ตอนที่6

“มาทำอะไรที่นี่” จิรณัฐเผยยิ้มที่มุมปากเอ่ยถามขวัญข้าวที่เอาแต่ยืนอ้ำอึ้ง เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเธอดูอึดอัดอยู่ไม่น้อย

“ป้าสุดาสั่งข้าวที่ร้านให้เอามาส่งให้คุณค่ะ คุณอย่าคิดมากนะฉันไม่รู้ว่าเป็นคุณ ถ้ารู้ฉันคงให้น้ามาลือมาส่งแทนแล้ว งั้นฉันวางไว้ตรงนี้นะ” หญิงสาววางปิ่นโตไว้บนโต๊ะหินอ่อนแล้วรีบหันหลังเดินจากไป แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกจิรณัฐตะโกนรั้งเอาไว้

“เดี๋ยวสิข้าว…” ชายหนุ่มเดินลงบันไดตรงมาหาหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ จิรณัฐจ้องไปที่ขวัญข้าวด้วยความเอ็นดูพร้อมเผยยิ้มออกมาอีกครั้ง

“รีบขนาดนี้กลัวพี่ทำอะไรข้าวเหรอ"

“พี่?” หญิงสาวสับสนนักทำไมท่าทีของจิรณัฐวันนี้ถึงได้เปลี่ยนไป ไหนจะยังเรียกแทนตัวเองว่าพี่อีกแถมยังเอ่ยชื่อของเธอออกมาตรงๆ ด้วย น้ำเสียงและท่าทีที่เย็นชาเมื่อก่อนก็ไม่มีแล้ว

"ขอโทษนะที่ผ่านมาทำให้ข้าวรู้สึกไม่ดี พี่ยอมรับว่าอคติกับข้าวมากไปข้าวก็อย่าถือสาพี่เลยนะ ในเมื่อข้าวเป็นคนที่ภูมิไว้ใจให้ความเอ็นดูก็ไม่มีอะไรให้พี่ติดใจแล้ว พี่เชื่อว่าภูมิมองคนไม่ผิด งั้นต่อไปนี้เราเจอกันก็คุยกันดีๆ …โอเคมั้ย”

“ฉันก็คุยดีมาตลอดมีแต่คุณนั่นแหละที่อคติกับฉัน” เสียงพึมพำของหญิงสาวทำจิรณัฐหลุดขำออกมา ขวัญข้าวเองถึงจะบ่นให้แต่พอได้ยินชายหนุ่มเอ่ยขอโทษก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเช่นกัน

“แล้วคุณไม่กลับอเมริกาแล้วเหรอ”

“กลับสิแต่คงอีกสักพักมีเรื่องบางอย่างต้องจัดการก่อน ในเมื่อข้าวเรียกภูมิว่าพี่ได้ข้าวก็ต้องเรียกพี่ว่าพี่ได้เหมือนกัน ต่อไปก็ไม่ต้องเรียกคุณแล้ว ถ้าข้าวมีเรื่องไม่สบายใจอยากระบายกับใครสักคนข้าวก็คุยกับพี่ได้ ก็ถือซะว่าพี่เป็นตัวแทนของภูมิแล้วกัน”

ขวัญข้าวเม้มปากเผยยิ้มมองไปที่จิรณัฐด้วยความผ่อนคลาย น้ำเสียงที่อบอุ่นแววตาที่อ่อนโยนนั้นไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงเป็นคนที่เติมเต็มพลังบวกให้กับภูภูมิอยู่เสมอ ก่อนหน้านี้ที่ชายหนุ่มเย็นชาใส่เธอก็คงเป็นเรื่องเข้าใจผิด และตอนนี้เธอเองก็ไม่ได้ติดใจอะไรแล้ว

“ไม่มีอะไรแล้วฉัน…เอ่อ…ข้าวกลับก่อนนะคะ ไว้เที่ยงจะกลับมาเก็บปิ่นโต” หญิงสาวกล่าวลาก่อนจะเดินไปยังจักรยานของเธอที่จอดไว้

จิรณัฐหลังจากที่ขวัญข้าวกลับไปก็เดินมาหยิบปิ่นโตกลับขึ้นไปบนบ้าน ไม่ทันได้เปิดทานก็มีสายจากเฌอรินโทรเข้ามาก่อน ชายหนุ่มเห็นเพื่อนสาวโทรมาก็เผยยิ้มในทันที

“จิณทำอะไรอยู่”

“กำลังจะกินข้าวน่ะ”

“งั้นเฌอวางสายให้จิณได้กินข้าวก่อนดีกว่า”

“ไม่ต้องหรอกคุยก่อนค่อยกินก็ได้ ว่าแต่ที่มูลนิธิเป็นยังไงบ้าง เตรียมตัวไปถึงไหนแล้วมีอะไรบอกจิณได้เลยนะ”

“จะมีอะไรได้ล่ะ ถ้าจะมีก็คงมีแต่คนคิดถึงจิณนั่นแหละ”

“จิณต้องรบกวนเฌอไปอีกสักพักใหญ่ๆ เลยล่ะ ขอโทษนะที่ไม่ได้อยู่ช่วย ไปซูดานเฌอต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ”

“ก็บอกแล้วไงว่าเฌอเต็มใจ เดินทางครั้งนี้ไม่มีจิณก็ไม่เป็นไร แต่ครั้งต่อไปเราต้องไปด้วยกันนะ” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความคาดหวัง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องออกเดินทางไปยังถิ่นทุรกันดารเพื่อช่วยเหลือคนในพื่นที่โดยที่ไม่มีคู่หูอย่างจิรณัฐไปด้วย เธอก็หวังว่าครั้งต่อไปชายหนุ่มจะกลับมายืนเคียงข้างกับเธอเหมือนเช่นเดิม

“อืม เดินทางครั้งหน้าจิณจะไปด้วย” ชายหนุ่มรับปาก เฌอรินเองก็เผยยิ้มกว้างพอใจกับคำตอบของจิรณัฐเช่นกัน

ก่อนหน้านี้เฌอรินค่อนข้างผิดหวังเมื่อรู้ว่าจิรณัฐเปลี่ยนใจไม่กลับเพนซิลเวเนียกะทันหันทั้งๆ ที่งานศพของภูภูมิเสร็จสิ้นแล้ว แต่หญิงสาวเองก็ไม่ได้ถามไถ่หาเหตุผลเพราะรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มไม่ต้องการที่จะบอก บางทีอาจจะเป็นเหตุผลส่วนตัวบางอย่างเธอเองเลยไม่อยากจะรบเร้า

หลายวันผ่านไป ช่วงสายของวัน บ้านไร่ส้มแสงตะวัน

จิรณัฐนั่งอยู่ที่ระเบียงบ้านจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยืมภูภัคมาใช้เพื่อดูรายละเอียดมูลนิธิเอลล่าด้วยความตั้งใจ ระหว่างนั้นก็เหลือบเห็นวารีที่กำลังเดินขึ้นบันไดบ้านมาพอดี ชายหนุ่มจึงละสายตาออกจากหน้าจอคอมเผยยิ้มเล็กน้อยเพื่อทักทาย

“วามาหาภัคเหรอ ภัคพึ่งลงไปในไร่เมื่อกี๊เอง”

“วามาหาจิณนี่แหละ พอดีพึ่งหัดทำขนมกล้วยกับแม่มาเลยจะเอามาให้จิณชิมดู อยากรู้ว่าฝีมือของวาพอจะเปิดร้านขนมได้มั้ย”

“จิณไม่ชอบกินขนมหวานน่ะเลยไม่รู้ว่ารสชาติที่วาทำมันอร่อยมั้ยตัดสินใจไม่ได้หรอก อ่อ…แต่จิณมีคนที่จะชิมแทนแล้ว ข้าวขึ้นมานี่หน่อยสิ…” จิรณัฐตะโกนเรียกขวัญข้าวให้ขึ้นมาที่ลานระเบียงบ้าน ชายหนุ่มยอมรับว่ารู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่ต้องอยู่กับวารีตามลำพัง เพราะยังไงมันก็ดูไม่เหมาะสมที่แฟนของเพื่อนสนิทจะมาจะอยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกับเขา ถึงแม่ว่าภูภูมิจากไปแล้วก็ตาม

“ข้าวชิมขนมให้พี่หน่อยสิว่าอร่อยมั้ย” วารียื่นกล่องขนมให้ขวัญข้าวได้ลองชิม ขวัญข้าวเองแม้จะรู้สึกสับสนเล็กน้อยกับสถานการณ์ตรงหน้าแต่ก็ยังคงชิมขนมตามที่วารีเอ่ยขอ

“อร่อยอยู่แต่หวานไปนิด” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบมองไปที่จิรณัฐ ก่อนจะเปลี่ยนกลับมามองวารีด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์

“อ้าว!เหรอตอนพี่ชิมก็ว่าใช้ได้อยู่นะ งั้นพี่คงติดหวานไปจริงๆ นั่นแหละ ดูท่าว่าฝีมือพี่คงจะเปิดร้านขนมไม่ได้แล้ว” วารีเอ่ยหยอก ดูท่าฝีมือการทำขนมของเธอยังต้องปรับปรุงอีกมาก

“ข้าวมาเก็บปิ่นโตค่ะ” ขวัญข้าวหันไปแจ้งต่อจิรณัฐด้วยสีหน้าที่บึ้งตึง

“อยู่ในครัวเดี๋ยวพี่ไปหยิบมาให้นะ” จิรณัฐลุกจากเก้าอี้เดินไปยังส่วนครัว พอเห็นว่าขวัญข้าวเอาแต่กวาดสายตามองตามตัวเองไม่วางตาก็รีบกวักมือเรียกให้เข้ามาหา

“รีบไปไหนต่อมั้ยถ้าไม่รีบอยู่เป็นเพื่อนพี่ก่อนสิ”

“ข้าวต้องรีบไปช่วยป้าที่ร้านค่ะ น้ามาลือเข้าเมืองไม่มีใครอยู่ช่วย”

“แล้วทำไมถึงหน้าตึงขนาดนี้” ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ของหญิงสาว

“ตึงที่ไหนก็ปกตินี่ เอาปิ่นโตให้ข้าวหน่อยสิคะข้าวจะได้กลับร้านสักที”

“อ๊ะนี่ พี่ไปกับข้าวด้วยดีกว่า”

“จะไปทำไมคะ ก็พี่วารอพี่อยู่ข้างนอกไม่ใช่เหรอ”

“เพราะวามานี่แหละพี่ถึงต้องออกจากบ้าน”

“นี่พี่จิณหลบหน้าพี่วาอยู่เหรอคะ”

“แล้วพี่ไม่ควรทำแบบนั้นหรือไง วาเป็นแฟนเพื่อนสนิทพี่นะ พี่ไม่อยากให้เกิดประเด็นเข้าใจผิดกัน”

“อ้าว!พี่จิณไม่ได้ชอบพี่วาหรอกเหรอ” คำถามของขวัญข้าวทำให้จิรณัฐชะงักในทันที ชายหนุ่มจ้องไปที่หญิงสาวด้วยความข้องใจ ทำไมจู่ๆ ถึงได้ถามแบบนี้

“ทำไมพูดจาเลอะเทอะขนาดนี้ พี่ไม่แย่ถึงขนาดชอบแฟนเพื่อนหรอกนะ หรือต่อให้ไม่ใช่แฟนเพื่อนพี่ก็ไม่ชอบ อย่าไปพูดแบบนี้ที่ไหนอีกเดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่เอา…เข้าใจมั้ย” จิรณัฐตำหนิไปที่หญิงสาวอย่างไม่ค่อยพอใจ

“เป็นการแอบรักข้างเดียวสินะ”

“บ่นอะไร”

“งั้นก็แปลว่าพี่จิณไม่รู้ว่าพี่วา…” หญิงสาวชะงักไม่กล้าพูดต่อ

“วาทำไม?”

“พี่วา… ไม่ทำไมค่ะ ปิ่นโตก็ได้แล้วงั้นข้าวกลับก่อนดีกว่า” หญิงสาวส่ายหน้าเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนจะหันหลังเดินออกจากครัวไป เมื่อสักครู่เธอเกือบหลุดปากพูดในสิ่งที่ไม่สมควรพูดเสียแล้วยังดีที่ไหวตัวทัน เรื่องแบบนี้จะพูดโดยไม่มีหลักฐานไม่ได้ เกิดจิรณัฐไม่เชื่อขึ้นมาเธอต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนโกหกอย่างแน่นอน

จิรณัฐบอกต่อวารีว่ามีธุระต้องออกไปข้างนอก วารีเองเมื่อชายหนุ่มไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้วก็ขอตัวกลับเช่นกัน ขวัญข้าวเองหลังจากที่วารีกลับออกไปก็มองไปที่จิรณัฐด้วยความเคลือบแคลง

“เลิกมองได้แล้วไม่กลับร้านเหรอ” คำพูดของชายหนุ่มเหมือนเรียกสติหญิงสาวกลับมา ใช่แล้วตอนนี้เธอควรต้องกลับไปช่วยป้าที่ร้านได้แล้ว

ขวัญข้าวเอาแต่เหม่อคิดถึงเรื่องความลับของวารีที่เธอแอบไปรู้มา หญิงสาวเดินใจลอยโดยไม่ทันสังเกตว่าตัวเธอเองได้เดินถึงบันไดบ้านแล้ว

“ข้าวระวัง!” โชคดีที่จิรณัฐรีบเข้ามาดึงแขนพาหญิงสาวถอยหลังออกมาได้ทัน ด้วยความร้อนใจกลัวจะตกบันไดเลยดึงแขนหญิงสาวไว้ค่อนข้างแรงทำให้ปิ่นโตที่เธอถือไว้หลุดมือในทันที

ขวัญข้าวเบิกตาโตจ้องไปที่จิรณัฐด้วยความสับสน จนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ไหนจะสีหน้าของจิรณัฐที่มองเธอด้วยความเป็นกังวล ยังจะมือใหญ่นั้นที่จับแขนเธอไว้อีก แถมตอนนี้ตัวเธอก็ยังจะแนบชิดกับชายหนุ่มอีกด้วย แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงได้ใจเต้นแรงนักนะ