บทที่ 5 ต้อนนกเข้ากรง - 100%

วูบหนึ่งเหมือนเธอจะเห็นแววกรุ้มกริ่มในดวงตาของเขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะหลุบตาลงมองพื้นปิดบังไม่ให้เธอได้เห็นอีก เธอรู้ว่าเขาไม่ค่อยพูด แต่มักสื่อสารกับเธอด้วยสายตาเสมอ และการมองของเขาเมื่อครู่ก็ทำให้เธอรู้ทันทีว่าเขากำลังเย้าแหย่เธอเล่น แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ต้องการให้เธอทำตามคำสั่งของเขาด้วย

“มาเถอะ...ไม่แกล้งแล้ว”

ชายหนุ่มอมยิ้มเล็กน้อยพลางตบมือลงบนเบาะข้างตัว ต้องรักจึงลุกขึ้นเดินไปหย่อนตัวลงนั่งข้างเขา จากนั้นชนาธิปก็เริ่มพูดถึงสิ่งที่เธอต้องทำเมื่อมาอยู่ที่นี่

“หน้าที่ของเธอก็แค่ทำกับข้าวให้ฉันกินทุกเช้าและทุกเย็น ดูแลห้อง เรื่องซักผ้ารีดผ้าไม่ต้อง เพราะฉันใช้บริการร้านซักรีดข้างล่าง”

เขาหยุดพูดพร้อมกับมองหน้าเธอเพื่อดูว่ามีอะไรจะถามเขาหรือไม่ เมื่อเห็นเธอยังนั่งฟังนิ่งๆ เขาจึงพูดต่อ

“ฉันจะออกไปทำงานประมาณสิบโมง กลับเข้ามาอีกทีไม่เกินหกโมงเย็น บางวันก็อาจดึกหน่อย วันไหนกลับดึกฉันจะโทร.มาบอกก่อนล่วงหน้า เธอจะได้ไม่ต้องรอฉันกินข้าวเย็น และจะออกไปอีกครั้งประมาณสองทุ่ม”

“แล้ว...รักไม่ต้องไปทำงานที่ผับแล้วจริงๆ หรือคะ”

ถามเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะจะว่าไปแล้วเธอก็ยังไม่ได้ลาออกจากงานเป็นเรื่องเป็นราวเลยด้วยซ้ำ ก็ถูกจับพลัดจับผลูมาอยู่ที่นี่กับเขาเสียแล้ว

“ต้องรัก” ชายหนุ่มเรียกเธอเสียงนุ่มน่าฟังจนเจ้าของชื่อหัวใจหวั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งประโยคถัดมาของเขาก็ยิ่งตอกย้ำให้มันดำดิ่งตกลงสู่หลุมพรางเสน่หาของผู้ชายตรงหน้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

“มาอยู่กับฉันที่นี่แล้วจะไปทำงานที่ผับอีกทำไม ยังเรียนไม่จบไม่ใช่หรือ เอาเวลาที่เหลือมาอ่านหนังสือแล้วมุ่งมั่นกับการเรียนดีกว่าไหม อยู่ที่นี่แล้วดูแลบ้านให้ฉัน ดูแลอาหารการกินให้ฉันแค่นั้นก็พอแล้ว”

หญิงสาวนั่งฟังเขานิ่ง การหาเวลาทบทวนตำราเรียนเป็นสิ่งที่เธอปรารถนามาโดยตลอด ยอมรับว่าเกรดของเทอมที่ผ่านมาไม่ค่อยดีนักเพราะไม่ค่อยมีเวลาอ่านหนังสือเท่าไร จะว่าไปแล้วถ้าเธออยู่ที่นี่ ก็เหมือนมาอยู่ฟรีกินฟรีเสียด้วยซ้ำ เพราะงานที่เขาบอกให้เธอทำนั้นช่างน้อยนิด

และตอนนั้นเองที่เธอเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนนั่งอยู่ใกล้กับเขามากเพียงใด เพราะเสียงนุ่มๆ ของเขาที่พูดกรอกหูจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารินรดแก้มนั้นกำลังทำให้เธอขนลุกซู่

“ละ...แล้วเย็นนี้คุณธิปจะทานอะไรดีคะ รักจะได้ทำให้”

ต้องรักเบี่ยงตัวออกห่างจากเขาเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ดูเป็นการจงใจมากเกินไป ใกล้กันแบบนี้ไม่ไหว หัวใจมันพานจะกระดอนออกมานอกอกเสียให้ได้

“เธออยากกินอะไรเธอก็ทำสิ ฉันกินได้หมดนั่นแหละถ้าเธอทำ จริงสิ...ลืมบอกไปว่าทุกมื้อเธอต้องมานั่งกินกับฉันด้วยนะ ฉันไม่ชอบกินข้าวคนเดียว”

นัยน์ตาคู่คมแวววาวขึ้นมาพร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้มอย่างน่ามอง ดูเปี่ยมเสน่ห์จนยากจะถอนสายตาออกมาจากภาพตรงหน้า อดคิดไม่ได้ว่าเขาร่ายมนตร์ใส่เธอหรืออย่างไร ทำไมเขาถึงตรึงสายตาของเธอได้ตั้งแต่วันที่พบกันครั้งแรกจนกระทั่งถึงวันนี้

“เอ่อ พรุ่งนี้วันเผาศพแม่ของรัก รักอาจจะต้องออกจากที่นี่เช้าหน่อยเพื่อไปวัดค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะกลับมาได้กี่โมง รักขออนุญาตคุณธิปไว้ตรงนี้เลยก็แล้วกันนะคะ”

ชนาธิปพยักหน้าพร้อมกับเอื้อมมาดึงมือของเธอไปวางไว้บนตักของเขา

“เสียใจด้วยเรื่องแม่ของเธอ พรุ่งนี้เธอไปทำธุระให้เสร็จเถอะ แต่ฉันคงไปกับเธอไม่ได้เพราะมีงานต้องทำ”

ต้องรักรู้สึกเหมือนเขากำลังขอโทษที่พรุ่งนี้ไม่สามารถไปงานเผาศพมารดาของเธอได้ หญิงสาวจึงรีบละล่ำละลักบอกเขา

“ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณธิป แค่นี้รักก็เกรงใจจะแย่แล้ว”

เขาไม่จำเป็นต้องไปงานเผาศพมารดาเธอเลยสักนิดเพราะไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว เธอก็แค่พนักงานของเขาคนหนึ่งเท่านั้น ทว่าคำพูดถัดมาของเขาก็ทำเอาหัวใจของเธออุ่นซ่าน

“ฉันให้ความสำคัญกับคนของฉันทุกคนเสมอ โดยเฉพาะทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ ต้องรัก”

พูดพร้อมกับค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เธอมากยิ่งขึ้น จนกระทั่งริมฝีปากเกือบจะแตะสัมผัสกัน ต้องรักกลับก้มหน้าลงต่ำจนเป้าหมายของเขาคลาดเคลื่อนไปอยู่ที่หว่างคิ้วของเธอแทน

“ระ...รักไปทำกับข้าวก่อนดีกว่าค่ะ นานกว่านี้เดี๋ยวคุณธิปจะหิว”

เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ได้แต่ก้มหน้างุดมองมือของตัวเองที่อยู่ในอุ้งมือของเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

“ไปเถอะ” ชายหนุ่มอมยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าเนียนใสแต้มสีแดงระเรื่อจนน่าฝังจมูกลงไป ท่าทางเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นยิ้มขวยเขินของเธอนั้นกำลังทำให้เขาได้ใจเพราะรู้ว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ได้รังเกียจสัมผัสของเขา

ทันทีที่ชายหนุ่มปล่อยมือของเธอให้เป็นอิสระ ร่างเล็กก็ลุกพรวดขึ้นแล้วเผ่นแผล็วไปยังห้องครัวทันที ทิ้งสายตาเปื้อนยิ้มของชายหนุ่มที่คอยมองตามไว้เบื้องหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะหันหน้ากลับไปมองเขา

ต้องรักใช้เวลาทำอาหารไม่นานนัก เพราะเธอเลือกทำง่ายๆ คราแรกแอบหวั่นใจว่าเขาจะกินอาหารพื้นๆ อย่างผัดกะเพรากุ้งและแกงจืดหมูสับได้หรือเปล่า ปรากฏว่ามื้อนั้นเขาเติมข้าวถึงสองจาน ทำเอาคนทำอย่างเธอยิ้มแก้มแทบแตก

หลังจากกินมื้อเย็นกันเสร็จเรียบร้อย ชนาธิปก็เข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายในห้องนอนของตัวเอง ส่วนต้องรักก็จัดการล้างจานและทำความสะอาดครัวที่เพิ่งใช้ไปเมื่อครู่ พอเสร็จทุกอย่างก็เดินเข้ามาในห้องรับแขกที่มีร่างสูงของเขายืนรออยู่ก่อนแล้วในชุดเสื้อเชิ้ตแบบเรียบๆ และกางเกงสแล็กส์สีดำ ดูเนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า

“ฉันต้องไปทำงานแล้ว คงจะกลับดึกอย่างที่เธอรู้ ฉะนั้นนอนได้เลยนะไม่ต้องอยู่รอ” เขาพูดพร้อมกับสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้จนหญิงสาวได้กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยลอยมากระทบจมูก เธอชอบกลิ่นนี้เพราะรู้สึกว่ามันเหมาะกับลุคของเขาดี อบอุ่น นุ่มลึก และเซ็กซี่จนอยากฝังใบหน้าลงไปสูดดมใกล้ๆ

ปลายนิ้วของชายหนุ่มเชยคางมนให้แหงนเงยขึ้นก่อนจะก้มลงมาจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากของหญิงสาว

“คิดเสียว่าที่นี่คือบ้านของเธอ อยากทำอะไรก็ทำ เปิดทีวี ฟังเพลง หรืออะไรก็ได้ที่เธออยากทำ ไม่ต้องเกรงใจฉัน เข้าใจรึเปล่า” เสียงเรียบเรื่อยของเขาดูเหมือนคำสั่งอยู่ในที เขารอจนกระทั่งเธอพยักหน้ารับจึงพูดต่อ

“ฉันอยากให้เธออยู่ที่นี่แล้วมีความสุข”

เขายิ้มให้เธอบางๆ ก่อนจะเดินออกไปที่หน้าประตู ก่อนเปิดประตูเขาหันมามองเธอครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินออกจากห้องไปแล้วปิดประตูไว้ให้ตามเดิม

ทันทีที่ห้องนี้ไร้เงาของเขา ต้องรักก็รู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาทันที พร้อมกับตระหนักถึงความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งตรงเข้าสู่หัวใจ

เธอรักเขาแล้วใช่ไหม...