ตอนที่7

ขณะที่ขวัญข้าวเข้าไปซบจิรณัฐอยู่นั้นธานินทร์ที่พึ่งมาถึงก็เห็นความสนิทสนมของทั้งคู่เข้าพอดี ชายหนุ่มเผยยิ้มออกมามองไปที่ทั้งสองอย่างมีเลศนัย ขวัญข้าวพอเห็นการปรากฏตัวของชายหนุ่มที่ไม่รู้จักก็รีบผละตัวออกจากอ้อมอกของจิรณัฐ

“จะตกบันไดอยู่แล้วเดินยังไงไม่ดูบ้างเลย” จิรณัฐตำหนิไปที่หญิงสาว ถ้าเมื่อครู่คว้าตัวไว้ไม่ทันมีหวังได้กลิ้งตกบันไดเจ็บตัวหนักแน่ และตอนนั้นเองชายหนุ่มถึงได้เห็นว่าธานินทร์ก็อยู่ด้วย

“คุณมาแล้วเหรอ”

“ผมมาขัดจังหวะหรือเปล่า”

“พูดบ้าอะไรขึ้นมาก่อนสิ” จิรณัฐสวนกลับก่อนจะหันมามองขวัญข้าวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อีกครั้ง

“เจ็บมั้ยเมื่อกี๊เหมือนพี่จะดึงแขนข้าวแรงไปหน่อย”

“ไม่เจ็บค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วย” หญิงสาวลูบที่แขนเบาๆ ถึงแม้จะไม่ได้เจ็บมากแต่ก็รู้สึกถึงแรงมือที่ชายหนุ่มดึงอยู่ ความเอาใจใส่ที่จิรณัฐมีต่อขวัญข้าวนั้นธานินทร์เห็นทุกอย่าง

“งั้นข้าวกลับก่อนดีกว่า” หญิงสาวเผยยิ้มบอกลารีบลงไปเก็บปิ่นโตที่ทำหลุดมือ ในเมื่อชายหนุ่มมีแขกมาหาก็ไม่อยากรบกวน ความสดใสและท่าทีเคอะเขินของเธอทำธานินทร์เอ็นดูนัก

“เดินเอาอย่าวิ่ง!” จิรณัฐตะโกนดุอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทีเร่งรีบของหญิงสาวที่วิ่งลงบันไดบ้านไป

“แฟนเหรอน่ารักดี” ธานินทร์เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา

“ไม่ใช่” ชายหนุ่มสวนตอบกลับทันควัน ได้แต่สงสัยว่าอะไรที่ทำให้ธานินทร์คิดแบบนั้น

“อ้าว!ไม่ใช่เหรอดูเหมาะกันดีออก”

“เลิกพูดเล่นได้แล้ว จัดการธุระที่บ้านเสร็จแล้วเหรอ” จิรณัฐเปลี่ยนเรื่อง ตอนนี้ชายหนุ่มสนใจเรื่องการสืบหาความจริงการเสียชีวิตของภูภูมิมากกว่า

“อืมเรียบร้อยแล้วแต่ก็คงไปๆ มาๆ ว่าแต่คุณพักอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอแล้วอีกห้องใครอยู่”

“ไม่มี ก็ไว้เป็นห้องสำรองน่ะส่วนมากก็เป็นภัคที่มาอยู่ ช่วงไหนที่ต้องเข้าไร่แต่เช้า”

“โอเค งั้นผมก็พักอยู่ห้องนั้นด้วยแล้วกัน”

“คุณจะมาอยู่ที่นี่เหรอ”

“ก็เผื่อไว้ไม่ได้จะมาอยู่ประจำ ผมเองก็ทิ้งงานที่ไต้หวันไม่ได้ก็คงไปๆ มาๆ เมื่อก่อนตอนที่ผมมาก็นอนอยู่ที่นี่ อย่าบอกนะว่าคุณไม่สะดวก”

“ก็ถ้าไม่อยู่ถาวรก็โอเคหน่อย” จิรณัฐพยักหน้าอมยิ้มรับด้วยความยินดี เขาเองก็เคยได้ยินภูภูมิพูดถึงธานินทร์อยู่บ้างรู้แค่ว่าทั้งสองเป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกัน หลังจากจบมัธยมปลายก็แยกย้ายกันไปทำให้ความสนิทในอดีตนั้นก็จางหายไปด้วย

ธานินทร์ ย้ายไปลงหลักปักฐานใช้ชีวิตอยู่ที่ไต้หวันตั้งแต่จบมัธยมปลาย สองถึงสามปีครั้งหนึ่งจะกลับมาผ่อนคลายอยู่กับญาติที่บ้านเกิดที ถึงความสนิทสนมระหว่างเขากับภูภูมิจะไม่แน่นแฟ้นเหมือนในวัยเยาว์แล้ว แต่พอรู้ข่าวว่าเพื่อนชายจะแต่งงานก็ตั้งใจมาร่วมยินดี แต่ไม่คิดว่าการกลับมาครั้งนี้จะเป็นการเจอกันครั้งสุดท้ายของทั้งสอง

จิรณัฐเองพอธานินทร์เล่าเรื่องระหว่างเขากับภูภูมิในอดีตให้ฟังเลยเข้าใจอะไรมากขึ้น แม้นิสัยที่ดูโผงผางและตรงไปตรงมาของธานินทร์จะทำให้ตอนเจอกันครั้งแรกชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดใจบ้าง แต่พอได้เริ่มรู้จักเข้าจริงๆ ธานินทร์ก็เป็นคนที่น่าคบหาและดูเชื่อถือได้คนหนึ่ง

“เราสองคนต่างก็เป็นเพื่อนภูมิเหมือนกันแต่เป็นคนละช่วงเวลา งั้นคุณกับผมก็เป็นเพื่อนกันได้สิ เราสองคนเหมือนกันอยู่นะในไทยก็มีแค่ภูมิที่เป็นเพื่อนคนเดียว ขนาดวันที่ภูมิตายทั้งผมและคุณก็ไม่มีใครได้อยู่ดูใจภูมิกันสักคน ทำไมมองแบบนั้นล่ะหรือคุณไม่อยากเป็นเพื่อนกับผม” ธานินทร์มองไปที่จิรณัฐที่เอาแต่จ้องเขาอย่างไม่ลดละ

“ความสัมพันธ์ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบไหนมันก็ต้องใช้เวลากันทั้งนั้น เอาเป็นว่าได้เริ่มต้นเรียนรู้เพื่อนใหม่ก็ไม่ได้แย่อะไร”

“งั้นก็ตามนี้ ยินดีที่ได้รู้จักนะเพื่อนคนใหม่” ธานินทร์ยื่นมือออกมาเพื่อรอจับทักทายผูกมิตรอย่างเป็นทางการ จิรณัฐเองก็ไม่รีรอรีบตอบรับจับมือทักทายกลับอย่างเป็นมิตรเช่นกัน

ช่วงค่ำของวัน

ขวัญข้าวนั่งอยู่บนเตียงนอนครุ่นคิดถึงแต่เรื่องของวารี หญิงสาวรู้สึกลำบากใจนักไม่รู้ว่าควรบอกเรื่องของวารีให้จิรณัฐรู้ดีหรือเปล่า

ย้อนกลับไปเมื่อเย็นวาน

ขวัญข้าวได้รับออร์เดอร์จากสุดาให้มาส่งปิ่นโตอาหารให้กับวารีที่อยู่บ้านคนเดียว เนื่องด้วยสุดากับภูภัคมีธุระต้องเข้าไปในเมืองคงกลับมาไม่ทันเตรียมมื้อเย็นเพื่อความสะดวกเลยสั่งอาหารจากร้านป้ามาลีให้ขวัญข้าวมาส่งให้ ขวัญข้าวมาถึงบ้านสุดากำลังจะตะโกนเรียกหาวารีก็เผลอไปเตะไดอารีสีชมพูเล่มหนึ่งที่อยู่บนพื้น หญิงสาวหยิบไดอารีนั้นขึ้นมาเปิดดูเผื่อมีข้อมูลเจ้าของจะได้ส่งคืนแต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเนื้อหาที่เขียนอยู่ในไดอารีนั้น

เนื้อหาในสมุดพรรณนาอย่างชัดเจนถึงความเสน่หาที่วารีมีต่อจิรณัฐ ไม่ได้มีแค่หน้าเดียวแต่ยังมีย้อนกลับไปตั้งแต่หลายปีก่อนด้วย แต่ที่ทำให้ขวัญข้าวต้องสับสนและตกใจสุดขีดคือเนื้อหาที่พึ่งเขียนกำกับวันที่ไว้ว่าเป็นวันนี้ พอหญิงสาวได้อ่านก็รู้สึกขยะแขยงเป็นอย่างมาก “จิณ ต่อไปนี้วาไม่ต้องเก็บซ่อนความรู้สึกที่มีต่อจิณแล้วใช่มั้ย ภูมิไม่อยู่แล้ววาก็รักจิณได้อย่างเปิดเผยแล้วใช่มั้ย”

“มันไม่ใช่อุบัติเหตุแต่เป็นพี่ตั้งใจจะจากไปเพราะถูกหักหลังจากคนรักและเพื่อนที่รักที่สุดใช่มั้ย” ขวัญข้าวหลั่งน้ำตาโดยไม่รู้ตัว หญิงสารู้สึกเวทนาต่อภูภูมินัก ในขณะนั้นเธอเองก็เหลือบเห็นวารีกำลังเดินมาด้วยท่าทีร้อนใจจึงรีบวางไดอารีไว้ที่เดิมแล้ววิ่งไปซ่อนตัว ไดอารีเล่มนี้วารีคงเผลอทำตกไว้พอรู้ตัวก็เลยรีบร้อนมาหา และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

ด้วยเหตุการณ์นี้วันนี้เลยทำให้ขวัญข้าวชักสีหน้าใส่จิรณัฐและวารีอย่างไม่พอใจ เพราะเธอเองก็เข้าใจผิดคิดว่าจิรณัฐก็มีใจให้วารีเช่นกัน แต่พอได้ยินคำตอบที่ชัดเจนจากตัวจิรณัฐแล้วเลยรู้สึกโล่งใจขึ้นมา อีกอย่างจิรณัฐก็รักเพื่อนสนิทอย่างภูภูมิมากคงไม่มีทางหักหลังเพื่อนรักอย่างแน่นอน เพราะเท่าที่ผ่านตามาก็ไม่เห็นท่าทีจิรณัฐว่าแสดงความสนใจต่อวารีเลยสักนิด

ขวัญข้าวยังคงคิดไม่ตกว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับจิรณัฐดีมั้ย บางทีถ้าเธอบอกเรื่องนี้ไปอาจจะเชื่อมโยงหาสาเหตุการตายที่แท้จริงของภูภูมิได้ แต่อีกใจก็กลัวว่าจะเป็นการทำลายความสัมพันธ์ระหว่างภูภูมิกับชายหนุ่ม พาลจะทำให้ลำบากใจคิดมากกันไปอีก แต่พอชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียดูหญิงสาวเองก็คิดว่าควรจะบอกเรื่องของวารีให้จิรณัฐรู้น่าจะดีที่สุด

วันต่อมา ช่วงสายของวัน

ขวัญข้าวปั่นจักรยานมาที่ไร่ส้มแสงตะวันเพื่อมาหาจิรณัฐ หญิงสาวตัดสินใจแล้วว่าจะบอกเรื่องของวารีให้ชายหนุ่มได้รู้ แต่พอมาถึงกลับไม่เจอตัวชายหนุ่มเจอก็แต่ภูภัคที่กำลังจะลงไปที่ไร่ส้มพอดี

“พี่จิณไม่อยู่เหรอคะ”

“ไม่อยู่เห็นว่ากลับไปเคลียร์งานที่อเมริกา อาทิตย์หน้าถึงจะกลับ”

“กลับอเมริกาแล้วเหรอ?” หญิงสาวเสียงสูง

“ทำไมต้องตาโตตกใจขนาดนั้นด้วย นั่นแน่…คิดอะไรกับพี่จิณหรือเปล่า”

“เปล่าสักหน่อย พอดีข้าวมีเรื่องจะคุยกับพี่จิณ ตั้งอาทิตย์หนึ่งเลยเหรอถึงจะกลับมีหวังข้าวได้อกแตกตายแน่”

“ขนาดนั้นเชียวยังจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรอีก พี่จะบอกเราไว้เลยนะถ้าคิดจะจีบพี่จิณน่ะยาก พี่จิณเขาเป็นประเภทที่ไม่สนใจเรื่องรักใคร่ ผู้หญิงน่ะไม่เคยอยู่ในสายตาพี่เขาเลย”

“พี่จิณชอบผู้ชายเหรอคะ”

“ไม่ใช่ พี่หมายถึงว่าในชีวิตพี่จิณมีแต่เรื่องงาน เรื่องช่วยเหลือสังคมส่วนเรื่องรักไม่สนใจต่างหาก ข้าวก็ดูสิโตจนป่านนี้แล้วหน้าตาก็ดี ฐานะก็ดีแต่ไม่เคยมีแฟนสักคน พอมีคนมาจีบก็บอกปัดแบบไร้เยื่อใยจนสาวๆ ขยาดกันหมดแล้ว”

“ขนาดนั้นเชียว แต่พี่ภัคหายห่วงได้เลยข้าวไม่จีบพี่จิณแน่นอน ถ้าพี่จิณไม่อยู่งั้นข้าวกลับดีกว่า ไปนะคะ” หญิงสาวฉีกยิ้มก่อนจะปั่นจักรยานกลับออกจากไร่ส้มแสงตะวันไป

วันต่อมา เพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา

เฌอรินอยู่ในห้องทำงานที่อาคารมูลนิธิเอลล่าเพื่อจัดเตรียมของไว้จะเดินทางไปประเทศซูดานในสัปดาห์หน้านี้ หญิงสาวกำลังจะยกกล่องเก็บเอกสารก็ถูกจิรณัฐเข้ามาอาสาช่วยพอดี

“จิณ กลับมาแล้วเหรอ?” เฌอรินยิ้มกว้างด้วยความดีใจเมื่อเห็นเพื่อนชายคนสนิทปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า หญิงสาวคิดถึงชายหนุ่มมากเหลือเกิน