3

วันต่อมา...จากงานวิวาห์ของชยางกูรและวลาลี

ไม่มีใครมาปลุกหรือเรียกแขกของงาน ที่หลายคนก็เมาหนักจากงานอาฟเตอร์ปาร์ตี้ มีหลายคนไม่กลับบ้าน นอนค้างโรงแรมที่จัดงานเจ้าบ่าวเจ้าสาวเองก็นอนที่โรงแรมเช่นกัน อีกอย่างงานนี้ดูแลกันดี มีที่นอนปลอดภัยกันทุกคน

           ที่ว่าปลอดภัยอาจจะยกเว้นใครบางคน...

มยุรฉัตรรู้สึกแปลบไปทั้งตัว ตรงบริเวณหน้าอก และตรงเนินนาง ปวดแปลบเป็นพิเศษ โดยเฉพาะ ตรงนั้น...

           เวียนหัวเป็นอาการต่อมา จนเธอต้องครางอ่อย สติเริ่มคิดทบทวน ว่าทำไมเธอถึงได้มาอยู่ตรงนี้

           นัยน์ตากลมโตค่อยๆ ปรือลืมขึ้น เพดานห้องเป็นสิ่งที่เธอไม่คุ้นเลย ฝ้าเพดานสีนี้ไม่ใช่ที่บ้านเธอ...โคมไฟระย้านั่นด้วย

           “อูย...”

           เสียงหวานถึงกับคราง เมื่อเผลอขยับตัว นี่เธอเอาตรงนั้นไปโขกอะไรมาหรือเปล่า ทำไมมันปวดไปหมด...ความทรงจำค่อยๆ เรียบเรียงเข้ามาในสมอง ทีละนิด ทีละนิด

           เมื่อคืนเธอเมามาก สนุกมาก ในงาน อาฟเตอร์ปาร์ตี้ของงานแต่งงาน เจ้าบ่าวคือรองชยางกูร ส่วนเจ้าสาวคือวลาลี เธอสนุกสุดเหวี่ยง ไม่รู้ใครขยันเติมแอลกอฮอล์ให้เธอ จนมยุรฉัตรไปเต้นรำกับเจ้านายของเธอ

           เธอจำตอนที่เธอเต้นยั่วเขาได้...

           เรียกเสียงกรี๊ดทั้งงาน เพราะปรกติแล้วมยุรฉัตรไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ใครยุ? นั่นสิใครยุ เขานั่งบนเก้าอี้ ส่วนเธอ...ไปเต้น...ยั่วบนตัวเขา มีใครเห็นบ้างไหมนะ? คุณแม่จะเห็นไหม คุณน้าทั้งสอง...โอ...ฉันทำอะไรลงไป

           จำได้อีกทีคือภาพตัดไปแล้วตอนเธอกลับโต๊ะ

           แล้วเธอมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?

           “น้องฉัตร...”

เสียงทุ้มดังข้างตัว พร้อมกับคนตัวโตที่กำลังท้าวคางนอนมองเธอ มยุรฉัตรตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นถนัดชัดตาว่าคนๆ นั้นคือใคร

           ชยันตรัย!

         เจ้านายของเธอนั่นเอง

           “คะ คุณตรัย”

           “เมื่อคืนเป็นน้องฉัตรเองหรือ”

เขาดูงัวเงีย และดูเมาค้าง ตาของเขาปรือเยิ้มมาก ขณะที่มยุรฉัตรแทบจะสร่างเมา

           เธอกับเขา

           อย่าบอกนะว่าที่เจ็บๆ ตรงหน้าอกกับตรงนั้นมันคือ...

           “ระ เรา”

           “ถ้าเป็นน้องฉัตร เราก็มาต่อกันอีกสักทีนะ”

           เขาดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนและบดจูบลงมา มยุรฉัตรที่กำลังจะอ้าปากร้องกรี๊ด ถูกจูบของเขาปิดปากไว้...

           มือของเขาเลื่อนไล้ซุกซนไปตามเรือนร่างของคนในอ้อมกอด

           คนที่ดิ้นอึกอักเมื่อครู่ ตัวอ่อนลงนิดหน่อยเพราะรสสัมผัสของเขา ปลายลิ้นร้ายกาจนั่นพัวพันคลุกเคล้าเธอ เล่นเอาเธอถึงกับตัวสั่น ความตกใจความกลัวมลายลงไปชั่วคราว

           “ฉัตรครับ หวานมาก”

เสียงทุ้มงึมงำ เมื่อกดเธอลงนอนบนเตียงนุ่มอีกหน    

มยุรฉัตรหอบหายใจ ปรือตามองหน้าเขา โอ...เธอช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย เมื่อเขากอดจูบลูบไล้เธอแบบนี้

           เสียงริงโทนโทรศัพท์ของมยุรฉัตรกรีดดังเหมือนเรียกสติให้กลับคืนมา

           ชยันตรัยก้มลงจะถึงอกอวบคู่งามที่แดงเป็นจ้ำเพราะฝีมือเขา ต้องผงะเมื่อคนตัวเล็กเพรียวผลักเขาออก แล้วตบหน้าเขาเข้าอีกที ก่อนจะหยิบคว้าโทรศัพท์มารับ เสียงหวานสั่นเล็กน้อย

           “เอ่อ...ละ ลี”

           “ฉัตรเมื่อคืนเรียบร้อยดีไหม ลีหนีไปนอนก่อนใครเลย เห็นยัยแววโทรมารายงานว่า เมื่อคืนสนุกมาก ต้องหามฉัตรไปนอนเลยเหรอ?”

           “ก็...แหะๆ”

เธอหัวเราะเบาๆ กับปลายสาย นัยน์ตากลมโตนั่นตอนนี้จ้อง เจ้านาย ของเธอตาเขม็งด้วยสายตาดุๆ

           เขาทำท่าจะคลานเข้ามาหาเธอ แต่มยุรฉัตรยกมือชูนิ้วกลางให้เขา เล่นเอาชยันตรัยถึงกับผงะแล้วเลิกคิ้ว เขาเปลี่ยนเป็นนั่งขัดสมาธิ มยุรฉัตรเกือบจะกรี๊ดกับเปรตไม่สวมเสื้อผ้าตรงหน้า เธอหันหน้าหนีเขาแล้วลุกพรวดขึ้นทั้งที่ยังห่อผ้าห่มกันโป๊ไว้ ทุกอย่างทุลักทุเลมาก เธอลากผ้าห่มเข้าไปในห้องน้ำ และคุยโทรศัพท์กับวลาลีไปด้วย

           “แล้วลีกลับบ้านหรือยัง...เอ่อ ยัยแววบอกอะไรบ้างอะ ฉัตรจำอะไรไม่ได้เลย”

           “โห...ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

           “ก็หนักอยู่”

           “มีคลิปเด็ดที่ยัยแววจ้ะ ไปลองขอดู มันสุดเหวี่ยงมาก คิดว่าคงไม่ใช่แค่ยัยแววคนเดียวแหละที่ถ่ายไว้ ฉัตรเตรียมตัวรับแรงกระแทกนะ แต่น่าจะคุ้มแหละ เพราะว่าฉัตรอะบอกว่าพี่ตรัยทิปตั้งห้าแสน”

           “หะ ห้าแสน ฉัตรไปทำอะไร รองตรัยถึงให้เงินตั้งห้าแสน”

           อุทานออกมาอย่างตกใจ เธอเมาอะไรขนาดนั้น!

           ก็ต้องเมาสุดแหละ คิดแล้วก็โมโหตัวเองนัก มือเธอสั่นไปหมด เธอ...กับชยันตรัย...ร่างกายแปลกไป แถมเขายังกล้าจูบเธอ เขาโป๊ อยู่เตียงเดียวกับเธอ เตียงยับขนาดนั้น สภาพของเธอก็ยับ มันก็เป็นไปได้อย่างเดียวนั่นแหละ

           เธอกับเขา

           ไม่นะ!

         “ถามกันเองเลย เห็นยัยแววว่า เขาหามเธอกับรองตรัยไปนอนห้องดียวกัน ลองไปเคาะประตูถามสิ”

           ไม่ได้นอนแค่ห้องเดียวกัน นอนเตียงเดียวกันด้วย อยากจะรู้ว่าใครอุตริหามพวกเธอมานอนที่นี่ด้วยกัน แม่จะ...

           น้ำตาของมยุรฉัตรไหล แต่เธอปาดมันออก

           “อื้อ เดี๋ยวจะถามดู”

           “สร่างแล้วเหรอ กลับไหวไหม ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวให้คนไปรับไปส่งที่บ้าน”

           “ไหว...แค่นี้ก่อนนะลี เดี๋ยวต้องโทรหาคุณแม่ ฉัตรเหลวไหลอยู่นี่เกือบครึ่งวันแล้ว ต้องโดนดุแน่ๆ เลย”

           “คุณป้ามานอนกับคุณแม่จ้ะ กำลังจะชวนลีกับคุณกูรไปทำบุญเลยโทรมาทักหาฉัตรก่อน”

           “อ้อ...ฝากคุณแม่ด้วยนะ”

           “จ้ะ”

           วางสายไปแล้ว ก็ยังอยู่ในนั้น เธอได้ยินเสียงเคาะประตูห้องน้ำ ก็สะดุ้ง มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ ชยันตรัย

           “น้องฉัตร”

           “ออกไปจากห้องของฉัตร แล้วเรื่องนี้รองตรัยห้ามเอาไปปูดที่ไหนว่าเราสองคน...”

           “ได้กันแล้ว”

           เขาต่อ เธอแทบจะกรี๊ด แง้...ไปเมารั่วอะไรขนาดนั้นนะ มยุรฉัตร

           “อื้อ นั่นแหละ ห้ามพูดบอกใคร ถ้าเกิดว่าเรื่องนี้ใครรู้ ฉัตรเอาคุณตายแน่”

           คนที่มาเคาะห้องเกือบหัวเราะออกมา

           ฉัตรเอาคุณตายแน่..

           ถ้าหมายถึง เอา แบบที่เขาทำกับเธอเกือบทั้งคืน เขาก็ยอมตายใต้ร่างหอมๆ นั่น

           “ครับ โอเค แต่ว่าน้องฉัตร”

           “ออกไปค่ะ..ขอร้อง”

           เสียงหวานเอ่ยสั่นๆ ดังขึ้น ชยันตรัยถอนใจแล้วยอมถอยแต่โดยดี

           มยุรฉัตรรอจนได้ยินเสียงประตูห้องปิด เธอเลยออกมา เขาล่าถอยไปแล้ว...อา...เรื่องเมื่อคืนนี้ไม่น่าเกิดขึ้นเลย

           อยากจะร้องก็ร้องไม่ออก..โมโหมากกว่าจะเสียใจ

           โมโหตัวเองนี่แหละ แล้วก็โมโหคนหื่นนั่นด้วย...

           ไม่คิดจะเลือกสักนิดเลยหรือไง ไหนพูดเองว่าแตะเธอเข้าเขาจะอันตรายต่อชีวิตโสด แล้วเขามานอนกับเธอทำไมก่อนล่ะ โอ๊ย!

         มยุรฉัตรอยากย้อนเวลาได้จริงๆ