Chapter 7

Halos walang tao sa loob ng silid-aralan nang sumapit ang oras ng P.E. Naiwan sina Marian at Eugene, tahimik na nag-aayos ng kani-kanilang mga gamit.

“May tanong ako,” basag ni Marian sa katahimikan, hindi na nagpaligoy-ligoy pa. “Bakit bigla kang lumipat dito? Wala ka kasi dapat dito, kaya nagtataka ako.”

Natigilan si Eugene. Kumunot ang noo nito. “Anong ibig mong sabihin?”

“Wala, kalimutan mo na,” mabilis na bawi ni Marian nang ma-realize ang tinatakbo ng usapan. “Tara na, baka ma-late pa tayo.”

Akmang tatalikod na siya nang magsalita ang binata. “Ako din, may tanong ako sa'yo.” Sandali itong huminto bago nagpatuloy, “Ikaw ba, may gusto ka ba kay Paulo?”

Humarap si Marian at tinitigan ang binata gamit ang mga mata ng isang matandang kaluluwa. “Bata, high school ka pa lang. Hanggat bata ka pa, i-enjoy mo na lang ang buhay mo at 'wag mo na akong pakialaman.”

Pagdating sa gym, naging tahimik na battleground ang volleyball court. Nasa isang grupo sina Paulo at Eugene; sa kabilang panig naman sina Marian at Bianca. Hindi na ito simpleng laro para sa dalawang binata. Bawat palo ni Paulo ay puno ng gigil at pagpapasikat, habang si Eugene ay nanatiling kalmado, tumpak, at walang kaabog-abog sumalo.

Dahil sa matinding pagnanais ni Paulo na magpasikat kay Marian, lumihis ang direksyon ng pinalo niyang bola. Hindi rin ito nasalo nang maayos ni Bianca dahil nakita nitong nakapako lamang ang tingin ni Paulo kay Marian.

“Masyado mong tinitingnan si Marian, pre,” pabulong na asar ni Eugene habang naghahanda sa susunod na serve. “Hindi mo tuloy nakita... umiiyak na yata 'yung isa mong kaibigan, oh.”

Sa kalagitnaan ng laro, isang maling palo ang nagpatalsik sa bola nang ubod nang lakas diretso sa mukha ni Marian. Desperadong tumakbo si Paulo palapit sa net kahit na nasa kabilang panig siya ng court.

Ngunit bago pa man tumama ang bola, walang kahirap-hirap itong sinalag ni Eugene gamit ang isang kamay.

“Sabi ko sa'yo... 'wag mo akong pakialaman, at mag-ingat ka na lang,” malamig na bulong ni Eugene kay Marian.

Mula sa kabilang gilid ng court, kitang-kita ni Bianca kung paano ibinalewala ni Paulo ang laro at ang sariling posisyon para lang iligtas si Marian. Wala na, mapait na bulong ni Bianca sa sarili. Kinuha na niyang lahat.

“Pre, umalis ka diyan!” inis na sigaw ni Paulo kay Eugene mula sa kabila ng net. “Ako dapat ang sasalo niyan!”

Isang mapang-asar na ngisi ang sumilay kay Eugene. “Paano mo sasaluhin, Paulo? Nasa kabilang side ka. Kahit anong bilis mong tumakbo... huli ka pa rin.”

Sa 'di kalayuan, tahimik na nakamasid sina Mark at James mula sa mga bleachers. Ramdam na ramdam nila ang mabigat na tensyon sa pagitan ng dalawa. Bawat palo, bawat titig tila may tahimik na giyerang nagaganap.

Dahil sa lakas ng hangin at gulat mula sa sinalag na bola, nawalan ng balanse si Marian at napaupo sa makintab na sahig ng gymnasium. Bago pa man makalapit si Paulo o makapagsalita si Eugene, mabilis na tumayo si Mark mula sa bleachers at tumakbo papasok sa court. Nilagpasan niya ang net at agad na lumuhod para alalayan ang kaibigan.

“Yanyan, sapul sa mukha mo 'yung bola! Okay ka lang ba?” nag-aalalang tanong ni Mark, pilit na sinusuri ang pisngi nito.

Huminga nang malalim si Marian. Ginamit niya ang katinuan ng isang tatlumpu't isang taong gulang na babae para hindi mag-panic. Umiling siya at marahang pinagpagan ang kanyang uniporme habang tinutulungan siyang tumayo.

“Ah... oo naman. Okay lang ako,” kaswal niyang sagot, kahit panay pa rin ang kabog ng dibdib niya.

Tumingala si Mark at matalim na pinukol ng tingin sina Paulo at Eugene. “Nasa Olympics ba kayo? Haist! Kung makapalo kayo ng bola, wagas. Nakalimutan niyo na bang may mga babae kayong kalaro?”

Seryosong lumapit din si James at pumuwesto sa tabi ni Mark. “Oo nga. Kung gusto niyong magpatayan sa volleyball, 'wag niyo idamay sina Marian at Bianca. Mga seryoso masyado eh.”

Unti-unting nawala ang galit sa mukha ni Paulo, napalitan ng matinding konsensya nang makitang nakahawak si Marian sa pisngi nito. “Marian... sorry. Hindi ko sinasadya, nadala lang talaga ako sa laro.” Akma siyang hahakbang palapit, ngunit mabilis na umatras nang bahagya si Marian.

Sa kabilang banda, nanatiling kalmado si Eugene. Isinuksok nito ang isang kamay sa bulsa ng kanyang PE shorts, habang diretsong nakatitig kay Marian. “See? Like I said, masyado ka kasing nagmamadali, Paulo,” malamig nitong dugtong bago tumalikod upang pulutin ang bolang gumulong.

Nakatayo lang sa gilid si Bianca. Nakakuyom ang mga kamao niya habang pinapanood kung paano magkagulo sina Paulo, Eugene, Mark, at James para lang masiguradong ayos si Marian habang siya ay naiwang nakatayo na parang isang aninong walang nakapansin.

Bago pa man makasagot si Paulo, isang matinis na tunog ng pito ang bumasag sa tensyon.

“Anong nangyayari dito? Bakit kayo nagkakagulo?” umalingawngaw ang malakas na boses ng kanilang guro sa P.E. na nagmamadaling lumapit.

Kinuha ni Bianca ang pagkakataong ito. Agad siyang sumingit sa pagitan ng mga lalaki at nag-aalalang pumunta sa tabi ni Marian. “Ah, wala naman po, Sir,” maamo at pinatatamis nitong sagot habang inilalagay ang kamay sa likod ng kaibigan na parang isang tunay na nag-aalalang best friend. “Tinamaan lang po kasi ng bola si Marian, medyo nag-alala lang po kami.”

Pasikretong napabuntong-hininga si Marian. Aba, ang bilis talagang magpalit ng maskara. Kanina, nakatayo lang siya sa gilid ah.

Tumingin ang guro kay Marian. “Okay ka lang ba?”

Ayaw na niyang pahabain pa ang eksena. Wala siyang panahong mag-inarte. Nagpakawala siya ng isang magalang na ngiti. “Yes, Sir, okay lang po.”

“Okay, magpahinga na lang muna kayo. Next group, get ready!” sigaw ng guro bago muling pumito at tinalikuran sila.

Tahimik at mabigat ang mga hakbang na naglakad ang grupo pabalik sa mga bleachers. Tanging ang ingay ng mga sapatos at pagtalbog ng bola ang naririnig, ngunit sa pagitan nilang anim, ramdam ang nakakapasong tensyon na naghihintay na lamang sumabog.

Agad na nagsipagtabihan ang mga lalaki kay Marian may nag-abot ng tubig, may nagtatanong kung nahihilo pa ba siya. Sa gitna ng kumpol na iyon, naiwang nakatayo sa gilid si Bianca, tuluyang naging invisible sa sarili niyang barkada.

“Bianca! Ano bang tinatayo-tayo mo diyan? Tumabi ka nga roon!” naiiritang sigaw ni Ariane, isa sa mga kaklase nila.

Napapikit nang mariin si Bianca. Pilit niyang ibinalik ang kalmadong ekspresyon sa kanyang mukha, ngunit isang matinding alon ng pagkainggit ang unti-unting lumulunod sa kanya. Bakit laging si Marian ang bida? Bakit laging si Marian ang kailangang iligtas?

Hindi niya na kinaya ang bigat ng hangin. Mabilis siyang tumalikod at nagmamadaling pumunta sa CR.

Pagpasok niya, agad niyang binuksan ang gripo at naghilamos ng malamig na tubig. Tinitigan niya ang sarili sa salamin, pilit hinuhugasan ang galit at pait na sumisira sa kanyang perpektong imahe. Nang kumalma nang kaunti, lumabas siya ng CR.

Ngunit paghakbang niya sa pasilyo, nakasandal sa pader si Eugene.

“Ikaw, sinusundan mo ba ako?” mataray na tanong ni Bianca, nakataas ang isang kilay.

Hindi tumawa o nang-asar ang binata. Seryosong-seryoso ang mukha nito. “Okay ka lang ba?”

Napaingos si Bianca at mabilis na umiwas ng tingin. “Bakit ako ang tinatanong mo niyan? Eh hindi naman ako 'yung natamaan ng bola.”

Mabilis siyang tumalikod. Ngunit wala pa siyang tatlong hakbang, humarang si Eugene sa daan niya at madiing hinawakan ang magkabilang braso niya upang patigilin siya.

“Ano ba!”

“Ang tinatanong ko... 'yang puso mo,” malalim at madiing putol ni Eugene, tumatagos ang malamig na paningin sa mga mata niya. “Sana maging kasing sweet din niyan ang ipinapakita mo sa lahat.”

Para siyang napaso. Marahas na inalis ni Bianca ang mga kamay ni Eugene. “Sinasabi mo bang plastic ako?!” nanggagalaiting sigaw niya, tuluyan nang lumabas ang totoong inis na kanina pa kinikimkim.

Bago pa man makasagot si Eugene, sumingit ang mga pamilyar na boses mula sa kanto ng pasilyo.

“Anong nangyayari sa inyong dalawa? Nag-aaway ba kayo?” nagtatakang tanong ni Mark, kasunod si James.

Tiningnan nang masama ni Bianca si Eugene. Imbes na sumagot kina Mark, padabog niya itong inirapan, tinalikuran sila, at nagmamadaling bumalik sa gym.

Inaasahan niyang pagbalik sa court, makikita niyang hinahanap siya nina Marian o Paulo. Ngunit ang bumungad sa kanya ay lalong nagpadiin ng pait sa kanyang dibdib. Nakaupo si Marian kasama ang grupo nina Diane. Masaya itong nanonood ng laro at nakikipagtawanan tila walang pakialam na nawawala ang kanyang best friend, at walang sinuman ang nagtangkang maghanap sa kanya.