บทที่ 3 คนไม่สำคัญ

" เหรอคะ" พิมพ์ดาวเผลอกำชายผ้ากันเปื้อนแน่นโดยไม่รู้ตัว

คำว่า กลับดึก ของเขา คือดึกมากแค่ไหนกันนะ จะกลับมาทันมื้ออาหารที่เธอเตรียมไว้หรือเปล่า แล้วถ้าเกิดเขาไม่กลับมา คืนนี้ก็จะล่วงเลยไปอย่างเปล่าประโยชน์

คนที่ให้คำตอบนี้ได้ก็คงจะเป็นภูผาเลขาคนสนิทที่ยืนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขารู้สถานการณ์นี้ว่าเจ้านายคงไม่กลับมาทานอาหารที่ถูกจัดเรียงเต็มโต๊ะ และตอนนี้กำลังไปเดทกับลูกสาวนักธุรกิจคนใหม่ และเตรียมที่จะสลัดพิมพ์ดาวทันทีที่ครบกำหนดสัญญา

ถ้าเขาจะพูดไปตามตรงก็กลัวว่าจะทำร้ายจิตใจคนตรงหน้ามากเกินไป ไม่มีผู้หญิงคนไหนรับได้หากรู้ความจริง 

"วันนี้มีประชุมด่วนต่อเนื่อง นายท่านคงไม่ได้กลับมารับประทานมื้อเย็น"

คำพูดของเลขาหนุ่มทำให้บรรยากาศในห้องครัวเงียบลงชั่วขณะ พิมพ์ดาวมองอาหารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของเลขา เธออยากจะถามไปตรง ๆ ว่า การประชุมสำคัญมากจนไม่มีเวลาทานข้าวเลยหรอ แล้วคืนนี้เจ้านายของเขาจะกลับมาที่บ้านหรือไม่

คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว เธอควรจะรอหรือนอนก่อนเขาดี

ช่างเป็นอะไรที่น่าอึดอัดใจเสียจริง

"คุณพิมพ์นอนก่อนได้เลยครับ คาดว่านายท่านน่าจะกลับดึกมาก "

ภูผาอยากจะบอกไปตามตรงว่านายท่านของเขาไม่ได้กลับมาแน่นอน ถ้าพูดออกไปแบบนั้นผู้หญิงที่บอบบางและจิตใจดีอย่างพิมพ์ดาวคงรับไม่ได้แน่นอน คนนอกอย่างภูผายังรับรู้ได้ถึงความดีของพิมพ์ดาวที่หาไม่ได้จากผู้หญิงคนอื่น ผู้หญิงผ่านเข้ามาในชีวิตเจ้านายก็มากมาย แต่พิมพ์ดาวคือคนที่น่าสงสารมากที่สุด 

"ไม่เป็นไรค่ะ"

น้ำเสียงของหญิงสาวยังคงสดใส แต่แววตาของเธอนั้นเศร้าอย่างเห็นได้ชัด 

"ถ้าอย่างนั้น พิมพ์ขอฝากอาหารพวกนี้ไปให้คุณไคล์ได้ไหมคะ"

เลขาหนุ่มอึ้งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าพิมพ์ดาวจะตัดสินใจแบบนี้ แน่นอนว่าไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำแบบนี้มาก่อน นอกจากพิมพ์ดาวจะไม่โวยวายและถามให้มากความ ยังแสดงท่าทางเป็นห่วงเจ้านายของเขาอย่างไม่เสแสร้ง 

"เผื่อประชุมเสร็จแล้วคุณไคล์จะหิว"

เมื่อเห็นว่าเลขาหนุ่มทำหน้าลำบากใจพิมพ์ดาวจึงรีบอธิบายต่อในทันที แล้วรีบจัดแจงเตรียมอาหารใส่กล่องให้อย่างสวยงามและน่าทานเป็นที่สุด 

"รบกวนด้วยนะคะ"

ท่าทางสุภาพอ่อนโยนของพิมพ์ดาว เพิ่มความลำบากใจให้กับเลขาหนุ่มเป็นอย่างมาก น่าเสียดายอาหารที่ถูกจัดเรียงมาอย่างสวยงามและคาดว่าน่าจะทำอย่างตั้งใจตลอดทั้งวัน

ภูผารู้ใจเจ้านายดี อาหารพวกนี้ไม่ถึงมือเจ้านายอย่างแน่นอน  เจ้านายต้องให้เขาและอาชิคนสนิทอีกคนเอาไปกินแน่ 

ภูผาหอบความอึดอัดใจมาจนถึงภัตตาคารหรูที่เจ้านายพาลูกสาวนักธุรกิจดังมาเดท เขาเดินตรงไปที่ชั้นบนสุด พื้นที่ที่มีแต่ลูกค้าวีไอพีมานั่งพบปะสังสรรค์ และเป็นพื้นที่สำหรับเจรจาธุรกิจสำคัญ พอเห็นว่าเจ้านายกำลังคุยงานสำคัญก็เลือกที่จะเก็บเรื่องของพิมพ์ดาวไว้ก่อน 

มุมด้านในสุดของชั้นวีไอพี มีชายหนุ่มสองคนที่มีใบหน้าคล้ายกันอย่างเห็นได้ชัดนั่งอยู่ตรงข้ามกัน  คนหนึ่งสุขุม เยือกเย็น และแทบไม่แสดงอารมณ์ อีกคนก็ถนัดทำหน้านิ่งมากกว่าแสดงอารมณ์ใด ๆ

เคล เคลวิล คาร์ตัน และ ไคล์ ไคล์ตัน คาร์ตัน พี่น้องทายาทแห่งตระกูลคาร์ตันนั่งจิบวิสกี้ราคาแพงหลังจากเจรจาธุรกิจจบลง 

ไคล์ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้า ๆ พลางปรายสายตาไปยังโต๊ะด้านหลัง สายตาของเขามองไปยัง เมลิน หญิงสาววัยยี่สิบห้าในชุดเดรสสีครีมกำลังพูดคุยกับกลุ่มเพื่อนอย่างอารมณ์ดี

เธอคือผู้หญิงคนใหม่ที่ถูกคัดเลือกมาอย่างดีจากคุณย่าของเขา ก่อนหน้านี้เธอนั่งร่วมโต๊ะกับเขา แต่เมื่อเพื่อนสนิทมาถึงจึงขอตัวไปทักทาย และบอกว่าจะกลับมาในอีกไม่กี่นาที เดาได้ไม่ยากว่าเพื่อนกลุ่มนั้นไม่ได้มาโดยบังเอิญ แต่ตั้งใจที่จะมาดูผู้ชายของเพื่อน

แต่เรื่องนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจหรอกนะ ไม่ว่าเธอจะใช้ลูกเล่นหรือป่าวประกาศให้ใครดูว่าเป็นผู้หญิงของเขา สุดท้ายก็ต้องจบภายใน 3 เดือนอยู่ดี 

"มองจนจะทะลุอยู่แล้ว"

เสียงเรียบนิ่งของเคลวิลผู้เป็นพี่ชายทำให้ไคล์ตันหันกลับมาสนใจที่แก้วเครื่องดื่มตรงหน้า  

"ก็แค่มอง"

คำตอบที่ตรงไปตรงมา และตรงใจที่สุด เขาไม่ได้มองเพราะพิศวาสหรือสนใจเธอมากกว่าใคร แต่มองเพราะหน้าที่ที่ต้องดูแลผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับคุณย่า 

"คนใหม่เหรอ?" 

เคย์วิลยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

เขาไม่ได้แสดงท่าทางตื่นเต้นหรือรู้สึกอะไรกับการเปลี่ยนผู้หญิงทุกสามเดือนของน้องชาย  แค่แปลกใจที่ไม่เป็นอย่างที่ได้ยินมา

คุณย่ากับราตรีแม่บ้านคนสนิทของท่านบอกว่าผู้หญิงคนนี้เข้าตาท่านที่สุด เธอเป็นกุลสตรีเก่งงานบ้านงานเรือน หน้าตาก็ตรงสเปกของไคล์ตัน และที่สำคัญไปกว่านั้นคือ เธอไม่เคยมีแฟนมาก่อน เป็นสาวบริสุทธิ์ที่หาได้ยากมากในสมัยนี้ 

"ลูกสาวพิพัฒน์ธนากุลหมดสัญญาแล้วเหรอ ?" 

ไคล์ตันหันไปมองอาชิคนสนิทผู้ที่จะให้คำตอบได้ดีกว่าเขา แน่นอนว่าเขาไม่ได้ใส่ใจที่จะจดจำว่าใครจะอยู่หรือใครจะไป ถ้าจะให้เดาก็คงจะหมดสัญญาไปแล้ว ย่าถึงได้ส่งผู้หญิงคนใหม่มา

" ยังไม่หมดครับ ตามสัญญาคุณพิมพ์ต้องอยู่อีกสามวัน " 

ไคล์ตันขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามองดูนาฬิกาข้อมือก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน ถ้ายังไม่หมดสัญญา พิมพ์ดาวก็คงจะนั่งรอเขาอยู่แน่ ๆ

แต่ใครจะสนละ ในเมื่อมีผู้หญิงคนใหม่เข้ามาแล้ว หมดสัญญาก่อนกำหนดก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร 

ภูผาที่เห็นโอกาส เจ้านายทั้งสองคุยถึงเรื่องพิมพ์ดาว เดินมาบอกในสิ่งที่พิมพ์ดาวฝากมาทันที 

"คุณพิมพ์ดาวฝากอาหารที่ทำไว้มาให้นายท่านครับ" 

"เอาไปกินเถอะ" 

เขาตอบอย่างไม่ลังเล อยู่ร้านอาหารหรูระดับพรีเมียมขนาดนี้ จะให้ไปนั่งกินข้าวที่เธอห่อให้อย่างนั้นเหรอ ช่างน่าขำสิ้นดี ! 

"ฉันนึกว่านายจะเลือกเธอ"

ไคล์ตันแบนสายตามาที่พี่ชายแทน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายถึงได้คิดแบบนั้น เขาไม่เคยแสดงออกว่าชอบพิมพ์ดาวเลยสักครั้ง  ก็แค่กลับบ้านไปนอนกับเธอตามกฎที่ตั้งไว้ก็เท่านั้น 

"ทำไมพี่ถึงคิดแบบนั้น"

"ฉันก็พูดตามที่ได้ยินมา แต่อยากถามจากปากนายโดยตรงมากกว่า" 

"พี่ก็รู้ ว่าผมเป็นคนขี้เบื่อ"

เขาหมุนแก้ววิสกี้ในมือช้า ๆ อย่างคนเหนือกว่า เขาไม่เคยใส่ใจและจะจริงจังกับผู้หญิงคนไหนอยู่แล้ว ที่ยอมตกลงออกเดทกับผู้หญิงตามที่ย่าหามาให้ ก็เพื่อตัดปัญหาไม่ให้ท่านพูดถึงเรื่องแต่งงานทั้งวันทั้งคืนเหมือนที่พี่ชายกำลังเผชิญอยู่