ตอนที่ 3/3 กฏของเรา

“งั้นเราก็ต้องเคลียร์กันหน่อยแล้วล่ะ” ฉันต้องถามเขาให้รู้ไปเลย ไม่งั้นคงนอนไม่หลับ

ทว่ากี่สายต่อกี่สายที่ติดต่อเฮียไปกลับไร้แววว่าเขาจะรับหรือโทรกลับ จนฉันถอดถอนลมหายใจ นั่งหน้าอมทุกข์เหมือนคนอึไม่ออก

ไม่ถึงสิบนาทีสายเรียกเข้าจากคนที่อยากคุยด้วยมากที่สุด ณ เวลานี้ก็ติดต่อกลับมา เรียกได้ว่าแทบจะเป็นการตะครุบโทรศัพท์มือถือรับสาย

(โทรมาป่านนี้มีอะไร ไม่หลับไม่นอน)

จะให้ฉันบอกตรงๆ ว่าที่ไม่นอนเพราะใจมันเอาแต่คิดเรื่องเฮียก็กระไรอยู่

“มุกนอนไม่หลับ มุกปวดท้องมากเลย เฮียอยู่ที่ไหนคะ มาหามุกหน่อยได้ไหม” เสียงหวานหยดของผู้หญิงร้อยเล่ห์มารยาอย่างฉัน งัดออกมาให้หมด

(ปวดท้องก็ไปหาหมอไม่ใช่โทรมาหาฉัน)

ดูพูดเข้าเถอะ ใจร้ายซะจริง

“แต่มุกลุกไม่รอดเลยเฮีย ปวดมาก ปวดไปหมด” พูดกับปลายสายและทำสีหน้าประหนึ่งเจ็บปวดจริงๆ มือก็กุมหน้าท้องไปด้วย

(หายาทานแล้วนอนพักซะจะได้ดีขึ้น)

“มุก…”

ติ๊ด!

เชื่อเขาเลย ฉันโดนวางสายใส่ ขนาดแกล้งเจ็บจะป็นจะตายเฮียยังไม่สนใจ เศษเสี้ยวในความคิดเขาเคยรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยฉันเหมือนเมื่อก่อนบ้างไหมนะ

สูดลมหายใจได้ไม่เต็มปอดนัก มันร้อนรุ่มในอกแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปกติเฮียก็เย็นชากับฉันมากอยู่แล้ว พอมีผู้หญิงเข้ามาคงได้ตัดขาดกันไปเลย แล้วจะให้ฉันทนอยู่เฉยๆ อีกได้ยังไง

นั่นเขานะ…เขาทั้งคน

คิดแล้วเสียใจชะมัด

ฉันนอนทำใจสักพัก พยายามอย่างมากที่จะให้อาการกระสับกระส่ายของตัวเองลดลง อยากเลิกคิดเรื่องเฮียไปเลยเหมือนกันแต่จะทำไงได้ในเมื่อทุกลมหายใจเข้าออกมันมีแต่เขา

เวลาล่วงเลยเที่ยงคืนพอสมควร ตอนที่ฉันตัดสินใจลุกขึ้นดับไฟ กลับได้ยินเสียงรถคุ้นหูแล่นเข้ามาจอดในบริเวณบ้าน รู้ได้ในทันทีว่าเป็นใคร

สมองประมวลผลอัตโนมัติ รีบปีนขึ้นเตียงและซุกตัวนอนใต้ผ้าห่มผืนหนา แสดงสีหน้าท่าทางน่าสงสารเข้าไว้

เสียงไขประตูข้างนอกดังก๊อกแก๊กและไม่นานเสียงไฟในบ้านก็สว่างวาบมาจนถึงข้างใน

แกร๊ก!

เฮียคิเรย์เปิดประตูห้องนอน ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นของเขาที่เดินเข้ามาทรุดกายนั่งลงบนเตียงข้างๆ ฉัน

กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกลิ่นน้ำหอมไม่คุ้นจมูกทำหัวใจฉันปวดแปลบ อดคิดไม่ได้ว่าคงเป็นน้ำหอมของผู้หญิงที่เฮียไปหา แล้วสมองมันก็ดันไหลคิดไปเองต่างๆ นาๆ เขาและเธอทำอะไรกันบ้าง

ใจหนึ่งก็บอกว่าเฮียจะทำแบบนั้นกับฉันจริงๆ เหรอ ไม่หรอกมั้ง ที่ผ่านมาเฮียครองตัวเป็นโสดไม่เคยคิดคบใครจริงจังเลยนะ

แต่ทว่าอีกใจกลับแย้งอย่างรวดเร็ว ผู้หญิงคนนี้คุยกับเฮียได้เกือบหนึ่งเดือนเชียวนะ ถ้าเฮียคิดจะจริงจังกับเธอล่ะ จะมีเรื่องอย่างว่าก็คงไม่แปลก

ภายใต้เปลือกตาสีไข่ที่ปิดสนิทแกล้งหลับ จะรู้หรือเปล่าว่าซ่อนหยาดน้ำตาอุ่นๆ เอาไว้ ทำไมถึงได้ปวดไปทั้งใจแบบนี้กันนะ

“มุกดา..” เสียงเรียบนิ่งแผ่วเบาเอ่ยเรียกชื่อ มือสากลูบหัวอย่างนุ่มนวล บทจะเย็นชาก็ทำให้หน่วงใจแต่พออ่อนโยนทีไรฉันดันอ่อนไหวทุกทีเลย

“เฮีย..” ฉันเล่นละครต่อ แกล้งตื่นทำเป็นสะลึมสะลือมองหน้าเขา ขยับใกล้เฮียอีกนิดก่อนจะคว้าแขนแกร่งกอดไว้ ซบใบหน้าสวยออดอ้อนพร้อมน้ำเสียงหวาน

“เฮียขา~ มุกปวดท้อง” ไม่มีใครทนความน่ารักของฉันได้สักคน แต่ทำไมมันใช้ไม่ได้ผลกับเฮียคิเรย์บ้างนะ

“ไปกินอะไรมาล่ะ”

“มุกไม่ได้กินอะไร ประจำเดือนมามันเลยปวด”

“แต่เดือนก่อนๆ ไม่เห็นเป็นงี้”

“ก็นั่นน่ะสิ” ฉันยู่ปากอ้อนเขา ในขณะที่คุยกับเฮีย มือหนาแสนอบอุ่นยังคงลูบหัวราวปลอบประโลมให้ความปวดจางหายไป รู้สึกดีมากๆ เลย

“ถ้าปวดเยอะก็ลุก จะพาไปหาหมอ”

“มุกกินยาแล้ว นอนพักสักหน่อยอาการคงทุเลาลงบ้าง แต่คืนนี้เฮียนอนกับมุกได้ไหมคะ” ใช้สายตาที่คิดว่าน่าสงสาร แม้มัดใจเขาไม่ได้แต่งัดทุกมารยามัดตัวเขาไว้ให้นานที่สุด

เฮียคิเรย์ทำเพียงมองกันนิ่งๆ นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นราบเรียบไม่รู้ว่าในหัวกำลังขบคิดอะไร

เฮียวางมือบนหน้าท้องแบนราบของฉันและลูบมันเบาๆ เริ่มมั่นใจแล้วว่าคืนนี้คงได้นอนกอดเขาเป็นแน่

ทว่าดีใจได้ไม่ทันไร หัวใจกลับเต้นรัวแรงในตอนที่มือสากล้วงเข้าในกางเกงและสอดนิ้วผ่านช่องทางคับแคบที่แห้งเหือดไร้ของเหลวใดๆ ทั้งสิ้น “อ๊ะ..อื้อ”

“นี่อะไร” เฮียชูนิ้วมือข้างที่พึ่งล้วงของฉันมาหมาดๆ เพราะมันไม่มีอะไรเลยนี่ยังไงล่ะ เฮียถึงส่งสายตาอำมหิตแบบนั้น

“คือว่ามุก…”

“โกหกฉันทำไมมุกดา” เสียงดุดันทำใจฉันหดเหลือจิ๋วเดียว และดูเหมือนว่าตัวจะหดตามไปด้วย

ฉันย่นคอหลบในผ้าห่ม กลืนน้ำลายหลายอึกให้กับความโป๊ะแตกของตัวเอง ลืมเสียสนิทว่าเขาไม่ใช่คนที่ฉันจะโกหกกันได้ง่ายๆ

แต่ใครจะไปคิด ว่าเฮียถึงขั้นล้วงหาความจริง…ล้วงเลยนะ

“มุกแค่อยากให้เฮียสนใจมุกบ้าง” ตอบเสียงหงอย หน้าก็หงอยพอๆ กับเสียง

“เรียกร้องความสนใจไม่เข้าเรื่อง สนุกมากรึไง เวลานี้เธอสมควรนอนมากกว่าโทรมาสร้างเรื่องโกหกฉันไม่ใช่เหรอ” เฮียยังดุกันไม่เลิก ทุกคำของเขาทำฉันคอตก

“ถ้ามุกไม่ทำแบบนี้เฮียจะมาหามุกเหรอ ถ้าบอกตรงๆ ว่ามุกอยากนอนกับเฮีย เฮียจะยอมทิ้งผู้หญิงคนนั้นมาหามุกแบบนี้มั้ย” ฉันผุดลุกนั่งในทันมี มือที่จับมือของเขากลับถูกเจ้าตัวสลัดออก

เฮียคิเรย์ลุกขึ้นยืน ร่างสูงปรายตาลงมอง แววตาแข็งกระด้างเย็นเยียบไม่ต่างอะไรจากมนุษย์น้ำแข็ง

“เธอก็ไม่สมควรโกหกฉันอยู่ดี รู้รึเปล่าว่ายิ่งเธอทำแบบนี้ฉันยิ่งไม่อยากมาเจอเธออีก”

“เฮีย..” เสียงสั่นเครือของฉันไม่ต่างอะไรจากคนโดนบอกข่าวร้ายเลยสักนิด “มุกต้องทำยังไงคะ เฮียถึงจะรักมุกสักที เวลาที่ผ่านมาทั้งหมดมันไม่ได้ทำให้เฮียใจอ่อนเลยเหรอ”

“อย่าพูดเรื่องไร้สาระ”

“มุกไม่ได้ไร้สาระ มุกพูดเรื่องจริงและก็จริงจังมาก เฮียตอบมุกมาสิว่าเฮียคิดกับมุกยังไง อย่าปล่อยให้ต้องคิดไปเองได้มั้ย” เขามองหน้าฉัน จ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมสวยที่สั่นระริก เขาเห็นถึงความอ่อนไหวในตัวฉันเสมอ ในขณะที่ฉันเดาความรู้สึกของเขาไม่ได้เลย

“ฉันว่าเธอก็รู้คำตอบดีแก่ใจว่าฉันคิดกับเธอยังไง เพราะฉะนั้นเลิกหลอกตัวเอง”

“เฮียแม่ง..” ฉันกัดปาก กลั้นเสียงสะอื้นที่เกือบหลุดออกไปเต็มที สีหน้ากล้ำกลืนฝืนความเจ็บปวด มันทรมานเหลือเกิน

“อย่าเรียกร้องความรักจากฉันเพราะฉันไม่มีให้ สิ่งเดียวที่เธอจะได้คือร่างกายตอนที่เราอยู่บนนี้” เขาชี้ลงบนเตียง มันคือการตอกย้ำฉันให้ยอมรับความจริงสักที “ถ้ารับไม่ได้ก็แค่ออกจากชีวิตฉันไปซะ แล้วไม่ต้องหาวิธีกลับเข้ามาอีก แต่ถ้าจะอยู่ก็แค่จำกฏของเราให้ขึ้นใจ”

กฎบ้ากฎบอ…คนตั้งกฎไม่รู้สึกอะไร แต่คนฝืนทำตามเพียงเพราะอยากเป็นเศษเสี้ยวเล็กๆ ในชีวิตเขาอย่างฉัน มันเจ็บทุกครั้งที่เขาย้ำเรื่องนี้

“เลิกทำตัวงี่เง่าเรียกร้องความสนใจอยากมีบทบาทในชีวิตฉันซะ เพราะถ้าเธอยังทำแบบนี้อีก เราก็คงได้ตัดขาดกันจริงๆ” นี่ขนาดเรียกผัวได้ไม่เต็มปากเต็มคำยังเจ็บจี๊ดทุกดอก

เฮียทิ้งสายตาเย็นชามองฉันอีกชั่วอึดใจก่อนจะเดินกลับออกไปจากห้องในที่สุด คงเหลือแค่มวลอากาศของความอึดอัดจางๆ และความรู้สึกเจ็บระบมที่ก่อตัวในใจดวงน้อยของฉัน

จากความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว ต่อไปมันคงได้ยุ่งเหยิงกว่าเดิมร้อยเท่าพันเท่าแน่ๆ แค่คิดก็ไม่อยากรับมือแล้ว