ตอนที่ 9

มู่เสวี่ยบันทึกชื่อของทั้งสองคนลงในรายชื่อเพื่อนเสร็จก็ทิ้งโทรศัพท์ส่ง ๆ ลงในถุงผ้าอย่างไม่ใส่ใจ โดยไม่รู้เลยว่าโทรศัพท์เครื่องนี้สนนราคาที่สูงถึงแปดหลัก มีมาตรการรักษาความปลอดภัยสูง การโทรไม่ได้ใช้คลื่นสัญญาณปกติแต่โทรผ่านดาวเทียมโดยตรง หากดาวเทียมครึ่งโลกไม่ตกพร้อมกัน โทรศัพท์เครื่องนี้จะสามารถใช้งานได้อย่างไร้ข้อจำกัดในทุกกรณีไม่ว่าที่ไหนก็ตาม

แน่นอนว่านิ่งหลงไม่หวังให้เธอใช้ประโยชน์เช่นนั้นจากมัน เขาแค่ต้องการพิกัดของเครื่องเพื่อติดตามหญิงสาวคู่หมั้นเท่านั้น

“ฉันต้องไปรายงานตัวแล้วค่ะ” มู่เสวี่ยชี้นิ้วไปทางห้องที่ผู้คนเริ่มเบาบางลง

“เดี๋ยวยังไงตอนกลางวันพวกพี่ติดต่อไปนะ” หวังเจี้ยนส่งยิ้ม ก่อนจะมองตามร่างบางที่เดินจากไป

“ไปเร็ว เดี๋ยวเด็กนั่นวีนอีก” หมิงเจ๋อดึงตัวเพื่อนไปอีกทาง เพราะเมื่อดูนาฬิกา พวกเขาเสียเวลาไปมากแล้ว ความจริงพวกเขามาหาน้องสาวของหวังเจี้ยนเพื่อส่งเอกสารที่อีกสาขาหนึ่ง

***

เวลา 11.00 น.

มู่เสวี่ยมาที่หอพักนักศึกษา สภาพหอพักแห่งนี้แม้จะดูเก่าไปบ้างตามกาลเวลาแต่ภายนอกก็ยังคงความสะอาดเรียบร้อย บรรยากาศบริเวณหน้าอาคารเต็มไปด้วยความคึกคักเพราะมีนักศึกษาจำนวนมากเพิ่งย้ายเข้ามาใหม่

ห้องของมู่เสวี่ยอยู่ที่ชั้นสาม หมายเลขห้องคือ 302 ซึ่งห่างจากบันไดทางขึ้นแค่หนึ่งห้องกั้น ระเบียงทางเดินด้านหน้าสามารถมองเห็นลานเล็ก ๆ ข้างล่าง ทั้งตรงนี้ยังเห็นอาคารอีกฝั่ง

มู่เสวี่ยสังเกตดูแล้วว่าที่นี่ไม่มีลิฟต์ แต่ตัวตึกสูงถึงแปดชั้น เธอออกจะสงสัยนิดหน่อยว่าคนที่อยู่ชั้นบน ๆ จะเดินขึ้นลงทุกวันไหวได้ยังไง

พอมาถึงหน้าห้อง มู่เสวี่ยก็ไขกุญแจแล้วก้าวเท้าเข้าสู่ห้องพักขนาดเล็กนี้ ภายในมีเตียงสองชั้นสองเตียงพร้อมโต๊ะทำงานเล็ก ๆ ให้คนละชุด เหนือเพดานมีพัดลมเก่า ๆ ตัวหนึ่งที่เหมือนอาจตกลงมาใส่ผู้อาศัยได้ตลอดเวลา

หญิงสาวย่อมคุ้นเคยกับที่นี่ แต่เมื่อก่อนเธอก็ไม่ได้นอนพักที่นี่นานนัก พอทุกคนในห้องรู้ว่าเธอมีคอนโดอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยห้องหนึ่งก็พากันขอให้เธอพาไปที่นั่นแล้วจับจองกันเป็นห้องพักแทนที่นี่ไปเสียเลย

ห้องตรงนั้นพ่อของเธอซื้อไว้ให้ล่วงหน้าเผื่อว่าเธออยู่ในหอประจำไม่สะดวก อุปกรณ์ด้านในจึงครบครันแต่แรก

มู่เสวี่ยเดินผ่านกระจกที่เต็มไปด้วยฝ้าในห้อง เธอหันมองแล้วเดินเข้าไปใกล้

“ใครจะเป็นเหยื่อรายที่หนึ่งนะ เธอต้องจัดการให้หมดนะเสวี่ยเสวี่ย อย่าใจอ่อน เธอทำได้อยู่แล้ว” หญิงสาวส่งยิ้มแล้วพูดกับตนเองที่สะท้อนอยู่ในกระจก ทั้งยังสร้างกำลังใจให้ตัวเองด้วยความมุ่งมั่น

มู่เสวี่ยเปิดตู้เสื้อผ้าปลายเตียงออกดูสำรวจดูภายใน เธอค่อนข้างพอใจกับชุดที่พี่เลี้ยงนำมาเก็บไว้ให้มาก

เสื้อผ้าสีสันไม่ฉูดฉาด ทุกชิ้นเรียบง่ายและออกไปทางโทนสีอ่อน แต่ละชุดราคาสูงลิ่วแตะหมื่นหยวนได้ ทอด้วยขนแกะแท้เนื้อผ้าจึงนุ่มลื่นเป็นพิเศษ หากมองโดยรวมย่อมมองไม่ออกว่าราคามันสูงขนาดไหน ซึ่งตรงกับความต้องการของหญิงสาวพอดี

ตอนนี้มู่เสวี่ยกำลังสนุกอยู่กับการสำรวจข้าวของของตนเองเพื่อรอเวลาเที่ยง ก่อนจะออกไปหาอะไรกินตามคำชวนของรุ่นพี่

***

เวลาก่อนเที่ยงเล็กน้อย จู่ ๆ มู่เสวี่ยก็ได้รับแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ เมื่อเปิดดูจึงรู้ว่าเป็นนิ่งหลงส่งมา

(รูหนูเป็นไงบ้าง)

หญิงสาวเบะปาก รู้สึกว่าอาการปากเสียของคุณชายนิ่งนั้นลามมาจนถึงแม้กระทั่งการพิมพ์ ตอนเธอนี้ชักอยากจะพุ่งไปอ่านใจเขาว่าที่จริงแล้วความคิดตอนนี้นั้นโลดโผนเพียงแค่ไหน

(มันไม่ได้เล็กขนาดนั้นสักหน่อย อยู่ได้ สบายมาก) มู่เสวี่ยตอบกลับ

(มีปัญหาอะไรไหม อย่าทำตัวให้ตระกูลมู่เสียชื่อ) นิ่งหลงยังคงเป็นนิ่งหลงเสมอ แม้จะพิมพ์มาก็ยังวาจาร้ายกาจ

หญิงสาวส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่ค่อยชอบใจก่อนจะตอบกลับ

(ฉันปลอมตัวอยู่ไหมล่ะ ไม่ใช่คุณหนูใหญ่มู่เสียหน่อย เป็นแค่มู่เสวี่ย นักศึกษาจากต่างเมืองที่บ้านจนด้วยน่ะ)

(อีกอย่าง ช่วยพิมพ์ให้ดูน่ารักกว่านี้หน่อยเถอะ นะคะคุณว่าที่สามี~)

พอมู่เสวี่ยตอบกลับไปแบบนั้นอีกฝั่งก็เงียบหายไปทันที หญิงสาวอยากเห็นอาการของเขาสุด ๆ กำลังคิดว่าคราวหลังคุยกันแบบเปิดกล้องจะดีกว่าไหม

(พรุ่งนี้เย็นทำตัวให้ว่างไว้) กว่าสิบนาทีประโยคนี้ถึงพิมพ์กลับมา

(รับทราบ)

มู่เสวี่ยส่งภาพกระต่ายน้อยพยักหน้าให้เขาไป

ความจริงเธอกับนิ่งหลงปะทะคารมกันบ่อย แต่ก็ใช่ว่าจะเกลียดกัน ออกไปทางแนวเพื่อนสนิทที่สามารถกระทบกระทั่งโดยไม่โกรธกันมากกว่า หลายครั้งก็นัดกันออกไปกินข้าวบ้าง ไปเที่ยวกันบ้างเป็นเรื่องปกติ

น่าเสียดายที่ก่อนหญิงสาวจะถูกรถชน เธอโวยวายใส่เขาหนักจนผิดใจกันยกใหญ่ก็เลยห่างกันออกไป แต่นิ่งหลงก็ไม่เคยคิดถอนหมั้นแม้ว่าเธอจะเคยขอถอนหมั้นไปหลายครั้งด้วยความไม่พอใจก็ตาม

พอคิดแล้วมู่เสวี่ยก็อยากกอดอีกฝ่ายแน่น ๆ สักที ตามหาความอบอุ่นของเขาที่ไม่แสดงออกมาภายนอกสักครั้ง ทั้งยังหมายหมั้นปั้นมือว่าต่อไปจะรุกให้หนักหน่อย เพราะเวลาเห็นเขามีอาการหลุด ๆ เหมือนจะน่ารักดี