มื้อเช้าที่อาบด้วยหยาดน้ำแข็ง

แสงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างบานสูงของห้องอาหาร แต่มันกลับไม่อาจมอบความอบอุ่นให้แก่บรรยากาศได้เลย เพราะเมื่อวานตอนค่ำที่เกิดเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารนั้นขึ้นเซบาสเตียนก็พึ่งจะกลับมา เขากลับมาโดยท่าทีที่อ่อนลงกว่าเดิม เอเลนอร์ นั่งอยู่ที่ปลายสุดของโต๊ะไม้โอ๊กยาวเหยียดที่สามารถจุคนได้นับสิบคน โดยมี เซบาสเตียน นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะอีกฝั่งหนึ่ง ระยะห่างระหว่างพวกเขาไกลเสียจนแทบจะมองเห็นรายละเอียดบนใบหน้าของกันและกันไม่ชัด

เสียงเดียวที่ดังขึ้นคือเสียงช้อนเงินกระทบขอบถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพง บ่าวรับใช้ยืนเรียงรายอยู่ตามผนังห้องด้วยท่าทางสงบนิ่งประดุจรูปปั้น เพราะเหตุการณ์เมื่อค่ำนั้นทำให้พวกเขายังฝังใจอยู่ มันยิ่งตอกย้ำความโดดเดี่ยวที่เอเลนอร์กำลังเผชิญ

"อาหารไม่ถูกปากงั้นหรือ?"

เสียงของเซบาสเตียนดังก้องกังวานมาจากอีกฟากของโต๊ะ เขาพยายามจะพูดให้ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน เขาไม่เชื่อว่าหากพยายามพูดคุยกับเธอซ้ำๆจะไม่ได้ผล

"หรือว่าเชฟที่ผมจ้างมาจากฝรั่งเศส ฝีมือยังสู้คนครัวเก่าๆ ในรูหนูของคุณไม่ได้?"

แต่คำพูดของเขาก็เพื่อจะให้เธอหันมาสนใจเท่านั้น จนในที่สุดเอเลนอร์ก็สนใจในคำพูดเขาจริงๆ เธอวางช้อนลงนิ่งๆ เธอไม่แม้แต่จะตะโกนตอบ แต่ใช้เสียงที่กังวานใสทว่าเย็นเยียบ

"รสชาติอาหารน่ะดีค่ะ... แต่บรรยากาศมันชวนให้กลืนไม่ลง"

"บรรยากาศ?"

เซบาสเตียนหัวเราะหยัน

"คุณควรจะชินได้แล้วนะเอเลนอร์ นี่คือความมั่งคั่งที่พ่อคุณไม่เคยมีให้ ทุกอย่างที่วางอยู่ตรงหน้าคุณ... แม้แต่เกลือเม็ดเดียว มันก็คือสิ่งที่พิสูจน์ว่าตอนนี้ผมอยู่เหนือคุณ"

เดิมที่เขาอยากพูดคุยเพื่อให้ทั้งสองรู้สึกดี แต่สุดท้ายก็กลับกัน

"คุณอาจจะอยู่เหนือฉันด้วยตัวเลขในบัญชีธนาคาร"

เอเลนอร์พูดขึ้นและเงยหน้าขึ้น สบตาเขาผ่านระยะห่างของโต๊ะอาหาร

"แต่การนั่งอยู่บนยอดเขาที่สร้างจากกองเงิน แล้วตะโกนใส่คนที่คุณขังไว้... มันไม่ได้ทำให้คุณดูสูงส่งขึ้นหรอกค่ะ มันยิ่งทำให้คุณดูเหมือน... คนขี้เหงาที่พยายามจะซื้อเพื่อนคุยด้วยสัญญาซื้อขาย"

คำพูดนั้นเหมือนลูกศรที่อาบยาพิษ เซบาสเตียนลุกขึ้นยืนกระแทกเก้าอี้จนเกิดเสียงดังบาดหู ลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่วางแผนไว้ตั้งแต่เมื่อคืน เขาเดินสาวเท้าเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว บ่าวรับใช้พากันก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัว

เขามาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ โน้มตัวลงมาจนระยะห่างยาวเหยียดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความกดดันที่รุนแรง

"คนขี้เหงางั้นหรือ?"

เขากระซิบข้างหูเธอ เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยความโกรธ "ผมไม่ใช่คนขี้เหงา เอเลนอร์... ผมคือ 'เจ้าของ' และถ้าคุณยังไม่เลิกใช้ฝีปากกล้าๆ ของคุณถากถางผม ผมจะทำให้คุณรู้ว่าการอยู่ในคฤหาสน์นี้โดยไม่มีใครยอมพูดด้วยแม้แต่คำเดียว... มันโดดเดี่ยวของจริงเป็นยังไง"

เขาหันไปสั่งบ่าวรับใช้ด้วยเสียงอันดัง

"นับจากนี้ไป ห้ามใครในบ้านหลังนี้พูดกับคุณผู้หญิงแม้แต่คำเดียว ถ้าผมได้ยินว่าใครปริปากคุยกับเธอแม้แต่เรื่องสภาพอากาศ... ผมจะไล่ออกทันทีโดยไม่มีเงินชดเชย!"

เขาก้มลงมองใบหน้าซีดเผือดของเอเลนอร์ แล้วยิ้มอย่างผู้ชนะ

"ในเมื่อคุณชอบสงครามความเงียบนัก... ผมก็จะมอบมันให้คุณอย่างเต็มอิ่มเลยล่ะ เลดี้เอเลนอร์"

เขาเดินจากไป ทิ้งให้เธอนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบที่แท้จริง บ่าวรับใช้พากันหลบตาและถอยห่างจากเธอราวกับเธอเป็นตัวกาลกิณี เอเลนอร์มองดูโต๊ะอาหารที่ว่างเปล่า ความโดดเดี่ยวที่เธอเคยคิดว่ารับมือได้ เริ่มกัดกินหัวใจเธอช้าๆ ในคฤหาสน์โรสวูดไม่ได้มีแค่เซบาสเตียนที่ร้ายกาจ แต่ยังมี "มาร์ธา" หัวหน้าสาวใช้ที่ทำงานกับเซบาสเตียนมาตั้งแต่เขายังตั้งไข่ในย่านคนจน เธอจงรักภักดีต่อเจ้านายอย่างบ้าคลั่ง และจงเกลียดจงชัง "พวกผู้ดีตกยาก" อย่างเอเลนอร์เข้าไส้ เมื่อเจ้านายพูดแบบนี้จึงทำให้เขาคิดว่าต้องสั่งสอนผู้หญิงคนนี้สักหน่อย บ่ายวันนั้น เอเลนอร์เรียกขอสบู่และผ้าเช็ดตัวผืนใหม่เพื่อจะอาบน้ำ แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นเพียงความว่างเปล่า เธอดึงสายเรียกบ่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งมาร์ธาเดินเข้ามาพร้อมกับสาวใช้คนสนิทอีกสองคน พวกเธอไม่พูด ไม่จา ทำเพียงแค่วางอ่างน้ำที่มี น้ำเย็นจัดจนเกือบเป็นน้ำแข็ง ลงบนพื้นไม้ แรงกระแทกทำให้น้ำกระเซ็นเปียกชายกระโปรงไหมพรมของเอเลนอร์

"นี่มันน้ำเย็น... ฉันต้องการน้ำอุ่น" เอเลนอร์บอกด้วยเสียงเรียบ

มาร์ธาไม่ตอบ เธอเพียงแต่แสยะยิ้ม มองดูเอเลนอร์ด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะแกล้งทำมือลื่น ปล่อยตะกร้าผ้าเช็ดตัวตกลงไปในอ่างน้ำที่วางอยู่บนพื้น ผ้าขนหนูสีขาวสะอาดซึมซับน้ำเย็นเฉียบจนเปียกชุ่มและสกปรก

สาวใช้คนหนึ่งแสร้งทำเป็นอุทานแบบไม่ออกเสียง แล้วเดินจากไปโดยทิ้งผ้าที่ใช้การไม่ได้ไว้ตรงนั้น