Novel & Cerita İki Yüzlü Romanlar Hikayeler

Kendimi bilbileli, annemin benden nefret ettiğini biliyordum. Üç yaşımdayken bana uyku hapı yutturdu, beş yaşımdayken böcek ilacı içirdi. Ama beni öldürmek o kadar kolay değildi; yedi yaşıma geldiğimde ona karşı koymayı kendi kendime öğrenmiştim bile. Yemek vermediğinde sofrayı devirdim, kimse yiyemesin diye. Sopayla döve döve yerlerde süründürdüğünde, ben de onun gözbebeği küçük oğlunu suratı gözü mosmor olana kadar pataklardım. İşte böyle, dişimi sıkıp on iki yaşıma kadar onunla didiştim durdum. Ta ki en küçük kız kardeşim doğana kadar. O minik pembe topağın ıslanmış bezini beceriksiz ellerimle değiştirmeye çalışıyordum. Annem beni var gücüyle duvara savurdu; bakışları tiksinti ve dehşet d

Erkek kardeşimle birlikte korkunç bir trafik kazası geçirdik. Kalbim parçalanmıştı; hayatta kalabilmem için derhâl ameliyata alınmam gerekiyordu. Ama hastanenin başhekimi olan annem, tüm doktorları kardeşimin odasına topladı. Oysa onun yalnızca birkaç hafif sıyrığı vardı. Buna rağmen baştan aşağı bütün tetkiklerinin yapılmasını emrediyordu. Son nefesimi tüketircesine ona yalvardım: "Anne... Lütfen... Önce beni kurtar..." Ama yüzüme bile bakmadı. Sesindeki bıkkınlıkla bana sertçe çıkıştı: "İlgi çekmeye çalışmanın da bir zamanı olur! Kardeşinin kemiği az kalsın kırılıyordu, bunun farkında mısın?" Kimse bana yardım etmedi. Ve ben...Hastanenin kimsenin uğramadığı karanlık bir köşesinde, sessizce

Sevgilimin çocukluk arkadaşı evlilik dışı hamile kaldı. Emir Ulusoy, kızın itibarını korumak için onunla evlenmeye karar verdi. Şaşkınlık içinde, "Peki ya ben ve bebeğimiz?" diye sorduğumda, Emir son derece sakindi. "Leyla senin gibi değil. Benden başka kimsesi yok. Evlenmeden çocuk doğurdu dedikodularına dayanamaz!" Emir unutmuştu. Ben de ondan başka kimsem yok ve biz de evlenmeden bebek sahibi olacağız. Sonra herkes karnımdaki çocuğa babası belli olmayan bir piç diye hakaret ederken... Emir, Leyla'nın yanında durup olanları soğuk gözlerle izledi. Aşkın da dereceleri olduğunu o an anladım. Bu yüzden onun çocukluk arkadaşına duyduğu büyük vefasına engel olmamak için bebeğimi aldırdım.

Avukat sevgilimle beş yıl boyunca birlikteydim. Düğünümüzü tam elli iki kez iptal etti. İlkinde mi? Stajyeri bazı evrakları berbat etmişti. Beni sahilde bırakıp onları düzeltmeye koştu. Bütün gün bekledim. Tek başıma… İkinci sefer ise, törenin tam ortasındayken fırlayıp gitti. Meğer o stajyer başka bir avukattan fırça yiyormuş. Beni misafirlerle ve üzerime çevrilen bakışlarla baş başa bıraktı. Sonrasında ne zaman yeniden denesek, mutlaka onunla ilgili bir "acil durum" çıkıyordu. Her seferinde. Sonunda sabrım tükendi. Bıkmıştım artık. Eşyalarımı toplayıp ondan ayrıldım. Ama Ainsley denen kasabadan ayrıldığım gün, beni bulmak için resmen çılgına döndü.

Yeniden doğduktan sonra evlenme beyannamesine kendi adımı değil, kız kardeşimin adını yazmaya karar verdim. Bu kez Murat'ın istediği gibi yaşamasına izin verdim. Ondan önce davranıp gelinliği de evlilik yüzüğünü de kız kardeşime verdim. Bir araya gelmeleri için her fırsatı ben yarattım. Murat kız kardeşimi başkente götürürken ben hiç tereddüt etmeden ülkenin güneyindeki üniversiteye okumaya gittim. Çünkü önceki hayatımda elli yaşımı aşmış olmama rağmen Murat ve oğlum hâlâ diz çöküp benden boşanmam için yalvarmışlardı. Tek istedikleri, Murat'la kız kardeşimin sonunda birlikte olabilmesiydi. Madem yeniden hayata dönmüştüm, tek istediğim kanatlanıp uçmaktı; aşka meşke ayıracak vaktim yoktu.

Altı ay önce kurtboğan zehriyle zehirlendim. Bu zehir ölümcül ve artık fazla ömrüm kalmadı. Bedenim gün geçtikçe zayıflıyordu. Bugün içimdeki kurt tamamen yok oldu. Yaşamak için yalnızca üç günüm kaldı. Ölümümden iki gün önce, böbreğimi kız kardeşime bağışlamayı kabul ettim. Buna çok sevinen eşim, bir gün bu iyiliğimin karşılığını mutlaka vereceğine yemin etti. Kız kardeşim, Belladonna üzerine yazdığım tezden intihal yaptığı ortaya çıkınca üniversitenin forumunda ağır hakaretlere maruz kaldı. Ama öne çıkıp tezi aslında benim intihal ettiğimi söyledim. Annemle babam bundan memnun oldu. Sonunda olgunlaştığımı düşünüyorlardı. Artık onların gözünde kusursuz bir eş ve kız evlat olmuştum. Öyleyse