Chapter 6

Nang makabalik sina Bianca at Eugene sa classroom, isang hindi inaasahang eksena ang sumalubong sa kanila.

Natigilan si Bianca sa mismong hamba ng p***o. Inaasahan niyang aabutan niya si Marian na tahimik na nakaupo at nag-aalala sa kanya. Ngunit sa kanang bahagi ng silid, nakita niya itong masiglang nakikipag-usap sa grupo nina Diane ang mismong grupo ng mga sikat na babae sa kanilang text clan. Kailanman ay hindi naging malapit si Marian sa mga ito, pero ngayon, tila matagal na silang magkakaibigan kung makipagtawanan ang dalaga.

Gamit ang kakayahang makisama na natutunan sa loob ng maraming taon sa corporate world, kaswal at kalmadong nakikipagkwentuhan si Marian. Walang bahid ng pagiging pilit. Nakuha niya agad ang atensyon at pabor ng buong grupo.

Sa kabilang banda, sa likurang bahagi ng silid, umaalingawngaw ang malalakas na tawanan nina James, Mark, at Paulo. Masaya silang nag-aagawan sa isang MP5 player, tila walang anumang pakialam sa nangyaring komprontasyon sa pasilyo kanina.

Biglang bumigat ang paghinga ni Bianca.

Tumunog ang bell hudyat ng uwian. Nagkani-kaniya na ng ligpit ang mga estudyante. Naunang lumabas si Eugene, kalmadong isinukbit ang bag at naglakad palabas ng campus.

Ngunit hindi pa ito nakakalayo nang mabilis na sumunod si Paulo. Madilim ang mukha ng binata at mabibigat ang bawat hakbang.

Sa hindi kalayuan, naglalakad din sana si Bianca pauwi. Natigilan siya nang makita ang dalawa sa gilid ng kalsada, malapit sa isang malaking puno. Imbes na lumapit, mabilis siyang nagtago sa likod ng pader, pilit pinakikinggan ang usapan nila.

“Hoy! May gusto ka ba kay Bianca?” basag ni Paulo sa katahimikan, madiin at puno ng akusasyon ang boses.

Narinig iyon ni Bianca. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Tungkol sa akin? naisip niya habang mas idinikit ang sarili sa pader.

Huminto si Eugene. Dahan-dahan itong lumingon, ang mukha ay walang anumang bakas ng gulat.

Lumapit si Paulo, halos magdikit na ang kanilang mga balikat sa sobrang lapit. Tinitigan niya nang matalim ang bagong estudyante.

“Tandaan mo, hindi si Marian o si Bianca ang dapat mong lapitan,” seryoso at malamig na banta nito. “Kung natural lang sa inyo sa Amerika ang pagiging chickboy, wag na wag mo 'yang gagawin sa mga kaibigan ko.”

Isang nakakabinging katahimikan ang namayani sa pagitan nilang dalawa. Sa halip na matakot o mainis, isang munting ngiti ang sumilay sa mga labi ni Eugene. Mahina itong umiling, tila isang matandang nagpapasensya sa pagmamaktol ng isang bata.

“Tsss,” pailing na sagot ni Eugene. “Hindi kaya... may gusto ka lang kay Bianca?”

Nanlaki ang mga mata ni Paulo. “Ano?”

Napatakip naman ng bibig si Bianca sa kanyang pinagtataguan. Parang may kuryenteng gumapang sa buong katawan niya. Gusto ako ni Paulo?

“Ang dami-dami mo pang sinasabi diyan,” patuloy ni Eugene, ang boses ay kalmado ngunit tumatagos. Tinitigan niya nang diretso si Paulo, tila binabasa ang pagkatao nito. “Pero ang totoo, gusto mo rin si Bianca. Mas gusto mo siya kesa kay Marian.”

Tila umurong ang dila ni Paulo. Namula ang kanyang mga tainga. Pilit niyang hinanap ang sariling boses para idepensa ang sarili, dahil alam niyang sa loob ng maraming taon, laging si Bianca ang prayoridad niya bago pa man magbago ang lahat kamakailan lang.

“Nagsasalita ka nang walang basehan.” madiin ngunit garalgal na depensa ni Paulo, pilit iniiwas ang paningin.

Humakbang si Eugene palapit, bahagyang ibinaba ang boses na para bang may ibubunyag na malaking lihim. “Hindi ko alam kung bakit kay Marian ka biglang nagkagusto,” seryosong sabi nito, bakas ang pagtataka kung paanong nag-iba ang takbo ng tadhana sa timeline na ito. “Pero payong kaibigan lang... isipin mo na lang ang sarili mo, at mag-aral ka.”

Tinapik ni Eugene nang marahan ang balikat ni Paulo. Bago pa makasagot ang binata, tinalikuran na siya nito at kalmadong nagpatuloy sa paglalakad pauwi.

Naiwang nakatayo si Paulo, kuyom ang mga kamao at litung-lito sa sariling nararamdaman.

Sa kabilang banda, nakasandal si Bianca sa pader, mabilis ang paghinga. Ang mga salitang narinig niya ay tila naging isang matamis na lason. Gusto ako ni Paulo. Mas gusto niya ako kesa kay Marian, paulit-ulit na umalingawngaw sa kanyang isipan.

Isang mapagmataas na ngiti ang unti-unting sumilay sa kanyang mga labi. Kung akala ni Marian ay panalo na siya dahil sa nangyari sa classroom, nagkakamali siya.

Kinabukasan, maagang dumating si Bianca sa paaralan.

“Uy, Bianca, ang aga mo ah.” Sinalubong siya ni Paulo.

Gusto pa rin kaya niya ako? naisip ni Bianca, pilit itinatago ang panginginig ng mga kamay habang inaalala ang usapang narinig niya kahapon.

“May time pa naman, pwede mo ba akong samahan sa canteen?” yaya ng binata.

Natulala si Bianca. Masaya ang pakiramdam niya ngayon kahit na nainis siya kahapon dahil nakisama si Marian kina Diane imbes na sa kanya.

“Ah, oo naman! Sige, basta ba ililibre mo ako,” nakangiting sagot niya, ibinabalik ang dati nitong inosente at malambing na tono.

Habang naglalakad, biglang nagsalita si Paulo. “Bianca... may gusto ka rin ba kay Eugene?”

“Bakit bigla mong natanong 'yan?” inosenteng balik-tanong niya.

“Lahat kasi ng girls parang may gusto sa kanya.” seryosong sagot ni Paulo habang nakatingin sa daan, pilit itinatago ang pagkairita.

“Mabait din naman si Eugene. Nung minsan pa nga, ipinagtanggol niya ako,” kalmadong paliwanag ni Bianca. Bahagya siyang lumingon at pasikretong ngumiti. “Tingin ko nga, magkapareho sila ni Marian kung paano mag-isip at kumilos.”

Napatigil sa paglalakad si Paulo. Lumingon ito kay Bianca, salubong ang mga kilay. “Anong ibig mong sabihin doon?”

“Parang bagay sila... kasi magkapareho sila.” simpleng sagot ng dalaga, palihim na inoobserbahan ang reaksyon nito.

Parang may mabigat na bagay ang dumagan sa dibdib ni Paulo. Nakuyom niya ang kanyang mga kamao. “Hindi sila bagay,” madiin at mabilis niyang sagot. “Hindi kilala ni Marian 'yun. Hindi porke magkapareho sila ng ugali, eh bagay na sila.”

Nagpatuloy sa paglalakad si Paulo, mas mabilis at mas mabigat ang mga hakbang. Pilit siyang hinabol ni Bianca, ngunit imbes na mainis, isang patagong ngiti ang sumilay sa labi ng dalaga.

Nagseselos siya, naisip ni Bianca. Gagawin ko ang lahat para mas lalo kang mainis kay Eugene hanggang sa tuluyan mo nang layuan si Marian.

Nang makarating sila sa canteen, saktong bumibili ng inumin si Eugene sa counter. Nang mapansin nito ang pagdating nila, kalmado itong humarap. Dumapo ang malamig na tingin ng binata kay Paulo, bago dumiretso kay Bianca.

Bahagyang itinaas ni Eugene ang baso ng juice na hawak niya tila bumabati, sabay silay ng makahulugang ngiti na tila alam na alam kung anong laro ang pinapasok ni Bianca.

“Good morning,” malalim na bati nito, sinadyang patagalin ang tingin sa nag-uusok nang si Paulo. “Bibili rin ba kayo ng pagkain... o sinusundan niyo na naman ako?”

Mula sa malayo, dumaan si Eugene malapit sa grupo nina Diane. Saglit na nagtama ang paningin nila ni Marian. Isang mabilis ngunit makahulugang tango ang ibinigay nito, na sinuklian lamang ni Marian ng pagkunot ng noo.

Nang mawala si Eugene sa paningin niya, napadako ang mga mata ni Marian kina Paulo at Bianca sa counter. Imbes na lumapit at makiusap na sumama sa kanila tulad ng ginagawa niya noon, tinaasan lamang niya ng isang kilay si Paulo bago tuluyang tumalikod para makipagkwentuhan ulit kay Diane.

Nanatiling nakatayo si Paulo. Nakapako ang kanyang mga mata kay Marian. Unti-unting lumuwag ang pagkakakuyom ng kanyang mga kamao, napalitan ng malalim na kalituhan. Sanay siyang laging nakasunod sa kanya ang dalaga, laging nagpapansin. Ngunit ngayon, tila isa na lamang siyang hanging dumaan sa paningin nito.

Dahan-dahang binitawan ni Bianca ang braso ng binata. Pinagmasdan niya ang mukha ni Paulo at nakita ang pagkasabik at pagtataka sa mga mata nito habang nakatingin kay Marian. Biglang sumikip ang dibdib ni Bianca hindi dahil sa galit, kundi dahil sa matinding lungkot at selos.

Bakit ganito? pilit niyang pinipigilan ang panginginig ng mga labi. Wala naman akong ginawang masama. Gusto ko lang namang bumalik tayo sa dati, nung ako pa ang laging tinitingnan ni Paulo.

Huminga nang malalim si Paulo at akmang hahakbang palapit sa table nina Marian.

“Paulo,” mahinang tawag ni Bianca. Walang bahid ng pagtataray ang boses niya kundi puro pakiusap. “Hayaan na muna natin siya. Mukhang masaya naman na si Marian kina Diane. Baka makaistorbo lang tayo.”

Natigilan si Paulo. Lumingon siya kay Bianca, tila ngayon lang ulit napansin na kasama niya pala ito. Nakita niya ang lungkot sa mga mata ng dalaga ang parehong mga mata na lagi niyang inaalagaan noon.

“Pero...” nag-aalangang sagot ni Paulo, muling sumulyap sa direksyon ni Marian na ngayon ay masayang tumatawa.

“Gutom na 'ko, Paulo,” malambing ngunit malungkot na dugtong ni Bianca. Pilit siyang ngumiti kahit parang pinipiga ang puso niya. “Doon na lang tayo sa kabilang table umupo.”

Nagbuntong-hininga ang binata. “Sige. Hayaan na muna natin siya.”

Naglakad sila papunta sa isang bakanteng lamesa sa sulok. Habang kumakain, tahimik lang si Paulo. Nakatitig lang ito sa pagkain, malalim ang iniisip, at halatang wala roon ang atensyon.

Tahimik lamang siyang pinagmasdan ni Bianca, pasikretong kinakagat ang ibabang labi. Masakit para sa kanya na makitang nagkakaganito ang grupo nila. Pakiramdam niya ay unti-unti siyang naiiwan, at ang atensyong pilit niyang pinanghahawakan ay unti-unti nang dumudulas papunta sa kaibigang inakala niyang hinding-hindi magbabago.

Sa hindi kalayuan, tahimik na pinapanood ni Eugene ang buong senaryo. Humigop ito sa kanyang juice, isang kalmado at mapag-obserbang tingin ang ipinukol sa tatlo.