สงครามความเงียบ

สามวันผ่านไปนับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่โรสวูด แมนเนอร์... และเป็นสามวันที่เซบาสเตียนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังใช้ชีวิตอยู่กับร่างทรงที่ไร้วิญญาณ เอเลนอร์ทำตามหน้าที่ "ภรรยา" อย่างไร้ที่ติ เธอลงมาทานมื้อค่ำตรงเวลา นั่งหลังตรงสง่างามในชุดสีหม่นที่ดูราวกับไว้ทุกข์ให้ตัวเอง เธอขยับช้อนส้อมด้วยท่วงท่าที่นิ่มนวลที่สุด แต่สิ่งเดียวที่เธอไม่ทำคือ การรับรู้ว่ามีเขาอยู่ตรงนั้น

"ซุปไม่อร่อยหรือ?" เซบาสเตียนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่ารำคาญใจ

เอเลนอร์เพียงแต่ตักซุปเข้าปากช้าๆ ทำเป็นเหมือนหน้าที่ที่ทำทุกวัน สายตาของเธอจับจ้องไปที่ภาพวาดบนผนังด้านหลังของเขาด้วยสายตาแห่งความว่างป่าว เธอไม่ได้ตอบ ไม่แม้แต่จะสั่นหน้าหรือพยักหน้า ราวกับว่าเสียงของเขาเป็นเพียงเสียงลมพัดผ่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านออกไป

"เอเลนอร์... ผมถามคุณ"

เซบาสเตียนกล่าวขึ้นเขาเริ่มกดเสียงต่ำลง และความอดทนเริ่มปริร้าว

เธอวางช้อนลงอย่างแผ่วเบา เช็ดมุมปากด้วยผ้าลูกไม้อย่างประณีต จากนั้นเธอก็หันไปหาบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่มุมห้องที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ในห้องกินข้าว

"รบกวนขอรินน้ำเพิ่มให้ฉันทีจ้ะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกับบ่าว และยิ้มให้เล็กน้อย แต่ไม่แม้แต่จะปรายตามาทางเจ้าของบ้านที่นั่งหัวโต๊ะ

เซบาสเตียนกำส้อมในมือแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปนเสียงส้อมขูดกับจานจนบาดหู ความเย็นชาของเธอรุนแรงยิ่งกว่าการก่นด่า มันคือการปฏิเสธการดำรงอยู่ของเขา เธอทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นเพียง 'อากาศธาตุ' หรือ 'อาชญากร' ที่เธอเลือกจะมองข้าม เหมือนเขาไม่มีตัวตนเป็นดังวิญญาณที่ค่อยเรียกให้เธอพูดคุยด้วยแต่เธอไม่เห็นมัน

"คุณคิดว่าการทำแบบนี้จะทำให้ผมยอมแพ้หรือ?"

เซบาสเตียนพูดขึ้นและลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินอ้อมโต๊ะยาวมาหยุดอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของเธอ เขาโน้มตัวลงมาจนเงาของเขาพาดทับร่างเธอไว้ทั้งหมด

"คุณจะทำเหมือนผมไม่มีตัวตนไปได้นานแค่ไหน ในเมื่อข้าวทุกคำที่คุณกลืนกิน ผ้าห่มทุกผืนที่คุลมกายคุณ... มันมาจากเงินของผมทั้งนั้น!"

เสียงชายหนุ่มกล่าวขึ้น เสียงนั้นกดลงต่ำเรื่อยๆเพื่อที่จะควบคุมน้ำเสียงไม่ให้ตะโกนออกมา เอเลนอร์ยังคงนิ่งสงบ เธอหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบช้าๆ แววตาว่างเปล่าราวกระจกที่ไร้เงาสะท้อน

"ถ้าคุณอิ่มแล้ว ฉันขอตัวไปพักผ่อนนะคะ"

เธอกล่าวกับ 'อากาศ' เบื้องหน้าไม่ได้หันไปมองเขาที่ตอนนี้อยู่ข้างหลังเธอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่างามตามแบบฉบับเลดี้แอชฟอร์ด และหันหน้าหนีจากไป แต่ก่อนที่เธอจะก้าวพ้นโต๊ะ มือหนาของเซบาสเตียนก็คว้าต้นแขนเธอไว้ บังคับให้เธอต้องหันมาเผชิญหน้า

"มองหน้าผม!"

เขาตวาด เสียงสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงมืดสลัว บ่าวรับใช้ต่างก้มหน้าลงต่ำเพราะกลัวจะถูกลูกหลงด้วย

"ด่าผมสิ! ตบหน้าผมก็ได้! แต่อย่าทำเหมือนผมเป็นธาตุอากาศในบ้านของตัวเอง!"

เสียงชายหนุ่มดังขึ้น เอเลนอร์ยอมหันมามองเขาในที่สุด ดวงตาสีอ่อนของเธอเยือกเย็นจนน่าใจหาย เธอไม่ได้โกรธ ไม่ได้แค้น แต่มันคือความเฉยเมยที่เจ็บปวดกว่าสิ่งใดๆ

"คุณซื้อชีวิตของฉันไปแล้ว คุณดาร์คเลย์..."

เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในน้ำเสียงไม่บ่งบอกสิ่งใดนอกจากความว่างปล่าว ความเยือกเย็น

"คุณมีสิทธิ์ในร่างกายฉันตามกฎหมาย แต่คุณไม่มีสิทธิ์บังคับให้ฉัน 'เห็น' คุณได้... ในโลกของฉัน คุณไม่มีตัวตนมาตั้งแต่ตอนที่คุณเผาสัญญาฉบับนั้นทิ้งแล้ว"

เสียงหญิงสาวกล่าวขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะบิดแขนออกจากการเกาะกุมอย่างนิ่มนวล ทิ้งให้เซบาสเตียนยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบที่เขาสร้างขึ้นเอง กรงขังที่เขาคิดว่าจะใช้ขังเธอ กลับกลายเป็นกับดักที่ขังตัวเขาไว้กับความโดดเดี่ยวที่มากกว่าเดิม เซบาสเตียนใช่ว่าจะไม่สนใจการกระทำของเอเลนอร์ที่ผ่านมาถึงสามวัน เขาเก็บทุกรายละเอียดเอามาขบคิด เขาพยายามเข้าหาเธอแต่ความรู้สึกเหมือนเธอกำลังผลักใส่เขาออกไป มือทั้งสองของเขายกขึ้นมากุมหัวก่อนที่โต๊ะกินข้าวจะถูกกวาดลงสู่พื้น อาหารทุกอย่างกระจัดกระจาย บ่าวรับใช้ไม่กล้าที่จะหายใจออกมาแรงๆ เสียงตะโกนก้องในห้องอาหารก่อนที่ทุกอย่างเงียบไป หญิงสาวหันหลังพิงประตูและร่างกายก็ค่อยๆไหลลงมากองกับพื้น มือทั้งสองคอยๆมาปิดบังใบหน้าพน้ำตาก็ค่อยๆไหล ไม่นานเสียงข้างล่างก็เกิดการเคลื่อนไหวเหมือนทุกคนจะล้นร้านเพื่อที่จะเก็บสิ่งของเสียงเศษแก้วกระทบกันดังขึ้นเป็นจังหวะ เสียงคนเดินไปมาแต่ไร้เสียงพูดคุยกัน ไม่นานทุกอย่างก็กลับมาเงียบเช่นเคย และมีเสียงคนเดินขึ้นบันใดมาอย่างรีบร้อน และเสียงพวกนั้นก็หายไปในอีกไม่นาน เอเลนอร์เองก็ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่