ตอนที่5

ระหว่างที่จิรณัฐมองตามขวัญข้าวด้วยความรู้สึกผิดอยู่นั้นก็ได้รับสายจากภูภัคว่ามีชายคนหนึ่งมาหาตอนนี้รออยู่ที่บ้านไร่ส้มแสงตะวัน พอกลับมาถึงบ้านไร่ส้มก็มองชายที่มาหาด้วยความสงสัย ใบหน้าชายคนดังกล่าวจิรณัฐไม่คุ้นเคยเอาซะเลย

“คุณคือจิณใช่มั้ย ผมธานินทร์…เพื่อนของภูมิน่ะ” ชายคนดังกล่าวเอ่ยทักขึ้นก่อน

“เพื่อนภูมิ? ทำไมในงานศพภูมิผมถึงไม่เห็นคุณเลย”

“คุณเศร้าขนาดนั้นคงไม่มีกะจิตกะใจสังเกตเห็นผมหรอกมั้ง ผมเองก็อยู่ที่งานศพด้วยแค่ไม่อยากเผยตัว ผมอยากสังเกตพฤติกรรมทุกคนที่เกี่ยวข้องกับภูมิน่ะ”

“ทำไม?”

“คืนก่อนที่ภูมิจะจากไปผมกับภูมิอยู่ด้วยกัน ผมพึ่งกลับมาจากใต้หวันได้ข่าวภูมิจะแต่งงานเลยชวนภูมิออกไปดื่ม เรานั่งดื่มด้วยกันพอตกค่ำผมก็มาส่งภูมิที่นี่ ผมรับประกันได้เลยว่าภูมิไม่ได้เมา ภูมิเองก็แค่ดื่มเล็กน้อยเพราะไม่อยากขัดใจผม ทุกอย่างก็เหมือนจะปกติจนตอนเช้าผมได้รับข้อความที่ภูมิส่งให้ ข้อความน่าจะส่งมาตอนดึกแต่ผมหลับไปก่อนเลยไม่ได้เห็น ประโยคในข้อความนั้นแปลกมาก” ธานินทร์ยื่นมือถือเปิดข้อความสุดท้ายที่ภูภูมิส่งให้เขาให้จิรณัฐได้อ่าน จิรณัฐเองพอเห็นข้อความดังกล่าวก็ตกใจมาก” โลกใบนี้สำหรับฉันไม่น่าอยู่อีกต่อไปแล้ว ขอโทษนะที่ฉันไม่เข้มแข็งมากพอ"

“แต่ในมือถือภูมิผมดูแล้วนะไม่มีข้อความที่ส่งออกหาคุณเลย และวันนั้นภูมิก็ไม่ได้โทรหาใครสักสาย”

“แบบนี้ยิ่งน่าสงสัย ผมกำลังคิดว่าการตายของภูมิอาจไม่ใช่อุบัติเหตุ” ธานินทร์บอกกับจิรณัฐด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

คำพูดของธานินทร์ทำให้จิรณัฐหวนคิดถึงคำพูดของขวัญข้าวขึ้นมา ดูท่าการสงสัยของหญิงสาวจะมีมูลเสียแล้ว หรือว่าการจากไปของภูภูมิจะไม่ใช่อุบัติเหตุแต่เป็นการฆ่าตัวตาย ถ้าเป็นแบบนี้ยิ่งเป็นไปไม่ได้กันใหญ่ คนอย่างภูภูมิไม่มีทางฆ่าตัวตายแน่นอน ชายหนุ่มรู้จักเพื่อนชายคนสนิทดี

“ที่ผมเอาเรื่องนี้มาบอกคุณเพราะช่วงที่ภูมิมีชีวิตอยู่เขาพูดถึงคุณบ่อยๆ ผมรู้ว่าเขาไว้ใจคุณ ผมอยากแก้ไขแม้มันจะสายไปก็ตาม ถ้าวันนั้นผมได้อ่านข้อความภูมิทันทีก็อาจจะช่วยภูมิได้ ภูมิคงไม่ต้องมามีจุดจบแบบนี้ คุณจิณ…เรามาสืบหาความจริงเรื่องของภูมิกันเถอะนะ ผมไม่อยากจากไปโดยที่ยังค้างคาใจและรู้สึกผิดต่อภูมิอยู่”

“คุณคิดว่าภูมิจบชีวิตตัวเองใช่มั้ย”

“หรือไม่ก็เป็นการฆาตกรรม ทุกคนในหมู่บ้านเอาแต่พูดว่าภูมิพลัดตกจากผาเพราะเมา แต่ทุกคนไม่สงสัยเลยว่าทำไมภูมิต้องไปผาคนเดียวในเวลาดึกดื่นแบบนั้น ทำไมภูมิต้องกินเหล้าจนเมาหนักไม่ได้สติทั้งๆ ที่ตัวเองกำลังจะแต่งงาน ทำไมต้องเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงกับเรื่องไร้สาระพวกนั้นด้วย คนที่ใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวังอย่างภูมิแต่ดื่มหนักจนขาดสติได้ก็แปลว่าคงไปเจอเรื่องแย่ๆ มา เรื่องที่ภูมิเองก็จนปัญญาจะแก้ไขได้”

“แล้วมีใครรู้มั้ยว่าภูมิไปกับคุณในวันนั้น”

“ตอนนั้นผมมาหาภูมิโดยที่ไม่ได้บอกล่วงหน้า ผมตั้งใจมาที่นี่ก่อนถ้าไม่เจอค่อยไปหาภูมิที่บ้าน แต่ภูมิบอกว่าได้โทรบอกแฟนเขาไว้แล้วนะ”

“บอกวาเหรอ? แล้วทำไมวาไม่บอกเรื่องที่ภูมิอยู่กับคุณล่ะ”

“อันนี้ก็ไม่รู้ ผมเองก็ไม่ได้เห็นตอนที่ภูมิโทรบอกด้วย อาจจะบอกจริงหรือโกหกก็ได้เพื่อให้ผมสบายใจ เพราะตอนแรกผมให้ภูมิโทรบอกที่บ้านว่าออกไปข้างนอกกับผมแต่ภูมิบอกว่าไม่เป็นไรเพราะออกไปแค่แป๊บเดียว ทุกคนต่างก็ยุ่งกับการเตรียมงานแต่งคงไม่มีใครสนใจหรอก คุณบอกเองนี่ว่าวันนั้นมือถือภูมิไม่มีการโทรออก”

“ก็คงใช่ ภูมิเองก็ไม่ชอบทำอะไรยุ่งยากด้วย”

“ถ้าการตายของภูมิไม่ใช่อุบัติเหตุ ภูมิก็คงต้องทิ้งหลักฐานอะไรไว้แน่ ผมอยากชวนคุณสืบเรื่องนี้ คุณเอาด้วยมั้ย"

“เห็นข้อความที่ภูมิส่งให้คุณแล้วปล่อยผ่านไม่ได้จริงๆ ผมเอาด้วย”

"เดี๋ยวผมต้องไปจัดการเรื่องที่บ้านก่อนไว้ค่อยกลับมา นี่เบอร์ผม…คุณมีอะไรโทรหาผมได้เลย อีกอย่างเรื่องนี้คุณอย่าพึ่งบอกคนอื่นไม่ว่าจะเป็นใครตาม ผมไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น”

จิรณัฐพยักหน้ารับยื่นมือรับนามบัตรที่ธานินทร์ยื่นมาให้ ชายหนุ่มคิดถึงแต่ข้อความสุดท้ายของเพื่อนชายที่ส่งให้ธานินทร์ ภูภูมิเจออะไรมากันแน่ถึงได้พูดออกมาว่าโลกใบนี้สำหรับเขาไม่น่าอยู่อีกต่อไปแล้ว เรื่องนี้ชายหนุ่มต้องหาคำตอบให้ได้

จิรณัฐออกจากบ้านไร่ส้มตรงไปหาสุดาที่บ้านของเธอเพื่อขออยู่ที่เวียงผาต่อ สุดาเองถึงจะรู้สึกอุ่นใจที่จะมีจิรณัฐอยู่ใกล้ๆ แต่ก็อดกังวลเรื่องงานของชายหนุ่มไม่ได้เช่นกัน จากมานานขนาดนี้ก็กลัวจะเสียการเสียงานไป ไหนจะครอบครัวของชายหนุ่มที่อยู่สหรัฐอเมริกาอีกด้วย

“แล้วงานของจิณล่ะ พ่อแม่จิณด้วยไม่ห่วงจิณแย่เหรอ”

“งานจิณมีคนช่วยดูแลอยู่แล้ว พ่อกับแม่ก็อนุญาตแล้วด้วย อีกอย่างจิณอยู่ที่นี่ก็ทำงานได้เหมือนกัน จิณเคยรับปากกับภูมิไว้ว่าจะลองมาใช้ชีวิตช่วยภูมิดูแลไร่ส้มแสงตะวัน ถึงมันจะช้าไปแต่จิณก็อยากจะทำ อย่างน้อยก็ไม่ผิดที่รับปากกับภูมิไว้”

จิรณัฐไม่ได้บอกเหตุผลจริงที่ขออยู่ต่อ ถึงสุดาไม่ใช่ผู้ต้องสงสัยสำหรับชายหนุ่ม แต่ระหว่างค้นหาความจริงอยู่ไม่ให้เธอรู้น่าจะดีที่สุดจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดและเศร้าโศกเรื่องของภูภูมิอีก เพราะอย่างน้อยเธอก็เริ่มทำใจได้แล้ว ไว้ทุกอย่างกระจ่างก่อนค่อยบอกในตอนนั้นก็ยังไม่สาย

“ได้สิ ก็แม่บอกแล้วไงว่าจิณก็เป็นลูกชายของแม่อีกคน จิณอยากทำอะไรก็ทำได้เลย หรือจะอยู่กับแม่ตลอดไปแม่ก็ยินดี”

“ขอบคุณครับแม่ งั้นจิณขออยู่ที่บ้านไร่ส้มนะครับ”

“แล้วแต่จิณเลย ขาดเหลืออะไรก็บอกแม่ได้นะแม่จะให้ภััคจัดการให้ มีทั้งจิณทั้งวาอยู่ใกล้ๆ แม่ก็ไม่เหงาแล้ว”

“วาก็อยู่ต่อเหรอครับ”

“อืม วามาขอแม่อยู่ต่อแต่ขอกลับไปจัดการธุระที่บ้านก่อนค่อยกลับมา ถึงวาจะยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านแต่สำหรับแม่วาก็คือลูกสะใภ้ของแม่แล้ว แต่แม่ก็ไม่ได้กีดกันหรอกนะถ้าวันหนึ่งวาเจอคนที่รักและพร้อมดูแลวา วาเองก็ยังสาวยังสวยจะให้มาจมทุกข์อยู่กับภูมิไปตลอดก็คงไม่ใช่ ถ้าวาพร้อมจะออกไปเมื่อไหร่แม่ก็ยินดี”

“งั้นแม่พักผ่อนนะครับจิณจะไปหาภัคคุยเรื่องบ้านไร่ส้มสักหน่อย”

“จ้า ไปเถอะลูก” สุดาเผยยิ้มมองไปยังแผ่นหลังชายหนุ่มที่พึ่งเดินออกจากห้องนอน มีจิรณัฐอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ทำให้คิดถึงลูกชายคนโตของเธอนัก

“ภูมิไม่ต้องห่วงแม่แล้วนะ” สุดาหลังหลั่งน้ำตาลูบไล้กรอบรูปถ่ายภูภูมิที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความอาวรณ์ อยากให้ผู้เป็นลูกชายจากไปอย่างสงบไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว

ช่วงดึกของวัน

จิรณัฐหลังจากจัดการความเรียบร้อยที่บ้านไร่ส้มก็กลับมาเก็บของที่บ้านสุดา พอมาถึงก็เห็นวารียืนอยู่เงียบๆ คนเดียวเลยเข้าไปทัก สีหน้าของเธอตอนนี้ดูผ่อนปรนลงไปมากไม่เหมือนวันแรกที่เศร้าโศกเสียใจร่ำไห้อยู่ตลอด เห็นหญิงสาวทำใจเรื่องภูภูมิได้บ้างแล้วก็พลอยผ่อนคลายไปด้วย

“เห็นแม่บอกวาจะอยู่ที่นี่ต่อเหรอ”

“อืม อย่างน้อยอยู่ที่นี่ก็ยังรู้สึกว่ามีภูมิอยู่ใกล้ๆ จิณเองก็อยู่ต่อเหมือนกันนี่ จะเปลี่ยนงานจากหนุ่มการกุศลมาเป็นชาวสวนแล้วหรือไง”

“แค่อยากทำในสิ่งที่เคยรับปากภูมิเอาไว้ ลองมาเป็นชาวสวนดูก็อยากรู้เหมือนกันว่าเป็นไงบ้าง”

“แต่ไม่เห็นต้องย้ายไปอยู่ที่ไร่เลยอยู่ที่บ้านก็ได้นี่ จิณก็นอนห้องภูมิจะได้ไม่ต้องไปๆ มาๆ บ้านนี้ก็ออกจะใหญ่อยู่แค่ไม่กี่คนคงเหงาน่าดู”

“แต่จิณอยู่ที่ไร่จะสะดวกกว่า จิณเองก็ยังต้องทำงานให้กับมูลนิธิเวลาไม่แน่นอนเลยไม่อยากรบกวนคนที่บ้านน่ะ”

“แต่…”

“จิณตัดสินใจแล้ว” ชายหนุ่มรีบแทรกขึ้นมาไม่ให้หญิงสาวได้พูดต่อ

“ไม่มีอะไรหรอกวาก็แค่อยากให้ที่บ้านมีผู้ชายอยู่บ้างจะได้รู้สึกอุ่นใจขึ้น”

“ที่บ้านก็มีภัคอยู่แล้วไงและอีกไม่นานแฟนภัคก็จะมาอยู่ด้วยไม่เหงาหรอก อีกอย่างไร่ส้มก็อยู่ใกล้แค่นี้เองจิณก็ไปๆ มาๆ ได้ตลอด”

“อืม วาเข้าใจแล้ว” หญิงสาวเผยยิ้มเล็กน้อย

“วา…อย่ายึดติดกับภูมิเลยนะ ต่อไปนี้วาเองก็ควรได้ใช้ชีวิตของวาให้มีความสุข ถ้าวาจะเปลี่ยนใจไปจากภูมิจิณเชื่อว่าภูมิจะไม่โกรธวาเลย คนที่อยู่ก็ต้องใช้ชีวิตให้ดีต่อไป จิณไปเก็บของก่อนนะ”

“จะไปตอนนี้เลยเหรอนี่ก็จะค่ำแล้วนะทำไมไม่รอไปพรุ่งนี้ล่ะ”

“ไปตอนนี้นี่แหละ” ชายหนุ่มเผยยิ้มก่อนจะเดินจากหญิงสาวไป

จิรณัฐกลับมาถึงห้องนอนก็รู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจถูกที่ย้ายไปอยู่ที่บ้านไร่ส้ม ถ้าอยู่ที่บ้านใหญ่หลังนี้โดยที่มีวารีอยู่ด้วยดูเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมอาจถูกคนอื่นเอาไปนินทาได้ ตัวชายหนุ่มเองก็ไม่อยากสนิทสนมกับวารีจนเกินงามไป ยังไงเธอก็ได้ชื่อว่าเคยเป็นคนรักของภูภูมิเพื่อนสนิทของเขาด้วย

จิรณัฐเก็บของใช้ส่วนตัวกลับเข้าเป้คู่ใจเพื่อเตรียมย้ายไปอยู่บ้านไร่ส้ม สายตาก็เหลือบเห็นกำไลลูกปัดหินวางอยู่ข้างโคมไฟหัวเตียงทำให้นึกถึงเจ้าของกำไลขึ้นมา และก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความรู้สึกผิดที่อคติกับหญิงสาวจนเกินไป

วันต่อมา ไร่ส้มแสงตะวัน

จิรณัฐออกมายืนที่ริมระเบียงรับลมชมบรรยากาศในตอนเช้าของไร่ส้มแสงตะวันด้วยความผ่อนคลาย ก่อนจะละสายตาออกจากวิวทิวทัศน์เมื่อได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกคนที่อยู่ในบ้าน

“อ้าว!เป็นคุณเองเหรอ ไหนว่ากลับไปแล้วไง”

ขวัญข้าวหน้าเจื่อนทันทีเมื่อเห็นจิรณัฐยืนอยู่ที่ระเบียง ซึ่งต่างจากจิรณัฐที่เผยยิ้มให้เธอเล็กน้อย หญิงสาวรู้ดีว่าชายหนุ่มไม่ค่อยชอบเธอจึงรู้สึกอึดอัดเมื่อต้องเจอหน้ากันอีกครั้ง