บทที่5

 

เช้า

กอ็ก กอ็ก

"คอปเตอร์ นายตื่นหรือยังพาเราไปตลาดหน่อยสิคอปเตอร์"

แกร๊ก!

เมื่อตะโกนเรียกอยู่นานแต่ไม่มีเสียงตอบรับนานาก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องซึ่งถือว่าเป็นเรื่องปกติเพราะตั้งแต่เด็กถ้าเพื่อนชายไม่ตื่นเด็กสาวก็จะเข้าไปปลุกโดยวิธีของเธอ

"ยังไม่ตื่นจริงด้วย ตื่นๆ สายแล้วพาเราไปตลาดหน่อย คอปเตอร์ตื่นเร็วเดี๋ยวตลาดเช้าจะวาย"

เมื่อเรียกเเล้วเงียบ แถมยังคลุมโปงหันหน้าหนี นานาก็ครุ่นคิดนึกถึงวิธีปลุกเมื่อสมัยก่อนตอนเด็ก ถ้าเป็นแต่ก่อนเธอจะกระโจนกระโดดทับเพื่อนชายจนคอปเตอร์ที่ทนหนักจากตัวเธอไม่ไหวก็ต้องรีบตื่นขึ้นมาอาบน้ำไปโรงเรียนซึ่งวิธีนี้เธอก็ไม่ได้ใช้นานตั้งแต่จบจากมอ6 แล้วย้ายเข้าไปเรียนมหาลัย

"ไม่ตื่นใช่ไหม... ได้"

นานาเดินขึ้นเตียงตั้งท่าจะกระโดดทับร่างเพื่อนชายเสียงเตียงลั่นเป็นจังหวะตามแรงโยกดังเอี๊ยด! อ๊าด!

"เราจะนับแล้วนะ ถ้านายไม่ตื่นโดนทับเละเเน่เราจะนับหนึ่งถึงสาม"

หนึ่ง

.....

สอง

.....

สาม

.....

พรึ่บ!

ร่างบางกระโดดลงมาบนเตียงหมายจะทับร่างของอีกคนแต่มันไม่ได้เป็นอย่างใจคิดเมื่อร่างของคอปเตอร์พลิกหงายไปอีกทางและพลิกร่างตัวเองขึ้นมาคร่อมร่างของเธอเอาใว้ ในตอนนี้ร่างของนานาอยู่ข้างใต้ส่วนร่างของคอปเตอร์กำลังนอนทับอยู่บนตัวของเธอ ความใกล้ชิดชนิดที่ว่าปากแทบจะชนกันแขนทั้งสองข้างของเขากำลังค้ำยันคร่อมร่างของเธอเอาใว้ในอ้อมกอด

"อ๊ะ!..."

มีเพียงความเงียบเเละเสียงลมหายใจเข้าออกที่ดังสม่ำเสมอสองสายตาประสานกัน จนอีกคนจำเป็นต้องหลบสายตาหันหน้าหนีไปอีกทาง

"คอปเตอร์ ลุกออกไปจากตัวเราได้แล้ว"

คำพูดที่สั่นเครือพาลให้คนตัวโตกว่าหัวเราะออกมาเบาๆ "ทำไมหนักงั้นหรอ ทีนี้ก็รู้ซะบ้างตอนที่กระโดดทับเรา มันรู้สึกยังไง"

ใบหน้าแดงเห่อร้อนเธอไม่ได้หนักแต่ท่าทางตอนนี้ต่างหากที่มันล่อแหลมซะจนพาลให้คิดไปไกล

"ลุกได้แล้ว ไม่ลุกใช่ไหม"

ปึก!

"โอ๊ย!"

ช่วงร่างของคอปเตอร์ที่คร่อมร่างของนานาเอาใว้ขาที่ขนาบตรงกลางถูกปลายหัวเข่าเสยขึ้นตรงกลางหว่างขา เสียงร้องโอดโอยดังลั่นห้องแต่อีกคนกับหัวเราะด้วยความชอบใจ

"ฮ่าๆ ๆ ...เตือนแล้วไม่เชื่อเองไปอาบน้ำเร็วๆ เราจะออกไปรอข้างนอก"นานารีบกระโดดหลบลงจากเตียงพลางเเลบลิ้นปลิ้นตาด้วยความชอบใจก่อนจะรีบวิ่งออกไปรอข้างนอก

ในยามที่หลบพ้นจากสายตาของอีกคนหญิงสาวก็มาแอบยืนพิงกำแพงหลบมุม กุมไปยังหน้าอกข้างซ้ายที่มันเต้นตึกตักแทบไม่เป็นจังหวะ

" ทำไมถึงใจเต้นเเรงแบบนี้นะ"

 

ตลาด

" นายว่าถ้าเราใส่ชุดนี้มันจะสวยไหม "

นานาจับชุดเดรทกระโปรงลายดอกไม้แขนตุ๊กตาสีขาวขึ้นมาทาบร่างกายพลางขยับไปมาเพื่อให้ชายหนุ่มเอ่ยชมแต่คอปเตอร์ปกติก็ชอบปากหมากับเธอ เขาก็ยิ่งอยากแกล้ง

"อืม! สวย..."

นานาได้ยินดังนั้นก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แต่พอได้ยินคำตอบต่อท้ายก็ต้องหุบยิ้มลงทันที

"หมายถึงชุดสวย...แต่คนไม่สวย"

(~^~)

"ชิ! เราไม่น่าถามนายเลย"นานาหุบยิ้มปากยู้ใส่เพื่อนชายก่อนจะเดินออกไปจากร้านขายเสื้อผ้าเพื่อนำหน้าไปยังตลาดสด

"อะ! นี้กระดาษ บิลจากร้าน ซื้อของให้หน่อยรีบๆ เลยเราจะต้องไปเตรียมของให้ป๊าหลังจากนั้นพวกเราจะได้ไปงานเลี้ยงรุ่นกัน "

บิลรายการซื้อของถูกยัดใส่ฝามือหนาก่อนที่เจ้าของกระดาษจะเดินเอ่อละเหยนำหน้าออกไปคอปเตอร์ได้แต่ส่ายหัวแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

"อ้าว! หวัดดีคอปเตอร์นายมาบ้านเพื่อจะมางานเลี้ยงรุ่นเหมือนกันหรอแล้วมากับใครนั้นแฟนนายหรือเปล่าเมื่อกี้เห็นยืนคุยกันกะหนุงกะหนิงเชียว"

ก้อง หนึ่งในสมาชิกห้องเรียนมัธยมปลาย หลังจากเรียนจบม.6ก็ไม่ได้เจอกันนานหลายปีกลับมาเจอกันอีกทีก็ตอนประกาศงานเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่าโรงเรียน ก้องพูดพลางชี้มือไปหานานาที่กำลังเดินดูดน้ำชาเขียวนำหน้าพวกเขาอยู่

"จำไม่ได้จริงหรอ นานาไงยัยทอมสาวห้าวประจำห้องที่พวกนายชอบหาเรื่องให้เธอโกรธเป็นประจำเพื่อนสนิทกู"

ใบหน้าหล่อของก้องขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันเป็นปมด้วยความสงสัยก่อนจะชะเง้อมองตามร่างของเธออีกครั้ง "นานาจริงดิดูเป็นผู้หญิงขึ้นนะสวยซะด้วยไม่คิดว่าจะเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนขนาดนี้ " ก้องพูดพลางมองตามเธอไม่หยุด

พรึ่บ!

ร่างหนาของคอปเตอร์ขยับมายืนบังร่างของเพื่อนสาวจนมิด ชนิดที่ว่าก้องเหล่ตาไปฝั่งไหนคอปเตอร์ก็ขยับร่างตามเขาไปเช่นกัน เมื่อรู้สึกเหมือนอีกคนหวงเพื่อนสนิทก้องจึงขอตัวและนัดเจอกันที่งานตอนเย็น

"อืม! งั้นเจอกันที่งานตอนเย็นนะ"

~....~

"คอปเตอร์มัวทำอะไรอยู่รีบตามเรามาซื้อของได้แล้ว"เสียงตะโกนเรียกดังลั่นตลาดพาให้ผู้คนแถวนั้นหันมามองตามเสียงเป็นตาเดียวแต่เพราะรู้จักกันและคุ้นหน้ากันดีพวกเขาจึงไม่ใส่ใจมากนัก

"อืม รู้แล้วกำลังไป"

 

...

ตกเย็น

เสียงเพลงจากลำโพงดังลั่นสนั่นลานกว้างจากภายในโรงเรียนมัธยม เหล่าเด็กนักเรียนศิษย์เก่าต่างพากันทยอยเดินเรียงรายเข้ามา

"เฮ้! ไอ้คอปเตอร์ทางนี้ๆ"

เสียงตะโกนเรียกจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามทางเข้างานร้องเรียกแข่งกับเสียงเพลง ก้อง ที่แผดเสียงดังพร้อมกับกวักเรียก มือเป็นระวิง

"หวัดดี...ทุกคน"

นานา ทักทายเพื่อนๆ เป็นคนเเรกตามด้วยคอปเตอร์ที่เดินตามหลังเข้ามาสาวๆ ต่างมองเขาเป็นตาเดียวเพราะตอนนี้คอปเตอร์เขาดูดีและหล่อมาก ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ใส่แว่นหนาเต๊อะเป็นเด็กเรียนหน้าห้อง

"โห! คอปเตอร์หรอ หล่อจังอ่ะเราจำแทบไม่ได้"

เสียงของมิ้น สาวสวยประจำห้องเอ่ยขึ้นชักชวนให้เขานั่งข้างเธอพร้อมกับส่งสายตาเป็นประกายถ้าเป็นแต่ก่อน มิ้นจะเป็นสาวฮอตที่หนุ่มๆ แอบหมายปองแอบมองเพราะเธอสวยแถมเรียนเก่งได้ที่หนึ่งของห้องตลอดแต่เพราะเธอเหย่อหยิ่งจึงไม่ค่อยมีใครได้เข้าใกล้เธอนัก

" นานา...มานั่งตรงนี้ก็ได้"

ฟางข้าว เพื่อนสาวที่คอยช่วยเหลือนานาและคอปเตอร์ตลอดไม่ว่าจะเรื่องไหนถ้าฟางข้าวรู้เธอจะรีบบอกนานาเป็นคนแรกเพราะความลับที่นานาปิดบังใว้ฟางข้าวเธอรู้ทุกอย่าง

"งั้น...เก้าอี้ตัวนี้ว่างเรานั่งข้างนานาแล้วกันนะ"

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นปฏิเสธเป็นในๆ พร้อมกับหย่อนก้นลงนั่งข้างนานาถึงแม้ทั้งคอปเตอร์และนานาจะสนิทจนตัวติดกันตลอดแต่ก็สร้างความแปลกใจให้เพื่อนๆ ต้องถามทุกครั้งไม่ว่าจะตอนนั้นหรือว่าตอนนี้

"คอปเตอร์ นานา เราขอถามตรงๆ นะ นี้ทั้งสองแอบคบกันอยู่หรือเปล่า"

ท่ามกลางเสียงเพลงดังกระหึ่มแทบจะพูดคุยกันไม่รู้เรื่องแต่สิ่งที่คอปเตอร์ตอบออกไปมันกับดังฟังชัดเข้าสู่โสตประสาทหูทั้งสองข้างของหญิงสาวราวกับต้องมนต์ทุกครั้งที่ได้ฟังคำตอบ

" เพื่อนกันทั้งนั้นแหละคิดมากน่า พวกนายก็เอ่ยเเซวมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วไม่ใช่หรอเลิกถามได้แล้วเราเบื่อที่จะตอบคำถาม"

ราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วว่าเขาไม่ได้ชอบเธอ แต่ทุกครั้งที่เพื่อนถามคอปเตอร์ก็จะตอบคำนี้ตลอดคำปฏิเสธที่บอกว่าเขาคิดได้แค่เพื่อนกัน นานาได้ฟังทีไรหัวใจมันก็วูบไหวทุกทีมันเหมือนซ้ำเติมจิตใจภายในลึกๆ ของคนที่แอบรักข้างเดียวมาตลอด รักในความลับ ที่เขาไม่เคยจะล่วงรู้

"เอาเถอะๆ ฟางว่าเรามาชนแก้วกันดีกว่าไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปี ดื่มให้กับความสำเร็จในอนาคต"

แกร๊ง!!

เสียงชนแก้วดังสนั่นท่ามกลางเสียงบรรเลงเพลงในขณะที่ทุกคนเฮฮาปราตี้อย่างสนุกสนานแต่ในความรู้สึกของอีกคนกับกำลังเหมือนโดนถูกหักอกซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับคำพูดเหล่านี้

ในยามที่เขาเผลอเธอก็จะคอยแอบมองรอยยิ้มนั้นรอยยิ้มที่เธอเห็นทีไรก็แทบจะยิ้มตามตลอดรอยยิ้มที่มันทำให้หัวใจเธอเต้นทุกครั้งที่สังเกตุเห็นจะมีสักครั้งไหมที่เราจะได้เอ่ยบอกออกไปเเบบเต็มปาก...

ยิ้มให้แค่เราอย่ายิ้มแบบนี้ให้ใครได้ไหม

"นานา ยัยนานา"

เพื่อนๆ ในโต๊ะต่างหันมามองที่เธอเป็นตาเดียวในตอนนี้หญิงสาวกำลังละเมอเผลอคิดคนเดียวไปต่างๆ นานาๆ

"ฮ๊ะ อะ...เอ่อ ชนแก้วหรอ"

แก้วใบใหญ่ถูกชูขึ้นตรงกลางแต่รู้สึกว่า นานาเธอจะช้าไปเสียแล้วเพราะเธอมัวแต่ติดอยู่ในภวังค์ความคิดจึงไม่ทันยกแก้วชนกับเพื่อนๆ

"คิดอะไรอยู่เพื่อนๆ เขาชนแก้วกันไปหมดแล้วแต่ไม่เป็นไรชนแก้วกับเราก็ได้ น้ำแข็งละลายหมดแล้วเดี๋ยวเราเทให้ใหม่"

คอปเตอร์ยกแก้วชนกับนานาดัง แกร๊งค์!ท่ามกลางเพื่อนๆ ที่เหล่มองเป็นระยะ ถึงแม้จะบอกว่า ไม่ได้คิดอะไรแต่การกระทำกับรู้สึกสวนทางกันทุกครั้งที่เห็น

บรรยากาศเลี้ยงรุ่นดำเนินไปเรื่อยๆ พร้อมกับเวลาเเห่งความสุขระหว่างผองเพื่อนกำลังจะหมดลง

 

ผ่านไปพักใหญ่

"โอ๊ยหนักเป็นบ้า คอปเตอร์นายเดินดีๆ หน่อยได้ไหมไม่งั้นเราจะทิ้งนายเอาใว้พุ่มไม้ข้างทางนี้แหละ"

ร่างเล็กกำลังพยุงร่างของคอปเตอร์เพื่อกลับไปบ้านแต่ในสภาพของเขาตอนนี้เมาเละแทบจะไม่มีแรงเดิน ท่อนแขนแกร่งโอบกอดรอบคอเพื่อนสาวเอาใว้

"เฮ้อ! โอ๊ยหนักเว้ย!วันนี้รถยนต์ก็พังหลังจากกลับจากไปตลาดต้องได้ขับมอไซส์มาแทนแต่ดูสภาพตอนนี้สิ ฉันจะเอานายกลับยังไงไหวจะให้คนอื่นขับไปส่งบ้านแต่สภาพเพื่อนๆ แต่ละคนก็น่าจะไม่รอด ใครบอกให้นายกินไม่ดูลิมิตตัวเองเนี่ย"

นานาบ่นกระปอดกระแปดเดินเซหอบหิ้วร่างหนาเดินโงนเงนไปที่รถมอไซส์คันเก่าถึงแม้จะเมาแต่คอปเตอร์ก็ยังมีสติพยุงร่างตัวเองให้ทรงตัวนั่งขนาบบนรถมอไซส์ได้

"จับเอวเราใว้ให้ดี ร่วงลงไปเราคว้าตัวนายไม่ทันนะ "

สิ้นสุดเสียงพูดไม่รู้ว่าเมาจริงหรือเมาเท็จร่างที่เหมือนไม่มีแรงกับใช้สองมือโอบกอดรวบเองบางเอาใว้แน่นความใกล้ระยะประชิดทำให้นานาเอียงหน้าหันไปมอง

ฟึ่บ!

เพียงแค่ไม่กี่เซนต์ของระยะห่างจากใบหน้าและริมฝีปากที่พาดอยู่บนหัวไหล่เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งเมื่อดวงตาที่คิดว่าหลับเพราะความเมาลืมตาขึ้นมามอง สองสายตาจ้องประสานก่อนที่ริมฝีปากแดงระเรื่อจะขยับก้มเข้ามาใกล้แล้วงับลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเธอ        ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจปล่อยให้อีกคนเลาะเล็มส่งลิ้นร้อนเข้ามาทักทายความเงอะงะเพราะไม่เคยจูบของเธอทำให้คอปเตอร์ยิ่งคลั่งดูดดุ้นแรงขึ้น แต่เพราะสติของเธอยังดีและอยู่ในสถานที่ที่ไม่เหมาะสมทำให้นานาตัดสินใจหยุดทุกอย่างและหันหน้าหนีออกห่างจากเขา

"นี้เราจะ...จูบกับคอปเตอร์งั้นหรอ "

(0_0)

"นา นา"

เสียงละเมอเผลอเรียกชื่อทำให้นานาคลุมสติกับมา เธอจัดแจงดึงมือของอีกคนให้มาสวมกอดเอวของเธอเอาใว้ ก่อนที่จะบังคับมอเตอร์ไซส์ขับออกไปเพื่อตรงไปยังบ้าน