คฤหาสน์ทมิฬ

รถม้าสีดำขลับที่ประทับตราอักษรย่อ 'D' เคลื่อนตัวผ่านประตูเหล็กดัดมหึมาที่ดูราวกับซี่กรงปีศาจ เอเลนอร์ค่อยๆลืมตาขึ้นมา มองผ่านออกไปนอกหน้าต่าง สายหมอกยามค่ำคืนปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า มันไม่ใช่สถาปัตยกรรมแบบเก่าที่ดูอ่อนช้อยเหมือนบ้านของเธอ แต่มันคือสิ่งก่อสร้างที่โอ่อ่า แข็งแรง และเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานของมหาเศรษฐีหน้าใหม่ ต้นไม้หลายๆต้นกำลังผลิใบและมีอีกหลายๆต้นที่กำลังออกดอก เงาตะคุ่มตะคุ่มของไม้พุ่มที่ปลูกไว้มีลักษณะต่างๆ พอกระทบกับแสงไฟสลัวๆตามเสาไฟ จึงทำให้รูปเงานั้นประหลาดยิ่งกว่าเดิม

"ที่นี่คือ 'โรสวูด แมนเนอร์'..."

เสียงทุ้มของเซบาสเตียนพูดขึ้นเมื่อเขาเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างๆลืมตา แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างรถม้าอย่างพิจราณา เขาเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย

"ที่พักแห่งใหม่ของคุณ และอาจจะเป็นที่ที่คุณต้องฝังร่างไปตลอดกาล"

เสียงนั้นกล่าวขึ้นต่อก่อนที่รถม้าจะหยุดสนิท ประตูรถม้าถูกเปิดออกโดยบ่าวรับใช้ในชุดยูนิฟอร์มสีเขียวเข็มที่ตัดเย็บอย่างประณีต แต่สายตาที่พวกเขามองมายัง 'เลดี้' ผู้มาใหม่นั้นกลับเต็มไปด้วยความสงสัยและระคนไปด้วยความสะใจที่ได้เห็นหงส์ผู้สูงศักดิ์ปีกหักลงต่อหน้า หญิงสาวหยิบหมวกตาข่ายที่วางอยู่บนตักขึ้นมาและสวมมันไปบนหัวอย่างมั่นใจ ก่อนที่จะลุกขึ้นและก้าวเท้าลงรถม้าและเดินเข้าตัวบ้านโดยมีบ่าวรับใช้ยืนต้อนรับตลอดทางเดิน เมื่อเท้าของเอเลนอร์แตะพื้นหินขัดเย็นเฉียบในโถงทางเดิน เธอต้องชะงักครู่หนึ่ง กลิ่นที่อบอวลอยู่ในบ้านหลังนี้ไม่ใช่กลิ่นเทียนหอมลาเวนเดอร์เหมือนที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องจักรและถ่านหินจากโรงงานที่อยู่ห่างออกไป กลิ่นที่ย้ำเตือนถึงต้นกำเนิดของเจ้าของบ้าน

"พาคุณผู้หญิงไปที่ห้องพักที่ฉันเตรียมไว้"

เซบาสเตียนสั่งเสียงเรียบ ให้บ่าวรับใช้พาเลดี้ที่มาใหม่ไปห้องพัก

"และจำไว้... เธอคือหัวใจของบ้านหลังนี้ ใครหน้าไหนขัดคำสั่งเธอ ก็เท่ากับขัดคำสั่งฉัน"

เสียงทุ้มกล่าวขึ้นเพื่อที่จะกดดันคนในบ้านทุกคน ก่อนที่

เซบาสเตียนเองเดินนำเธอขึ้นไปบนชั้นสอง และเปิดประตูห้องนอนขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยโทนสีแดงเบอร์กันดีและสีทอง ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นหอมตลบอบอวลของ ดอกกุหลาบสีแดงสด นับร้อยดอกก็พุ่งเข้ากระทบโสตประสาทของเธอ พวกมันถูกจัดวางอยู่ในแจกันทุกมุมห้อง แม้กระทั่งบนเตียงนอนสี่เสาที่ปูด้วยผ้าไหมเนื้อดี เอเลนอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ดอกกุหลาบ... คุณรู้ว่าฉันชอบ..."

เสียงเอเลนอร์กล่าวขึ้น ก่อนที่เซบาสเตียนจะหัวเราะสั้นๆ ในลำคอ เขาเดินไปหยิบดอกกุหลาบดอกหนึ่งขึ้นมา แล้วเด็ดกลีบของมันออกช้าๆและค่อยๆปล่อยจากมือจนมันร่วงหล่นลงพื้น

"อย่าเข้าใจผิดไป เลดี้เอเลนอร์ ผมไม่ได้สั่งมาเพื่อเอาใจคุณ"

เขากล่าวขึ้นอย่างช้าๆมุมปากยิ้มคล้ายกับเยาะเย้ย และหันมาสบตาเธอด้วยสายตาที่เย็นชา

"ผมแค่เห็นว่าสวนด้านหลังมันรกเกินไป เลยสั่งให้คนตัดพวกมันมาทิ้งไว้ในนี้... ให้มันคอยย้ำเตือนคุณว่า ต่อให้มันสวยงามแค่ไหน สุดท้ายมันก็ต้องเหี่ยวเฉาและตายไปในกรงที่ผมสร้างขึ้นมา เหมือนกับคุณ"

คำพูดที่เชือดเฉือนออกมาจากปากชายหนุ่ม เขาขยับเข้าไปใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหู

"คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่เถอะครับ เมียรัก... เพราะพรุ่งนี้ การเป็น 'หุ่นเชิด' ของผมอย่างเป็นทางการจะเริ่มต้นขึ้น"

เซบาสเตียนทิ้งคำพูดนั้นไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เอเลนอร์ยืนอยู่ท่ามกลางความหรูหราที่แสนอึดอัด เธอทรุดตัวลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยกลีบกุหลาบที่แหลมคมเหมือนเข็มทิ่มแทงหัวใจ... ความจำยอมที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น มือน้อยๆของเอเลนอร์ค่อยควานเก็บกลีบกุหลาบสีแดงออกดำมารวมกัน เธอรักกุหลาบพวกนี้ของเธอมาก พ่อเป็นคนสั่งให้คนงานปลูกไว้เพื่อเธอ เธอเก็บกลีบกุหลาบนั้นเข้ามากอดไว้และน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมามันเป็นความรู้สึกไหล่ใหญ่อย่างรวมกันจนทำให้เอเลนอร์ไม่สามารถที่จะกลั้นน้ำตาออกมาได้ เธออึดอัดที่เจอกับเหตุการณ์แบบนี้และอีกอย่างก็ยังคิดถึงพ่อเพราะพ่อเป็นคนรู้ดีว่าเธอชอบดอกกุหลาบแดงมากแค่ไหน คิดถึงพ่อที่พ่อด่วนที่จะจากไปและทิ้งอะไรหลายๆอย่างไว้ที่เธอ เธอนอนกอดกลีบกุหลาบสีแดงสดเอาไว้บนอก และน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย สมองของเธอเริ่มไม่คิดอะไรแล้วก่อนที่จะพลอยหลับไป