ตอนที่ 4

ในที่สุดมู่เสวี่ยก็ตระหนักและเข้าใจเงื่อนไขพลังของตนเองอย่างถ่องแท้ เพียงแค่จ้องตาต่อเนื่องครบสามวินาที ความคิดของคนคนนั้นจะถูกแปลออกมาเป็นตัวอักษรให้เธอได้เห็น

เมื่อคุณหนูใหญ่มู่ค้นพบว่าภายใต้ใบหน้านิ่งขรึมของคู่หมั้นนั้นแท้จริงแล้วน่ารักจับใจ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ดังนั้นแทนที่จะถอยห่างอีกฝ่ายเมื่อได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ เธอกลับยิ่งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ดวงตาคมของเขามากขึ้น พร้อมเอ่ยหยอกล้อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ถ้าถามว่าจะทำอะไร อืม… ก็แค่อยากมองหน้าหล่อ ๆ ของคู่หมั้นนาน ๆ ไม่ได้เหรอคะ” น้ำเสียงของเธอหวานหยด

ชายหนุ่มที่โดนรุกใส่ตรง ๆ ถึงกับสติหลุดลอยทันที

นิ่งหลงนั่งเกร็ง มือที่ถือแฟ้มเอกสารอยู่กำแน่นจนกระดาษยับย่นโดยไม่รู้ตัว ลูกกระเดือกบนลำคอขยับขึ้นลงจากการกลืนน้ำลาย ใบหน้าคมเข้มที่ปกติสงบนิ่งกลับร้อนผ่าวอย่างต่อเนื่องไปหลายระลอกจนแก้มแทบจะระเบิดได้แล้ว

เลขาหน้ารถที่ลอบมองสถานการณ์ผ่านกระจกมองหลังถึงกับต้องเอามือปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะและรอยยิ้มเอาไว้สุดชีวิต เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อคุณหนูใหญ่มู่คนนั้นสามารถทำลายกำแพงน้ำแข็งหนาเตอะคุณชายของเขาลงได้อย่างสิ้นเชิงด้วยคำถามเพียงประโยคเดียว

ทางด้านมู่เสวี่ย เธอยังคงจ้องตานิ่งหลงอย่างอารมณ์ดี และพยายามรักษาระยะเวลาของพลังอ่านใจเอาไว้ไม่ให้ขาดตอน

นิ่งหลงรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมาอีกครั้ง เขาปรับสีหน้าให้กลับมาในมาดขรึมตามเดิม พร้อมทั้งกระแอมในลำคอเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ภายใน

“ไร้สาระ วันนี้เธอเพ้อเจ้ออะไรแต่เช้า”

ถึงปากจะกล่าวออกมาแบบนั้น แต่กล่องข้อความเหนือศีรษะของเขากลับเด้งขึ้นมารัว ๆ ซึ่งเป็นประโยคที่สวนทางกับคำพูดอันเย็นชานั้นอย่างสิ้นเชิง

[ พูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง ทำใจเต้นแทบตาย! ]

[ ว่าแต่หล่อเหรอ เสวี่ยเสวี่ยชมว่าฉันหล่อจริง ๆ ใช่ไหม? ไม่ได้ฝันไปใช่ไหมเนี่ย! ]

[ ยิ้มแบบนี้สวยเป็นบ้า ไปยิ้มให้ใครอีกหรือเปล่า อยากจับซ่อนไว้ไม่ให้ใครเห็นจริง ๆ ]

มู่เสวี่ยอ่านข้อความสุดบ้าคลั่งของเขาก็ตกใจอยู่หน่อย ๆ เมื่อก่อนเธอแค่คิดว่าเขาดูแลเธอในฐานะคู่หมั้นเท่านั้น ปากเสีย ๆ ของเขาก็ได้ฟังมาจนชินตั้งแต่เด็กจนโต แต่ใครจะคิดเล่าว่าอีกด้านหนึ่งของความคิดถึงสุดโต่งขนาดนี้

ดูยังไงคุณชายนิ่งท่านนี้ก็ดูจะรักจะหลงเธอมากทีเดียว จึงมีคำถามหนึ่งเกิดขึ้นในใจของหญิงสาว

หากเขาชอบเธอจริง ตลอดเวลาที่ผ่านมาทำไมถึงไม่เคยสารภาพรักเลยสักครั้ง

แค่เพราะเป็นคนที่ปากที่ไม่ตรงกับใจ ก็ไม่คิดจะบอกฉันเหรอ มู่เสวี่ยคิด

ดังนั้นเป้าในใจข้อแรกหลังจากย้อนเวลากลับมาของเธอจึงเป็นการง้างปากของคู่หมั้นให้สารภาพรักออกมาตรง ๆ ให้ได้

รถยนต์เริ่มชะลอความเร็วลงเมื่อแล่นเข้าใกล้บริเวณทางเข้าของมหาวิทยาลัยของมู่เสวี่ย หญิงสาวจึงไม่ได้กลั่นแกล้งคู่หมั้นของเธอต่อ เมื่อละสายตาจากกันกล่องข้อความก็ค่อย ๆ เลือนหายไป

ภาพนอกหน้าต่างรถยนต์คือซุ้มประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยที่ถูกจัดแต่งด้วยดอกไม้อย่างสวยงามเพื่อต้อนรับนักศึกษาใหม่ บรรยากาศยามเช้าเต็มไปด้วยความคึกคักและมีชีวิตชีวาของผู้คนจำนวนมาก เสียงพูดคุยและทักทายกันดังจอแจ ประสานกับเสียงรถยนต์ที่สัญจรเข้าออกอย่างไม่ขาดสาย

ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังระดับประเทศ เด่นในด้านเศรษฐศาสตร์ การบริหาร รวมไปถึงด้านศิลปกรรมศาสตร์ และนิเทศศาสตร์ด้วย

มู่เสวี่ยเลือกมหาวิทยาลัยแห่งนี้เพราะที่นี่เต็มไปด้วยผู้คนจากทุกชนชั้น ลูกคุณหนูแบบเธอสนใจใคร่รู้วิถีชีวิตของผู้คนเท่านั้นจึงเลือกมาที่นี่ แต่เหมือนเธอจะคบเพื่อนพลาดตั้งแต่แรกจึงมีสภาพเช่นในอดีต

เมื่อเห็นฝูงชนจำนวนมากและสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยสายตาของผู้คน มู่เสวี่ยจึงรีบหันไปออกคำสั่งกับเลขาของนิ่งหลงทันทีราวกับเป็นคนของตัวเอง

“เลขาหยาง ขับรถไปจอดไกลอีกนิดค่ะ หาที่จอดลับตาคน ให้อยู่ห่างจากหน้าประตูมหาลัยออกไปหน่อยนะคะ”

เลขาหยาง หรือ หยางเทา ก็ตอบรับทันที จะอย่างไรคุณหนูใหญ่ท่านนี้ก็เป็นคู่หมั้นของเจ้านาย อีกทั้งดูเหมือนจะเป็นภรรยาในอนาคตแน่นอนอยู่แล้ว เขาจึงไม่ตะขิตตะขวงใจกับการถูกสั่งแบบนี้

แต่การกระทำของหญิงสาวทำให้นิ่งหลงเกิดความสงสัย

“ทำไมต้องไปจอดไกลขนาดนั้น ขาเธอมีปัญหาหรือไงถึงอยากเดินไกล ๆ” น้ำเสียงนั้นห้วนดุแต่ความหมายก็คือเป็นห่วง

มู่เสวี่ยหันกลับมาสบตากับคู่หมั้นหนุ่ม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปกลอสสีชมพูสดใส ดวงตาของเธอหรี่ลง กล่องข้อความหายไปแล้วก็จริงแต่เธอพอจะรู้อยู่ว่าอีกฝ่ายคิดเห็นอย่างไร จึงไม่ได้หงุดหงิดใจกับการฟังคำพูดห้วน ๆ แบบนั้น

“ฉันมาเรียนรู้ชีวิตนี่นา จะให้ใครเห็นว่านั่งรถราคาแพงมาส่งได้ยังไง” เธออธิบายพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ

หลังจากนั้นมู่เสวี่ยก็ไม่รอช้า เธอเริ่มลงมือปลดเครื่องประดับทุกชิ้นออกจากร่างกาย ลอกคราบตนเองจนเกลี้ยงเหลือไว้เพียงชุดเดรสสีฟ้าขาวเท่านั้น

นิ่งหลงที่มองเธออยู่ทั้งแปลกใจและสนอกสนใจเป็นอย่างมาก เขาย่อมรู้ว่าหญิงสาวข้างกายคนนี้ชื่นชอบสะสมเครื่องประดับเป็นพิเศษ ถึงกับสร้างห้องเก็บไว้เป็นคอลเลกชันด้วยซ้ำ แต่พอนำพวกมันออกจากร่างกาย คุณหนูผู้เฉิดฉันกลับกลายเป็นหญิงสาวบอบบางน่าทะนุถนอมไปในทันที

แบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ นิ่งหลงคิดในใจ