ตอนที่ 10

มหาวิทยาลัยให้เวลารายงานตัวจนถึงเย็น มู่เสวี่ยจำได้ว่าเพื่อนร่วมห้องจะขนของเข้ามาช่วงบ่าย ตอนนี้เธอจึงได้แค่อ่านหนังสือฆ่าเวลารอ

เที่ยงตรง เสียงแจ้งเตือนจากแอปบีทก็ดังขึ้นจากโทรศัพท์ของมู่เสวี่ย บนหน้าจอปรากฏชื่อของหวังเจี้ยน

“ค่ะพี่เจี้ยน” มู่เสวี่ยรับสายแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แสร้งเป็นสนิทสนม

“น้องมู่เสวี่ย พวกพี่อยู่ข้างล่างหอพักแล้วนะครับ ลงมาได้เลย” หวังเจี้ยนที่ปลายสายตอบกลับ

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

พอวางสายมู่เสวี่ยก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมพวกเขาถึงรู้ที่อยู่ของหอพักเธอ

หอพักหญิงของมหาวิทยาลัยมีอยู่สิบตึก ที่มากขนาดนี้ย่อมเป็นเพราะที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่เป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ

แต่พวกเขากลับรู้ว่าเธออยู่อาคารไหนโดยไม่ต้องสอบถาม พอนึกถึงหมิงเจ๋อที่เป็นคนในสโมสรนักศึกษาจึงได้ตระหนักรู้ขึ้นมา

“แอบดูประวัตินักศึกษาคนอื่นแล้วเอามาทำแบบนี้งั้นเหรอเนี่ย ก็ว่าทำไมชีวิตก่อนถึงเห็นพวกเขาติดตามผู้หญิงคนอื่นง่ายขนาดนั้น” มู่เสวี่ยพึมพำ

ทางมหาวิทยาลัยต้องเก็บประวัตินักศึกษาเพื่อความปลอดภัย ทุกห้องพักที่ผู้เช่าเป็นนักศึกษาต้องแจ้งกลับมาทางมหาวิทยาลัย แม้แต่ห้องพักภายนอกก็ต้องทำแบบนี้เช่นกัน เพราะหากมีนักศึกษาคนใดหายตัวไปจะได้ติดตามสืบหาต้นตอได้ง่ายขึ้น แต่ดูเหมือนว่ามาตรการรักษาความปลอดภัยแบบนี้จะไม่ได้ปลอดภัยขนาดนั้นแล้ว

ตัวอย่างเช่นที่หมิงเจ๋อทำ เขาสามารถเข้าตรวจสอบประวัติการเช่าอาศัยเพื่อตามหานักศึกษาที่ต้องการได้ด้วยอำนาจในมือ หญิงสาวหลายคนที่พยายามหนีห่างจึงถูกตามตัวเจอแล้ววนกลับมาถูกข่มขู่เช่นเดิมจนกว่าจะเรียนจบหรือไม่ก็ลาออกไปเสีย

มู่เสวี่ยกลับไม่ได้กลัวเรื่องนี้เท่าไหร่ เพราะหากเธอย้ายไปอยู่คอนโดส่วนตัว เท่ากับว่านั่นไม่ใช่การเช่าซื้อ ประวัติที่พักจะไม่เข้าไปที่อยู่ระบบของมหาวิทยาลัย

ด้านหน้าหอพักยังคงเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน หวังเจี้ยนจอดรถยุโรปสีแดงสดที่เด่นสะดุดตาของตัวเองรออยู่ มันไม่ใช่รถสปอร์ตราคาสูงลิ่วก็จริงแต่รูปลักษณ์โฉบเฉี่ยวของมันก็เตะตาผู้คนอยู่ดี

ทันทีที่เขาเห็นมู่เสวี่ยก็เดินไปรับ ก่อนจะรีบไปเปิดประตูรถฝั่งหนึ่งให้อย่างเอาใจ “เชิญครับ”

หลายคนที่เห็นย่อมอิจฉา พากันหันไปกระซิบว่าเด็กบ้านจนเกาะคนรวยได้ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียน จะอย่างไรคนที่พอมีเงินหน่อยไม่ค่อยอยู่ในหอพักสถานศึกษาที่คับแคบแบบนี้

มู่เสวี่ยก้าวขึ้นนั่งเบาะหน้า มือเรียวจับที่ขอบประตูรถแน่นด้วยความไม่คุ้นเคย ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอไม่เคยนั่งเบาะข้างคนขับแบบนี้มาก่อน ปกติหากไม่ขับรถเองก็นั่งอยู่ด้านหลังให้คนขับรถให้

ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ แบบนี้ทำให้รุ่นพี่ทั้งสองมองว่าเธอเพิ่งเคยได้ขึ้นรถยนต์เป็นครั้งแรก หมิงเจ๋อที่นั่งมาด้วยด้านหลังรับหน้าที่เป็นคนพูดคุยเพื่อไม่ให้รุ่นน้องสาวสวยรู้สึกเกร็ง

ไม่นานรถก็แล่นมาจอดที่ร้านอาหารเสฉวนชื่อว่า ซื่อเตี้ยน เป็นร้านขนาดกลางที่ผู้คนแน่นขนัด บ่งบอกได้ว่าความอร่อยเป็นที่การันตี

“ที่นี่น่ะรสชาติแท้ต้นตำรับ น้องมู่เสวี่ยกินเผ็ดได้ใช่ไหม” หวังเจี้ยนเปิดประตูรถให้เธออีกครั้ง ก่อนจะพาไปห้องที่จองเอาไว้

“สั่งได้เลยเต็มที่ เดี๋ยวพี่ใหญ่เจ๋อเป็นเจ้ามือเอง” หมิงเจ๋อตบอกรับรองเป็นมั่นเหมาะ

กลิ่นหอมของเครื่องเทศและวัตถุดิบสดใหม่ลอยอยู่ทั่วร้าน แค่นั่งอยู่เฉย ๆ ก็รู้สึกได้ถึงความเผ็ดร้อนเฉพาะตัวของอาหารประจำถิ่น

ในชีวิตก่อนมู่เสวี่ยไม่เคยมาที่นี่ แต่ดูจากเวลาขับรถแค่ไม่กี่นาทีหมายความว่ามันใกล้กับมหาวิทยาลัยมาก ปกติเพื่อนร่วมห้องจะชวนเธอไปกินที่ร้านหรูเขตนอกไม่ก็ไปนั่งทานกันในห้างเสียเป็นส่วนใหญ่

ว่าง ๆ พานิ่งหลงมาดีกว่า พอคิดก็แอบอมยิ้ม ความจริงคู่หมั้นของเธอกินเผ็ดไม่เก่งเอาเสียเลย แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงอยากแกล้งเขานักเหมือนกัน

มู่เสวี่ยสั่งเต้าหูผัดหม่าผ่อ ไก่กงเป่า และบะหมี่ตันตัน แน่นอนว่ารสชาติเป็นไปตามที่คาดหวัง น้ำซุปกลมกล่อมเผ็ดชา เนื้อนุ่มละลายในปาก สัมผัสเหล่านี้ทำให้คนกินยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้

“เป็นไงบ้าง ดีใช่ไหม” หมิงเจ๋อถามรุ่นน้องสาวที่กินเอา ๆ ไม่หยุดปาก แต่กิริยากลับมีแบบแผนเรียบร้อยที่นั่งข้าง ๆ

“อร่อยมากจริง ๆ ค่ะ” มู่เสวี่ยพูดขณะที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าค่อย ๆ แตะซับความมันบนริมฝีปาก

“ใช่ไหมล่ะ เดี๋ยววันหลังจะพาไปลองอะไรใหม่ ๆ” หวังเจี้ยนยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจในสิ่งที่นำเสนอ

ทั้งสองดูอย่างไรก็เป็นรุ่นพี่ที่ดูแลรุ่นน้องเป็นอย่างดี แต่เมื่อมู่เสวี่ยได้สบตากับพวกเขาสักพัก ความจริงใจที่มีให้ก็สลายหายวับไปในอากาศ

[ ไปลองอะไรใหม่สองต่อสองบนห้องน่ะนะ น่าจะเด็ดกว่าของกินพวกนี้อีก ]

กล่องข้อความของหวังเจี้ยนไม่ว่าอ่านอย่างไรก็แสลงตา ส่วนหมิงเจ๋อที่ด้านข้างก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่

[ มื้อนี้เกือบพันหยวน ต่อไปต้องถอนทุนคืนสักหน่อย ถ้าพาไปหาเงินได้ก็กำไรล่ะ ]

ความคิดช่างเหมาะกับการเป็นเหรัญญิกสโมสรจริง ๆ

“พี่จะพาเดินดูสถานที่สำคัญ ๆ ที่นี่กว้างมาก น้องมู่เสวี่ยจะได้ไม่หลงทางตอนหาห้องเรียน” หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ หวังเจี้ยนก็ชวนเธอเดินชมพื้นที่ภายในมหาวิทยาลัย ส่วนทางด้านหมิงเจ๋อนั้นถูกโทรศัพท์ตามตัวให้ไปจัดการงานทางฝั่งสโมสรนักศึกษาก่อนแล้ว

ทั้งสองเดินช้า ๆ ไปตามทางเดินที่ปกคลุมไปด้วยร่มไม้ หวังเจี้ยนแนะนำอาคารเรียนต่าง ๆ รวมถึงสวนสาธารณะที่คนนิยมมานั่งพักผ่อน ขณะเดียวกันก็ค่อย ๆ ถามสารทุกข์สุกดิบเพื่อหาข้อมูลของหญิงสาวข้างกายไปด้วย