สัญญากรง

หลังจากเธอมองดูเอกสารสัญญาการสมรสอยู่นาน ปลายปากกาขนนกตวัดลงบนกระดาษ เอเลนอร์รู้สึกเหมือนลมหายใจเฮือกสุดท้ายของเธอถูกพรากไป เธอวางปากกาลงอย่างช้าๆราวกับมันมีน้ำหนักมหาศาล ก่อนจะถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยที่สุด

เซบาสเตียนหยิบแผ่นสัญญาขึ้นมา เป่าลมเบาๆ ให้หมึกแห้ง รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความดีใจ แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่รอคอยนาทีนี้มาทั้งชีวิต

“ยินดีด้วย... คุณผู้หญิงดาร์คเลย์” เขาเน้นย้ำนามสกุลใหม่ของเธอด้วยน้ำเสียงที่จงใจให้ระคายหู

“คุณได้สิ่งที่ต้องการแล้ว”

เอเลนอร์ตอบกลับด้วยเสียงที่แห้งผาก

“ตอนนี้กรุณาสั่งคนของคุณให้หยุดขนของออกจากห้องสมุด และเผาสัญญาหนี้พวกนั้นเสีย ทำตามที่คุณรับปากไว้”

เซบาสเตียนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางโยนปึกกระดาษสัญญาหนี้ลงในเตาผิงที่กำลังคุกรุ่น เปลวไฟโหมลุกโชนขึ้นทันทีที่สัมผัสกระดาษ แสงสีส้มสะท้อนอยู่ในดวงตาคมปลาบของเขา

“ผมเป็นนักธุรกิจ เลดี้เอเลอนร์ ผมรักษาคำพูดเสมอ” เขาขยับเข้ามาใกล้จนเธอแผ่นหลังชนกับขอบโต๊ะไม้ที่เย็นเฉียบ “แต่จำไว้ว่านับจากวินาทีนี้ สิ่งของทุกชิ้นในบ้านหลังนี้... รวมถึงลมหายใจของคุณ เป็นกรรมสิทธิ์ของผมแต่เพียงผู้เดียว”

“ฉันรู้หน้าที่ของตัวเองดี คุณไม่จำเป็นต้องย้ำ” เธอเชิดหน้าขึ้น แม้น้ำตาจะรื้นอยู่ที่ขอบตา “ฉันจะทำตัวเป็นภรรยาที่เพียบพร้อมตามหัวโขนที่คุณอยากให้ใส่ แต่ระลึกไว้เถิดว่าคุณซื้อได้เพียงตัวของฉันเท่านั้น ส่วนหัวใจ... คุณจะไม่มีวันได้เห็นแม้แต่เงา”

เซบาสเตียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวที่เต็มไปด้วยความสมเพชและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้

“หัวใจงั้นหรือ?” เขายื่นมือหนามาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตา “อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ผมไม่ได้ต้องการหัวใจที่แสนเย็นชาของพวกชนชั้นสูง ผมแค่ต้องการเห็นคุณ... กุหลาบที่เคยอยู่บนหอคอยงาช้าง ต้องลงมาแปดเปื้อนเขม่าถ่านหินในโลกของผม ดูซิว่าเกียรติยศที่คุณบูชานักหนามันจะช่วยให้คุณรอดพ้นจากอ้อมกอดของ 'คนเถื่อน' อย่างผมได้ยังไง”

เขาลดมือลงแล้วหันหลังให้ พร้อมกับส่งสัญญาณให้คนสนิทเปิดประตูออก

“ไปเก็บของที่จำเป็นซะ เราจะออกเดินทางทันที รถม้าไม่ชอบรอใคร โดยเฉพาะผู้หญิงที่ไม่มีทางไปอย่างคุณ”

เอเลนร์ยืนนิ่งมองแผ่นหลังกว้างของเขาที่เดินจากไป ความเงียบของคฤหาสน์แอชฟอร์ดในตอนนี้ช่างน่ากลัวกว่าที่เคยเป็น เพราะเธอรู้ดีว่ากรงขังแห่งใหม่ที่เธอกำลังจะไป... อาจสวยงามด้วยสีกุหลาบ แต่มันก็เต็มไปด้วยขวากหนามที่จะทิ่มแทงเธอไปจนตาย เท้าน้อยๆของเธอค่อยๆเดินขึ้นบันไดเพื่อไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ของตัวเอง เสื้อผ้าแล้วเสื้อผ้าเล่าถูกบรรจุลงในกระเป๋าเดินทาง ก่อนที่จะลากมันลงมายังชั้นล่างแล้วลากออกไปยังข้างนอกหญิงสาวเดินแบบช้าๆแต่ก็มั่นคงเสียเหลือเกินแม้ว่าตัวเขาจะไม่อยากเดินแต่มันก็ยังเดินด้วยความสง่าหมวกลูกไม้สีดำระบายด้วยตาข่ายปกคุมผมของเธอทำให้ดูดียิ่งขึ้น เธอเดินออกมาไม่นานก็เห็นรถม้าคันสีดำจอดอยู่ข้างหน้าคฤหาสน์ของเธอแล้ว มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาหาเธอและลากกระเป๋าต่อจากเทอ ขาน้อยๆของเอเลนอร์ก้าวไปหารถม้าอย่างมั่นคง แม้ในใจจะไม่อยากไปก็ตามเธอเดินเชิดหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะไปขึ้นรถม้าเธอหันไปมองคฤหาสน์สีขาวอันใหญ่โตของตัวเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะค่อยๆหลับตาลงเพื่อเก็บภาพความทรงจำที่ดี เซบาสเตียนยิ้มมุมปากก่อนที่จะก้าวขาขึ้นรถนะตามเธอเข้าไปนั่งข้างใน รถม้าของเขานั้นเป็นกระจกมองเห็นข้างนอกได้ดีนัก มีม้าสองตัวลากรถให้อยู่ มีผู้ชายคนที่ไปช่วยเอเลนอร์ลากกระเป๋าเป็นคนขับรถม้า ไม่นานม้าทั้งสองตัวก็เริ่มเคลื่อนตัวออกไปบรรยากาศสองข้างทางยังคงเหมือนเดิมดอกกุหลาบสีแดงสองข้างทางกำลังบานสะพลั่ง แต่วันนี้ดูแล้วไม่แจ่มใส่เหมือนที่เคยเป็น แรงลมทำให้ดอกกุหลาบสีแดงออกดำนั้นเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ คล้ายกับกำลังโบกมือลารถม้าที่กำลังเลื่อนผ่านพวกมันไป ภายในตัวรถม้าบุกำมะหยี่สีเข้มลึก ความเงียบที่ปกคลุมอยู่นั้นไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความอัดอั้นที่หนักอึ้งราวกับมีก้อนหินมหึมาวางทับอยู่บนอกของคนทั้งคู่ เอเลนอร์ นั่งตัวตรง หลังไม่พิงพนัก มือทั้งสองข้างประสานกันแน่นบนตักจนข้อนิ้วซีดขาว เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูต้นไม้ที่พัดผ่านไป เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตากับชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชายที่ตอนนี้ได้ชื่อว่าเป็น 'สามี' โดยนิตินัย

เซบาสเตียน นั่งกอดอก ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายแต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของเธอไม่วางตา เขาเฝ้ามองหยดน้ำตาหนึ่งหยดที่คลอเบ้าแต่ถูกเจ้าของฝืนกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง

"ความเงียบของชนชั้นสูงนี่มันน่ารำคาญดีแท้"

เซบาสเตียนพูดทำลายความเงียบขึ้นมา น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยแต่เสียดสี

"ถ้าอยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาสิ... รถม้านี้กันเสียงได้ดีพอที่คุณจะไม่ต้องอายบ่าวไพร่"

เอเลนอร์เม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรง เธอหันมาสบตาเขาด้วยแววตาที่สั่นระริกแต่เต็มไปด้วยทิฐิ

"ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียดายความรวยเฟ้อ... ฉันแค่กำลังไว้อาลัยให้แก่เสรีภาพของตัวเอง"

เสียงหวานพูดอย่างข่มอารมณ์ เซบาสเตียนขยับตัวเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้รถม้าที่แคบอยู่แล้วดูเล็กลงไปอีกจนอากาศหายใจเริ่มเบาบางลง เขายื่นมือหนาไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ บังคับให้เธอหยุดบีบมือตัวเอง

"เสรีภาพงั้นหรือ?" เขาเค่นยิ้ม "เสรีภาพที่คุณมีก่อนหน้านี้มันคืออะไรเอเลนอร์? การต้องปั้นหน้ายิ้มในงานเต้นรำเพื่อหาผู้ชายรวยๆ มาล้างหนี้ให้พ่อคุณน่ะหรือ? นั่นไม่ใช่เสรีภาพ... นั่นมันคือการเร่ขายตัวในคราบผู้ดี"

เสียงทุ้มกล่าวขึ้น

"อย่างน้อยฉันก็ยังมีสิทธิ์เลือกคนที่ฉันจะรัก!"

หญิงสาวสวนกลับ เสียงเริ่มสั่นเครือ

"แต่สุดท้ายคุณก็เลือกผม" เขาเน้นคำว่า 'เลือก' อย่างจงใจ "ถึงจะเลือกด้วยลายเซ็นบนกระดาษ แต่มันก็คือการเลือก... อย่ามาทำเป็นรังเกียจคนที่ช่วยคุณไม่ให้ต้องไปนอนข้างถนนหน่อยเลย"เ

เสียงชายหนุ่มดังที่เหมือนจะข่มอารมณ์อยู่เช่นกัน แรงบีบที่ข้อมือเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้เจ็บจนทนไม่ไหว แต่มันย้ำเตือนถึงพันธนาการที่มองไม่เห็น เอเลนอร์เบือนหน้าหนี พยายามสะบัดมือออกแต่ไม่เป็นผล

"ปล่อย... ฉันอึดอัด"

เสียงหญิงสาวพูดขึ้นอย่างร้อนลน

"หัดชินกับมันไว้เถอะ"

เซบาสเตียนกล่าวขึ้นและปล่อยมือเธอออก แต่กลับโน้มตัวเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ที่นวลแก้ม "เพราะนับจากนี้ไป... โลกของคุณจะแคบลงเหลือเพียงแค่ขนาดของคฤหาสน์ของผม และสายตาของคุณ... ก็มีสิทธิ์แค่มองมาที่ผมคนเดียวเท่านั้น"

เสียงพูดของชายหนุ่มผสมกับเสียงล้อรถม้าที่บดขยี้ไปบนถนนกรวดดังสม่ำเสมอ เป็นเพื่อนเพียงอย่างเดียวในความเงียบที่กลับเข้าปกคลุมอีกครั้ง เอเลนอร์หลับตาลงพยายามกลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ขณะที่รถม้าเริ่มเลี้ยวเข้าสู่เขตเขตคฤหาสน์โรสวูด... กรงขังที่เธอไม่มีวันหนีพ้น