ตอนที่8

“ไหนจิณว่าจะอยู่ไทยอีกสักพักไง” เฌอรินแววตาเปล่งประกายเมื่อเห็นชายคนในใจปรากฏตัวโดยไม่คาดคิด ความคิดถึงของหญิงสาวที่มีต่อชายหนุ่มนั้นได้แสดงออกมาทางสายตาหมดแล้ว

“จิณกลับมาจัดการธุระน่ะ”

“งั้นก็แปลว่าจิณจะกลับไปอีก” หญิงสาวหน้าซึมลงเมื่อรู้ว่าชายหนุ่มจะกลับไปที่ไทยอีก

“อืม แล้วกล่องนี่จะยกไปไหน”

“ไว้ตรงล็อบบี้”

“โอเค” ชายหนุ่มพยักหน้ายิ้มรับก่อนจะหันมาให้ความสนใจหญิงสาวที่ยืนหน้างออยู่ตรงหน้า เมื่อสักครู่ยังยิ้มอยู่เลยแล้วทำไมตอนนี้ถึงได้หน้าซึมไปแล้ว

“มีอะไรหรือเปล่า หรือไม่สบาย” จิรณัฐรีบวางกล่องไว้ที่เดิมเขยิบเข้ามาใกล้เฌอรินเพื่อถามไถ่ สีหน้าของชายหนุ่มแสดงถึงความเป็นห่วงต่อหญิงสาวอยู่มาก เฌอรินเองเห็นแววตากังวลของจิรณัฐก็เผยยิ้มด้วยความเอ็นดู อย่างน้อยเธอก็พอใจที่ชายหนุ่มยังให้ความสำคัญกับเธออยู่

“ดูทำหน้าเข้าสิเฌอสบายดีไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่รู้สึกหิวนิดหน่อยกำลังคิดว่าจะกินอะไรดี”

“นึกว่าจิณใช้งานหนักจนเฌอป่วยไปซะอีกค่อยโล่งใจหน่อย กินอะไรดีล่ะ อาหารไทย ญี่ปุ่น เกาหลี หรือจีน”

“ไทยดีกว่า เฌออยากกินอะไรแซ่บๆ น่ะ” หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างด้วยความสดใส อย่างน้อยในตอนนี้เธอก็ยังได้ใช้เวลาอยู่กับจิรณัฐ ถึงจะเป็นแค่ช่วงสั้นๆ แต่ก็พอให้มีความสุขแล้ว

ประเทศไทย บ้านเวียงผา

“ข้าว…มีลูกค้าเข้าร้านไปรับออร์เดอร์หน่อย”

“ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบรับเมื่อผู้เป็นป้าตะโกนให้เธอออกไปรับลูกค้า แต่พอเห็นว่าเป็นวารีก็ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที ตั้งแต่รู้ความลับในไดอารีสีชมพูก็มองวารีเปลี่ยนไป เธอรู้สึกเคืองขุ่นต่อวารีแทนภูภูมิเป็นอย่างมาก

“ไม่รักแล้วจะแต่งกับพี่ภูมิทำไม” หญิงสาวพึมพำเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปหาวารีที่นั่งรออยู่

ขวัญข้าวเดินมาถึงโต๊ะก็เห็นวารีกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับการดูไดอารีที่ซ่อนความลับของตัวเองไว้ พอเห็นวารีให้ความสำคัญกับไดอารีที่พรรณนาถึงความในใจที่มีต่อจิรณัฐก็ยิ่งแต่จะทำให้ขวัญข้าวหงุดหงิดมากขึ้น

วารีเองเมื่อเห็นขวัญข้าวยืนอยู่ใกล้ๆ ก็รีบปิดไดอารีเก็บใส่กระเป๋าไว้ทันทีพร้อมชักสีหน้าไม่พอใจ หญิงสาวไม่รู้ว่าขวัญข้าวมายืนอยู่ตรงนี้นานแล้วหรือยัง เธอเองก็กังวลว่าขวัญข้าวจะสังเกตเห็นความลับในไดอารีนั้นของเธอเลยแสดงสีหน้ากังวลออกมา

“เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่!” วารีตวาดถามไปที่ขวัญข้าวอย่างไม่สบอารมณ์ พอเห็นขวัญข้าวเอาแต่ยืนยิ่งจ้องมาที่ตัวเองไม่วางตาเลยลดท่าทีเกรี้ยวกราดลง เปลี่ยนเป็นเผยยิ้มให้แทน

“โทษนะ คือพี่หันมาเห็นข้าวพอดีตกใจน่ะก็เลยเสียงดังไปหน่อย”

“ข้าวพึ่งมานี่แหละค่ะ วันนี้พี่วาจะกินอะไรคะ” คำตอบของขวัญข้าวทำให้วารีโล่งใจในทันที อย่างน้อยความลับของเธอก็ยังไม่ถูกเปิดเผย

“เอาข้าวผัดกุ้งเหมือนเดิมจ้า”

“พูดถึงข้าวผัดกุ้งก็คิดถึงพี่ภูมินะคะ พี่ภูมิก็ชอบกินข้าวผัดกุ้งเหมือนกัน ว่าแต่เมื่อกี๊พี่วาอ่านอะไรอยู่ดูน่าสนุกจังเห็นยิ้มหวานเชียว เผื่อข้าวจะได้หามาอ่านบ้าง”

“มีหน้าที่ทำอะไรก็ไปทำเถอะน่า” วารีตำหนิไปที่ขวัญข้าวอีกครั้ง ดูเหมือนการหยั่งเชิงของหญิงสาวทำให้วารีไม่พอใจเอาซะเลย

ขวัญข้าวหลังจากรับออร์เดอร์แล้วก็เข้ามาหามาลีที่ในครัว สายตาของเธอก็ยังคงจับจ้องไปที่วารีจนผู้เป็นป้าสังเกตเห็น

“ทำไมข้าวเอาแต่จ้องพี่เขาแบบนั้นล่ะมีอะไรหรือเปล่า”

“คนเรานี่รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ” หญิงสาวพึมพำก่อนจะเดินออกจากครัวไป

“อะไรของเด็กคนนี้นี่” มาลีบ่นตามหลังผู้เป็นหลานสาว

ขวัญข้าวออกมาหลังครัวนั่งเงียบๆ คนเดียวบีบมือตัวเองไว้แน่น หญิงสาวหลับตาข่มความโกรธเอาไว้ ได้แต่บอกตัวเองให้ใจเย็นๆ อย่าปะทะกับวารีอย่างเด็ดขาด

“หายใจเข้าลึกๆ นะข้าว เธอทำได้” หญิงสาวเรียกสติของตัวเองอย่าได้มีความคิดฟุ้งซ่าน

ช่วงค่ำของวัน

ขวัญข้าวกำลังจัดเก็บทำความสะอาดร้านอาหารก็มีสายจากผู้เป็นแม่โทรเข้ามา หญิงสาวจ้องไปยังมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความลำบากใจ ถ้าเป็นไปได้เธอไม่อยากที่จะรับสายเลย

“แม่โทรมาใช่มั้ยทำไมข้าวไม่รับล่ะ” มาลีที่เดินเข้ามาพอดีเอ่ยถามผู้เป็นหลานสาวด้วยความอยากรู้

“โทรมาก็มีแต่คุยเรื่องเดิมๆ ข้าวไม่อยากคุยด้วยหรอก”

“เรื่องเดิมๆ ที่ว่าคือเรื่องอะไร โทรมาขอเงินเหรอ”

“ถ้าขอเงินก็ดีสิข้าวจะได้ให้แล้วก็จบๆ กันไป แต่นี่จะให้ข้าวแต่งงานกับตาลุงแก่ๆ ที่ไหนก็ไม่รู้"

“อะไรนะ! นี่มาลัยถึงกับบังคับให้ข้าวแต่งงานเลยเหรอ นานยังทำไมข้าวไม่เห็นบอกป้าเลย” มาลีขุ่นเคืองต่อผู้เป็นน้องสาวนัก

“ก็ตั้งแต่เดือนที่แล้ว ข้าวไม่อยากให้ป้าคิดมากก็เลยไม่ได้บอก”

“ข้าวฟังป้านะ ไม่มีใครบังคับข้าวให้ทำในสิ่งที่ข้าวไม่อยากทำได้ ถ้ามาลัยมีปัญหานักก็ให้มาคุยกับป้า หลานสาวของป้าใครก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่ง ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ป้าคงไม่ให้มาลัยหอบข้าวไปอยู่ด้วยตั้งแต่เด็กแล้ว เป็นแม่ประสาอะไรแย่มาก”

“ถ้าแม่ปกป้องข้าวได้ครึ่งหนึ่งของป้าก็คงจะดี”

“ไม่ต้องคิดมากนะป้าจะปกป้องข้าวเอง รีบเก็บร้านเถอะจะได้ไปกินข้าวกัน วันนี้น้ามาลือทำต้มโคล้งกระดูกหมูที่ข้าวชอบด้วยนะ” มาลีลูบผมหลานสาวด้วยความเอ็นดู ขวัญข้าวเองก็น้ำตาคลอรู้สึกซึ้งใจนัก การได้รับความรักความเอาใจใส่มันรู้สึกดีและมีคุณค่าแบบนี้นี่เอง ก่อนหน้านี้ที่อยู่กับผู้เป็นแม่หญิงสาวไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกเช่นนี้เลยสักครั้ง

วันต่อมา เพนซิลเวเนีย ประเทศสหรัฐอเมริกา

จิรณัฐแบกเฌอรินไว้ที่หลังเดินออกจากงานเลี้ยงสังสรรค์วันเกิดเพื่อนในกลุ่มตรงไปยังบ้านของหญิงสาว นานแล้วที่จิรณัฐไม่ได้เห็นเฌอรินดื่มหนักขนาดนี้เพราะโดยส่วนตัวหญิงสาวจะรู้ลิมิตของตัวเองเป็นอย่างดี ชายหนุ่มก็ได้แต่สงสัยหรือที่หญิงสาวปล่อยอารมณ์เต็มที่ขนาดนี้เพราะมีเรื่องในใจ

“ทำไมต้องดื่มหนักขนาดนี้ล่ะ”

“ทั้งมีความสุขทั้งเศร้าก็เลยดื่มไง” แม้จะอยู่ในอาการมึนเมาแต่ตอนนี้หญิงสาวก็มีสติพอตอบโต้ได้

“ถ้ามีความสุขแล้วทำไมต้องเศร้าด้วยล่ะ ไม่สบายใจอะไรบอกจิณได้นะ”

“บอกได้จริงอะ? ถ้าบอกไปจิณรับไม่ได้หนีเฌอไปจะทำยังไง” หญิงสาวเอียงคอทำตาปริบๆ มองไปที่จิรณัฐ สองมือก็โอบต้นคอชายหนุ่มไว้แน่น

“มีด้วยเหรอเรื่องของเฌอที่จิณรับไม่ได้ ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆ” ชายหนุ่มถอนหายใจหลังจากที่เฌอรินฟุบหลับซบไหล่ไป งานปาร์ตี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านหญิงสาวนักเลยใช้เวลาไม่นานก็มาถึง

จิรณัฐนั่งลงที่เตียงนอนค่อยๆ ปล่อยเฌอรินนอนลงที่เตียงด้วยความระมัดระวัง ใบหน้าแดงก่ำที่นอนหลับอยู่นั้นทำชายหนุ่มเอ็นดูนัก ในเมื่อส่งหญิงสาวกลับถึงบ้านแล้วก็ได้เวลาที่ตัวเองต้องกลับบ้านแล้วเช่นกัน แต่ไม่ทันได้ลุกจากเตียงมือของเฌอรินก็คว้าแขนของชายหนุ่มไว้เสียก่อน

เฌอรินค่อยๆ ลืมตาเผยยิ้มมองไปที่จิรณัฐด้วยความอาวรณ์ หญิงสาวแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าตอนนี้ที่ชายหนุ่มปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าคือเรื่องจริงหรือแค่ความฝัน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็มีความสุขมากที่ได้อยู่กับชายหนุ่มต่อให้เป็นแค่ความฝันก็ยินดี หญิงสาวค่อยๆ ดีดตัวขึ้นมานั่งที่เตียงซบหน้าไปที่ไหล่กว้างของจิรณัฐด้วยความออดอ้อน

“ไม่ไหวก็นอนจะลุกมาทำไม” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความเอ็นดู

“จิณ…ไม่กลับไปแล้วได้มั้ย อยู่กับเฌอตลอดไปได้มั้ย” จิรณัฐจากที่มีสีหน้ายิ้มแย้มก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเงียบขรึม คำพูดของหญิงสาวเมื่อสักครู่เขารู้ความหมายดี คำว่าไม่กลับไปนั้นไม่ได้หมายถึงกลับบ้าน แต่เป็นการหมายถึงไม่กลับไปที่ไทยต่างหาก

เฌอรินดีดตัวหันมาสบตาจิรณัฐที่กำลังจ้องมองเธออยู่ มือข้างหนึ่งก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นเพื่อสัมผัสแก้มของชายหนุ่ม สายตาก็จับจ้องมองไปที่ริมฝีปากของจิรณัฐอย่างเว้าวอน ก่อนค่อยๆ โน้มหน้าเข้าใกล้เพื่อจะลิ้มรสริมฝีปากนั้น แต่ไม่ทันได้สมใจก็ถูกจิรณัฐเบือนหน้าหนีออกเสียก่อน

จิรณัฐประคองเฌอรินให้นอนลงที่เตียงนอนอีกครั้ง ชายหนุ่มมองใบหน้าเพื่อนสาวคนสนิทด้วยความสับสนก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไป พอจะออกจากบ้านก็สวนเข้ากับนิสาแม่ของเฌอรินเข้าพอดี

“อ้าว!จิณทำไมมาอยู่นี่ล่ะ”

“มาส่งเฌอครับตอนนี้เมาหลับไปแล้ว วันนี้เพื่อนๆ มีปาร์ตี้กันสงสัยจะดื่มหนักไปหน่อย”

“ขอบใจนะจิณ มีจิณอยู่ด้วยน้าค่อยวางใจหน่อย แล้วนี่จะกลับไทยเมื่อไหร่อีกเห็นเฌอบอกว่าจิณจะกลับไปอยู่ไทยสักพัก ป้าเสียใจเรื่องเพื่อนด้วยนะ”

“ครับ ก็อีกสัก2-3วันนี่แหละครับจะกลับ”

“เฌอน่ะตั้งแต่จิณไม่อยู่ก็หน้าหงอยทุกวันเลย ติดจิณยิ่งกว่าติดน้าอีก น้าไม่อยากคิดเลยถ้าวันหนึ่งจิณแต่งงานมีครอบครัวไปเฌอจะเป็นยังไง เอ๊ะ…หรือว่าน้าควรจะให้เฌอชิ่งแต่งงานก่อนจิณดี”

“ยังไงก็ได้หมดครับขอแค่เฌอโอเคก็พอ”

“ก็ตามใจกันแบบนี้ไงเฌอถึงเสียคน” นิสาเอ่ยหยอก เธอเองก็ยินดีมากที่ลูกสาวของเธอมีเพื่อนที่จริงใจอย่างจิรณัฐคอยอยู่ข้างๆ มิตรภาพระหว่างคนทั้งสองนั้นมันดีมากจริงๆ