ตอนที่9

วันต่อมา

เฌอรินลืมตาขึ้นมาในช่วงสายของวัน เธอยังคงรู้สึกงัวเงียและหนักหัวอยู่เล็กน้อยจากที่ดื่มหนักมา หญิงสาวพยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืนว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ระหว่างนั้นผู้เป็นแม่ก็เปิดประตูห้องเข้ามา

“ตื่นแล้วเหรอแม่สาวขี้เมา”

“เมื่อคืนเฌอกลับบ้านยังไงคะ”

“นี่เมาจนไม่รู้เรื่องเลย จะกลับยังไงก็จิณแบกมาส่งที่บ้านนะสิ”

“จิณมาส่งเหรอคะ แล้วเมื่อคืนเฌอทำอะไรแปลกๆ ไปบ้างมั้ย” หญิงสาวเริ่มกังวลกลัวว่าจะเผลอพูดหรือทำอะไรออกไปโดยไม่รู้ตัว

“ไม่รู้สิพอแม่กลับมาถึงบ้านจิณก็กำลังกลับพอดี ถ้าอยากรู้ว่าเมาแล้วทำอะไรไปบ้างก็ไปถามจิณดู เดี๋ยวแม่ต้องออกไปข้างนอกมัฟฟินไข่อยู่ในครัวหิวก็ไปกินนะ” นิสาบอกต่อผู้เป็นลูกสาวก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เฌอรินหลังทำกิจธุระส่วนตัวเสร็จก็มาหาจิรณัฐที่บ้านของชายหนุ่ม หญิงสาวอยากรู้ว่าเมื่อคืนตอนที่ชายหนุ่มไปส่งเธอที่บ้านนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง จิรณัฐเองพอเห็นเฌอรินเดินเข้ามาหาก็เผยยิ้มต้อนรับทักทาย เห็นหญิงสาวเอาแต่ยืนเก้ๆ กังๆ ก็เอ่ยปากชวนให้นั่ง

“จิณอ่านอะไรอยู่”

“ก็อ่านพวกปรัชญาทั่วไปนั่นแหละ มีอะไรหรือเปล่าดูแปลกๆ นะ”

“เมื่อคืน… ขอบใจนะที่ส่งเฌอกลับบ้าน เฌอไม่ได้ทำอะไรหรือพูดอะไรแปลกๆ ใช่มั้ย” หญิงสาวกำมือแน่นด้วยความกังวล หวังแค่ตัวเธอไม่เผลอปากพูดความในใจกับชายหนุ่มไปก็พอ จิรณัฐจ้องไปที่หญิงสาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเผยยิ้มที่มุมปาก

“ไม่มีนะ พอส่งถึงบ้านเฌอก็หลับเลยน้าสาก็กลับมาพอดี” คำตอบของจิรณัฐทำให้หญิงสาวโล่งใจในทันที เธอเองก็กลัวจะหลุดปากเผยความรู้สึกที่มีต่อชายหนุ่มออกไปเสียแล้ว

“เฌอรับปากได้มั้ยว่าครั้งหน้าอย่าดื่มหนักแบบนี้อีก”

“ได้สิ ต่อไปเฌอจะไม่ดื่มหนักแล้ว” หญิงสาวยิ้มตาหยีพยักหน้าตอบรับ

จิรณัฐเผยยิ้มเล็กน้อยมองไปที่เฌอรินอย่างครุ่นคิดอยู่สักครู่ ก่อนจะละสายตาถอนหายใจมองไปยังบทความปรัชญาในหนังสือต่อ บางทีการกระทำและคำพูดของหญิงสาวเมื่อคืนนั้นอาจเป็นเพราะดื่มหนักเกินไปจนไม่ได้สติเลยทำตัวแปลกๆ ก็เป็นได้

หลายวันต่อมา จังหวัดเชียงราย

“ไอ้เลวเอ๊ย!” ขวัญข้าวสบถให้ชายที่อยู่ในสายก่อนจะกดวาง จังหวะหันกลับหลังก็สะดุ้งตกใจเมื่อเห็นจิรณัฐยืนจ้องเธออยู่

“อุ๊ย! กลับมาแล้วเหรอคะ”

“เมื่อกี๊ไม่ได้ด่าพี่ใช่มั้ย”

“ไม่ด่าพี่จิณค่ะข้าวด่าคนในโทรศัพท์ แล้วนี่พี่จิณมาหาข้าวเหรอคะ”

“อืม มาหาข้าว…กินน่ะ ก็ที่นี่ร้านข้าวไม่ใช่เหรอพี่ก็ต้องมากินข้าวอยู่แล้วสิ”

“อ๋อ มาหาข้าวที่เป็นของกินไม่ได้มาหาข้าวที่เป็นคน แล้ววันนี้จะกินอะไรคะ”

“เอาข้าวหมูทอดแล้วกัน”

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะ” หญิงสาวยิ้มกว้างรีบรับออร์เดอร์ในทันที

รอไม่นานข้าวหมูทอดของจิรณัฐก็มาเสิร์ฟ ขวัญข้าววางจานข้าวพร้อมแก้วน้ำไว้บนโต๊ะด้วยความระมัดระวัง เมื่อเห็นว่ามีผักชีโรยไว้บนหมูทอดก็รีบหยิบตะเกียบมาคีบออกทันที

“เมื่อกี๊ข้าวก็ลืมบอกป้าไปว่าไม่ต้องโรยผักชีมา อ๊ะเสร็จแล้วกินได้เลยค่ะ” หญิงสาวเผยยิ้มมองไปที่จิรณัฐ พอเห็นสีหน้าสับสนงุนงงของชายหนุ่มก็คลายยิ้มลงทันทีเพราะคิดว่าชายหนุ่มโกรธที่เธอทำเกินหน้าที่ไป

“ขอโทษค่ะ ข้าวแค่เห็นพี่จิณไม่ชอบกลิ่นผักชีเลยเอาออกให้ งั้นเดี๋ยวข้าวไปทำมาให้ใหม่นะคะ” หญิงสาวตั้งใจจะยกจานออกไปแต่ก็ถูกจิรณัฐห้ามไว้ได้ก่อน

“ไม่ต้องทำใหม่หรอกพี่กินจานนี้แหละ รู้ด้วยเหรอว่าพี่ไม่ชอบกลิ่นผักชี” ชายหนุ่มถามไปพลางกินข้าวไปด้วย เมื่อสักครู่ที่จ้องหญิงสาวก็แค่สงสัยเท่านั้น

“ก็ทุกครั้งที่พี่จิณมากินที่ร้านจานไหนที่มีผักชีพี่ก็จะเขี่ยออกหมดยกจานขึ้นมาดมแล้วก็ทำจมูกฟึดฟัด ข้าวก็เลยคิดว่าพี่จิณคงไม่ชอบกลิ่นผักชีแน่”

“ช่างสังเกตจริงๆ นะเรา เห็นภัคบอกว่าข้าวมีเรื่องจะคุยกับพี่เหรอ”

“ค่ะ แต่ไม่ทันได้คุยพี่ก็ไปอเมริกาซะก่อน”

“มีเบอร์พี่แล้วนี่ทำไมไม่โทรหาล่ะ”

“โทรทางไกลมันยังไงไม่รู้ ไว้คุยตอนที่พี่กลับมาดีกว่า”

“งั้นก็คุยตอนนี้เลย”

“ไว้ค่อยคุยได้มั้ยคะลูกค้าเข้าร้านแล้ว ข้าวขอทำงานก่อนไว้ว่างๆ เดี๋ยวข้าวไปหาพี่จิณที่บ้านแล้วค่อยคุยก็ได้”

“อืม งั้นก็ตามใจ” ชายหนุ่มยิ้มรับส่ายหัวเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนหน้านี้ภูภัคบอกว่าท่าทีของหญิงสาวดูกระตือรือร้นอยากจะคุยมากแต่พอเขามาแล้วทำไมกลับดูไม่สนใจเลย

1 สัปดาห์ต่อมา ช่วงบ่ายของวัน

จิรณัฐกับภูภัคกลับออกมาจากไร้ส้มเข้ามาที่บ้านสวนก็เห็นวารีกำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมอาหาร วันนี้หญิงสาวตั้งใจมาทำมื้อเที่ยงให้คนทั้งคู่ได้ทาน แต่เหตุผลที่แท้จริงของเธอคืออยากจะมาหาจิรณัฐมากกว่า

“นี่พี่วาทำเองเลยเหรอ ไหนพี่ภูมิบอกว่าพี่วาทำกับข้าวไม่เป็นไง” ภูภัคเอ่ยถามวารีด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นกับข้าวหลายเมนูวางอยู่บนโต๊ะ เพราะผู้เป็นพี่ชายเคยเล่าให้ฟังว่าหญิงสาวไม่ค่อยชอบเข้าครัวเท่าไหร่ ตั้งแต่คบกันมาถ้าไม่ออกไปทานข้าวนอกบ้านก็จะเป็นภูภูมิที่แสดงฝีมือทำอาหารให้หญิงสาวได้ทาน

“พี่เรียนจากในเนตเอาน่ะลองชิมดูสิว่าอร่อยมั้ย ถ้าอร่อยพี่จะได้มาทำให้กินทุกวันไง” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะที่เธอตั้งใจทำอาหารมากมายขนาดนี้ก็อยากจะเอาใจจิรณัฐแค่นั้น จิรณัฐเองเมื่อเห็นกับข้าวมากมายวางอยู่บนโต๊ะก็ไม่ได้รู้สึกพอใจสักนิด ชายหนุ่มเองก็ยังมองว่าหญิงสาวเองไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนี้ด้วย

“ครั้งหน้าไม่ต้องหรอกนะลำบากวาเปล่าๆ จะกินหมดยังไงเนี่ยจิณกับภัคก็สั่งอาหารที่ร้านป้ามาลีให้มาส่งเหมือนกัน เดี๋ยวข้าวก็คงมาส่ง”

“ไม่ต้องรอแล้ว วาบอกข้าวไปแล้วว่าไม่ต้องมาส่ง รีบมากินกันเถอะเดี๋ยวกับข้าวจะเย็นซะก่อน”

พอได้ยินคำตอบของวารีจิรณัฐก็ถอนหายใจออกมา กับข้าวมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอยากอาหารเลยสักนิด นับวันวารียิ่งเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันเขามากขึ้น แบบนี้ก็ยิ่งแต่จะทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอึดอัด

“งั้นวาก็กินข้าวกับภัคไปนะจิณจะไปกินที่ร้านป้ามาลีน่ะ”

“ทำไมล่ะ” วารีหน้าเจื่อนในทันทีเมื่อถูกจิรณัฐปฏิเสธกับข้าวที่เธอตั้งใจทำให้

“นั่นสิพี่จิณอยู่กินด้วยกันสิ” ภูภัคเอ่ยเสริม

“วันนี้พี่อยากกินไก่กระเทียมฝีมือป้ามาลีน่ะ กับข้าวเยอะแบบนี้พี่ว่าภัคไปชวนคนงานมากินด้วยดีกว่า พี่ไปนะ” จิรณัฐบอกต่อภูภัคก่อนจะเดินลงบันไดบ้านไปโดยไม่ได้สนใจวารีที่ยืนหน้าเสียอยู่เลยสักนิด

ขวัญข้าวที่นั่งเด็ดผักเตรียมเอาไว้ทำอาหารเห็นจิรณัฐเดินเข้าร้านมาก็ได้แต่มองด้วยความสงสัย ก่อนนี้วารีได้บอกยกเลิกการส่งปิ่นโตแล้วเพราะเธอจะทำมื้อเที่ยงให้ชายหนุ่มเอง แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่ร้านอาหารของป้าเธอได้ เวลานี้ตามจริงน่าจะยังทานข้าวอยู่ที่บ้านไร่ส้มมากกว่า

“ยืนนิ่งทำไมไปรับลูกค้าสิไม่เห็นเหรอลูกค้าเข้าร้านแล้ว” มาลีบอกต่อหลานสาวที่เอาแต่ยืนนิ่ง ขวัญข้าวเองพอถูกเอ่ยทักก็รีบล้างมือเพื่อไปรับออร์เดอร์จากจิรณัฐ

“ยังไม่อิ่มเหรอคะ” หญิงสาวถามชายหนุ่มอย่างข้องใจ

“ยังไม่ทันได้กินเลยจะให้พี่อิ่มซะแล้ว”

“อ้าว! พี่จิณไม่ได้กินกับข้าวฝีมือพี่วาหรอกเหรอ ก็เมื่อตอนเที่ยงพี่วาโทรมายกเลิกปิ่นโตที่จะส่งให้พี่แล้วนี่ อย่าบอกนะคะว่าหนีพี่วามาอีกแล้ว”

“รู้มากนะเรา ไม่ถามเยอะแล้วตอนนี้พี่หิวมาก งั้นพี่ขอ…”

“ข้าวหมูทอดเหมือนเดิมใช่มั้ยคะ” หญิงสาวเอ่ยสวนโดยที่ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจบ ตามจริงจิรณัฐตั้งใจจะมาทานข้าวไก่กระเทียมอย่างที่บอกภูภัคไว้ แต่พอเห็นความกระตือรือร้นของขวัญข้าวก็เลยปล่อยเลยตามเลยไป ยังไงสำหรับชายหนุ่มข้าวหมูทอดก็อร่อยเหมือนกัน

ผ่านไปสักพักมาลีก็เข้ามาเก็บจานเก็บเงินที่จิรณัฐได้ทานข้าวเสร็จไปเรียบร้อย ส่วนหลานสาวของเธอนั้นกำลังวุ่นอยู่กับการล้างถ้วยชามอยู่ในครัวเธอถึงต้องมาทำหน้าที่นี้แทน มาลีพอเดินมาถึงก็เอาแต่จ้องมองจิรณัฐอย่างพิจารณา

“หลานสาวป้ายังโสดนะคุณจิณสนใจมั้ย” คำถามไร้ที่มาที่ไปของมาลีทำจิรณัฐที่กำลังกินน้ำอยู่สำลักทันที ชายหนุ่มรีบวางแก้วน้ำลงเช็ดปากพร้อมกับเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ป้าหมายถึงข้าวเหรอครับ”

“ก็หมายถึงข้าวนะสิป้ามีหลานสาวแค่คนเดียวเนาะ บางทีถ้าข้าวมีแฟนอาจจะไม่ถูกบังคับแต่งงานก็ได้ไง” จิรณัฐจากที่มีรอยยิ้มนั้นก็ค่อยๆ คลายยิ้มลง ชายหนุ่มหันไปมองมาลีด้วยความสงสัย แต่ไม่ทันได้ถามข้อมูลเพิ่มเติมขวัญข้าวก็เดินเข้ามาเสียก่อน

“เดี๋ยวตรงนี้ข้าวจัดการเองค่ะ” หญิงสาวบอกผู้เป็นป้า หลังจากมาลีเดินออกไปแล้วอีกทางหญิงสาวก็สังเกตเห็นว่าจิรณัฐกำลังมองมาที่เธออยู่

“พี่จิณมองข้าวทำไมคะ”

“นั่งลงสิพี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อย” ชายหนุ่มเผยยิ้มบอกหญิงสาวให้นั่งลงที่เก้าอี้อีกตัว ท่าทีสุขุมของจิรณัฐทำขวัญข้าวเริ่มหวั่นใจ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังนั่งลงตามที่ชายหนุ่มบอก