ขวากหนามในเงามืด

ไม่ใช่แค่เรื่องน้ำอาบ แต่ความร้ายกาจเริ่มลามไปถึงทุกส่วนในชีวิตของเอเลนอร์ เมื่อเซบาสเตียนไม่อยู่ในหลายๆครั้ง เอเลนอร์จะได้รับอาหารที่ 'เย็นชืด' หรือบางครั้งก็มี 'เศษเกลือ' โรยจนทานไม่ได้ เมื่อเธอประท้วง มาร์ธาก็เพียงแต่ชี้ไปที่กฎของเซบาสเตียน—ห้ามพูดกับเธอ—แล้วเดินสะบัดก้นจากไป หลายครั้งหลายคราที่เธอโดนกระทำเช่นนี้แต่เธอเองก็ขี่เกียจที่จะถือสา ในเช้าวันหนึ่งเอเลนอร์เองก็พบว่าชุดเดรสผ้าไหมที่เธอเหลือติดตัวมาจากบ้านเดิมถูกคนทำน้ำยารีดผ้าหกใส่จนเป็นรอยด่าง หรือบางชุดก็มีรอยฉีกขาดตรงตะเข็บอย่างจงใจ บางครั้งในยามค่ำคืนที่เอเลนอร์ต้องเดินผ่านโถงทางเดิน เหล่าบ่าวไพร่จะรีบดับเทียนล่วงหน้า ทิ้งให้เธอต้องคลำทางในความมืดมิดเพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักที่ดังมาจากมุมมืด หากเซบาสเตียนไม่อยู่เหตุการแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติของคฤหาสน์โรสวูด แมนเนอร์อย่างมาก เย็นวันหนึ่ง เอเลนอร์เดินลงมาที่ห้องครัวเพราะทนความหิวไม่ไหว เธอพบมาร์ธากำลังนั่งกินซุปเนื้อส่งกลิ่นหอมฉุยอย่างสำราญใจ ขณะที่ถาดอาหารของเอเลนอร์มีเพียงขนมปังแข็งๆ กับน้ำเปล่า มาร์ธาจงใจกระแทกถ้วยซุปสลัดน้ำแกงกระเด็นใส่หลังมือของเอเลนอร์จนแดงเถือก

"อุ๊ย... ขอประทานโทษค่ะเลดี้" มาร์ธาแสร้งพูดพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "พอดีแถวนี้มันมืด มองไม่เห็นว่ามี 'สิ่งของ' วางอยู่"

เอเลนอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ความเจ็บแสบที่หลังมือสู้ไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจ เธอไม่ร้องไห้ แต่กลับคว้าถ้วยซุปที่เหลือของมาร์ธาแล้วเทราดลงบนพื้นช้าๆ ท่ามกลางอาการตกตะลึงของสาวใช้ทุกคน

"ถ้าฉันกินไม่ได้... พวกเธอก็ต้องเหนื่อยที่ต้องเช็ดมัน" เอเลนอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้วาวโรจน์ด้วยศักดิ์ศรีที่ถูกต้อนจนจนมุม

ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหนังก็ดังขึ้นที่หน้าประตูครัว

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่!" เสียงตวาดของเซบาสเตียนทำให้ทุกคนในห้องตัวสั่นงันงก

เขามองเห็นหลังมือที่แดงปรี๊ดของเอเลนอร์ สลับกับคราบแก้วที่เลอะเทอะ และสายตาที่สะใจของมาร์ธาที่ยังหุบไม่มิด ในห้องครัวที่เงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจ เซบาสเตียน กวาดสายตามองซุปที่หกเลอะพื้นและมือที่แดงก่ำของเอเลนอร์ มาร์ธาปราดเข้าไปเกาะแขนเจ้านายทันที

"คุณท่านคะ! เลดี้เอเลนอร์เธอเข้ามาอาละวาด เทซุปทิ้งต่อหน้าพวกเรา แถมยัง..."

หัวหน้าบ่าวรับใช้พูดยังไม่ทันจบดี

"พอได้แล้วมาร์ธา!"

เซบาสเตียนตวาดกลับจนสาวใช้สะดุ้ง แต่เขากลับหันไปจ้องหน้าเอเลนอร์ด้วยสายตาตำหนิ

"ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ทำตัวเงียบๆ อยู่ในที่ของคุณ ถ้าคุณทำตัวมีปัญหาจนคนของผมทำงานไม่ได้ ผมจะสั่งขังคุณไว้แต่ในห้องนอน"

เสียงเซบาสเตียนกล่าวตำหนิขึ้น เอเลนอร์เม้มริมฝีปากแน่น ความผิดหวังแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ

"คนของคุณงั้นหรือ? แม้แต่ตอนที่คนของคุณจงใจราดน้ำร้อนใส่ฉัน คุณก็ยัง..."

เอเลนอร์พูดไม่ทันจบ เซบาสเตียนก็รีบพูดแทนก

"ออกไปให้พ้นหน้าผมเดี๋ยวนี้ เอเลนอร์!"

เขาตัดบทเสียงแข็ง

"ไปสำนึกผิดในห้องของคุณซะ!"

เสียงตวาดดังขึ้น เอเลนอร์เชิดหน้าขึ้น รวบรวมศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เดินผ่านเขาไปโดยไม่ยอมแม้แต่จะครางด้วยความเจ็บปวด เธอไม่เห็นสายตาของเซบาสเตียนที่มองตามหลังมือของเธอด้วยความรู้สึกผิดและโกรธตัวเอง

กลางดึก... ในความเงียบสงัด

เอเลนอร์นั่งอยู่บนขอบเตียงในห้องมืด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ส่องผ่านหน้าต่าง หลังมือของเธอพองเป็นตุ่มน้ำใสและแสบจนนอนไม่หลับ เธอพยายามจะทำใจให้ชินกับความโดดเดี่ยวนี้ แต่ความเจ็บทางกายกลับตอกย้ำว่าเธอไม่มีใครเลย

แกร๊ก...

เสียงกลอนประตูถูกปลดออกอย่างเบามือ เอเลนอร์สะดุ้งหันไปมอง เห็นร่างสูงใหญ่ของเซบาสเตียนก้าวเข้ามา เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมคอและถือตลับยาขนาดเล็กมาด้วย

"คุณเข้ามาทำไม"

เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

"อย่าพูดมาก"

เขาตอบสั้นๆ ก้าวเข้ามานั่งลงบนเตียงข้างๆ เธอ แล้วถือวิสาสะคว้าข้อมือเธอไปกุมไว้

"ปล่อยนะ! คุณบอกเองไม่ใช่หรือว่าฉันมันตัวปัญหา" เธอยื้อมือกลับ แต่แรงของเขาเหนือกว่า

"ถ้าไม่เงียบ ผมจะจูบคุณให้เงียบเอง"

เขาขู่ด้วยเสียงต่ำจนเธอชะงัก เซบาสเตียนค่อยๆ เปิดตลับยา กลิ่นสมุนไพรเย็นๆ ฟุ้งกระจายออกมา เขาใช้นิ้วแตะเนื้อยาแล้วละเลงลงบนแผลพองอย่างเบามือที่สุด ท่าทางของเขาถนอมเธอราวกับเธทำจากแก้วที่พร้อมจะแตกสลาย

"ทำไมต้องทำแบบนี้..."

เอเลนอร์ถามเบาๆ

"ต่อหน้าคนพวกนั้น คุณทำเหมือนฉันเป็นขยะ"

เซบาสเตียนชะงักมือไปครู่หนึ่ง ตาของเขามองอยู่ที่แผล

"มาร์ธาอยู่กับผมมาตั้งแต่ผมไม่มีอะไรจะกิน... ผมหักหน้าเธอต่อหน้าบ่าวคนอื่นไม่ได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมให้ใครมาทำร้าย 'ของของผม' ได้เหมือนกัน"

เขาเงยหน้าขึ้น สบตาเธอในความมืด ดวงตาของเขาดูอ่อนแสงลงอย่างที่ไม่เคยเป็น

"พรุ่งนี้มาร์ธาจะถูกส่งไปดูแลสวนหลังบ้าน และจะไม่มาวุ่นวายในตึกใหญ่อีก... นี่คือคำขอโทษของผม"

เขาปล่อยมือเธอแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินออกจากห้อง

"ห้ามบอกเรื่องนี้กับใคร ถ้ามีใครรู้ว่าผมมาหาคุณกลางดึก... ผมจะโยนตลับยานี้ทิ้ง แล้วขังคุณไว้จริงๆ แน่"

เขาทิ้งท้ายไว้ด้วยท่าทางปั้นปึ่งเหมือนเดิม แต่ความเย็นจางๆ จากยาทาที่หลังมือ และคำว่า 'ของของผม' กลับทำให้เอเลนอร์เริ่มรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในใจที่เธอพยายามปิดตายมาตลอด