิสัยดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ตลอด คงต้องเลิกดื่มสักพักเพราะตื่นขึ้นมาทีไร อาการแฮงค์ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายตัวและทำให้ไม่สดชื่นไปตลอดทั้งวัน“นี่หล่อนเป็นอะไรรึเปล่าหน้าดูซีดๆนะ” พี่บีบี๋เอ่ยทักทาย ร่างสูงในชุดเสื้อเชิร์ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำกำลังจัดแจงแกะถุงอาหารสำหรับมื้อเช้าของเรา“สงสัยคงจะแฮงค์ค่ะพี่บี๋ ช่วงนี้ดื่มบ่อย” ฉันใช้มือนวดขมับเพื่อคลายความปวดพลางช่วยผู้จัดการหนุ่มแกะโจ๊กหมูร้านดังใส่ถ้วย“หืม โจ๊กคุณขุน น่ากินจังค่ะ” ฉันตักหมูบะช่อใส่ปากเคี้ยวหยับๆ แค่รับรสอาหารยังไม่ทันได้กลืนอาการคลื่นไส้ก็จู่โจมอีกครั้ง ไม่บอกก็รู้ว่าฉันต้องรีบวิ่งไปอาเจียนที่อ่างล้างจาน มือหนาของพี่บีบี๋ลูบไปตามแผ่นหลัง
Read more
Chapter 10
Chapter 10ด้วยเพราะเชฟพริกลากลับบ้านจึงทำให้ในร้านมีแค่ผมกับยัยฟลอเรนซ์ หลังจากที่เล่นบทดราม่าเคล้าน้ำตาฟิตติ้งละครเรื่องใหม่เรื่อง Single mom เรียบร้อยแล้ว กว่าเรื่องจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติ ผมต้องไปซื้อที่ตรวจครรภ์เพื่อยืนยันว่าเธอไม่ได้ท้องจริงๆ อาการที่เป็นอยู่อาจเป็นเพราะยาคุมกำเนิดฉุกเฉินและการดื่มเหล้าสาเกถี่ไปหน่อยเท่านั้นเอง จากนั้นยัยตัวร้ายก็กลับมาอารมณ์ดีกวนประสาทผมได้ต่อ“เชฟภาม หิวแล้ว ทำอาหารให้กินหน่อยค่ะ” สรุปผมรับยัยนี่มาเป็นภาระมากกว่าจะช่วยงานได้จริงๆจังๆ พอถูพื้นเสร็จก็บ่นว่าเหนื่อย นอนเกลือกกลิ้งบนโซฟากดมือถือช็อปปิ้งออนไลน์ ทั้งยังมีน้ำใจจะซื้อเสื้อผ้าให้ผมด้วย“เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงครึ่ง หิวแล้วเหรอ? ไปเช็ดโต๊ะก่อน” ผมโบกมือไล่ร่างบางให้ไปไกลๆเพราะเธอเข้ามายืนเกาะขอบเคาท์เตอร์ห้องครัว ส่งสายตาวิบวับให้ผมได้ใจสั่นเล่นๆ คงเพราะผมไม่ได้อยู่ใกล้ชิดผู้หญิงคนไหนก็เลยรู้สึกหวั่นไหวไปกับยัยนางมารน้อยไปบ้าง ความเป็นจริงคือไม่ได้ชอบอะไรยัยนี่มากมายหรอก ผมบอกตัวเองในใจ“เมื่อเช้าไม่ได้กินข้าว กินแล้วก็อ้วกเลย หิวแล้ว” ใบหน้าเล็กๆน่ารักซึมลงนิดหน่อย แต่ก็ยอมเดินหลบฉากไปเช็ดโต๊ะท
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status