ตอนที่ 5/3 น้อยอกน้อยใจ

คิเรย์มองตามร่างเล็กที่เดินจ้ำอ้าวเข้าบ้าน ไม่แม้แต่จะชายตาหันแลเขาอีก เดี๋ยวนี้นับวันยิ่งเอาใหญ่ เริ่มแผลงฤทธิ์มากขึ้นทุกที สงสัยเขาคงต้องคิดหาวิธีกำราบหน่อยแล้ว

คิเรย์เดินทางกลับคอนโดไม่คิดแวะเข้าผับ ปล่อยให้ผู้จัดการคนสนิทเป็นคนดูแลแทนเขาเหมือนปกติ วันนี้เหนื่อยล้ากับเรื่องไม่เป็นเรื่องมาทั้งวัน เขาอยากพักผ่อนบ้าง

แต่เพียงแค่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องนอนส่วนตัว ของบางอย่างที่วางเด่นบนเตียงคิงไซต์เริ่มทำให้หัวอุ่น ประกายตาวาววาบราวมีไฟร้อนเต้นระริกอยู่ในนั้น

ครืด! ครืด! ประจวบเหมาะกับตัวการต่อสายเข้ามา คิเรย์รีบกดรับและกรอกน้ำเสียงห้วนจัดกับอีกฝ่าย

“ทำอะไรของเธอ แอบเข้าห้องนอนเฮียตอนไหน”

“อ้าว เห็นละเหรอ แล้วโป๊ะแตกไหมอะ อีผู้หญิงที่เฮียพามามันเห็นด้วยไหม” ประสาทจะกิน คิเรย์กุมขมับหน้าเคร่งเครียด เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองต้องมาดูแลผู้หญิงเอาแต่ใจไร้มารยาทแบบนี้

มีอย่างที่ไหนบุกมาหาถึงห้องโดยพลการ หนำซ้ำยังแอบเข้าห้องคนอื่นและถอดบราวางโชว์บนเตียง คงคิดว่าหากเขาพาผู้หญิงเข้าห้องแล้วจะทำให้ผิดใจกันสินะ คิดได้ยังไงกันวะเนี่ย

“ผู้หญิงอะไรของเธอ ทำแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ” ใจคิเรย์นั้นอยากเถียงกลับมากกว่านี้แต่ติดตรงที่พ่อของอีกฝ่ายต้องหมายหัวเขาแน่ หากรู้ว่าเขาทำให้ลูกสาวตนไม่พอใจ แล้วจะพาลกระทบมาถึงเรื่องงาน เป็นอะไรที่แม่ง! อึดอัดชิบหาย

“ไม่เกินไปหรอก แต่ถ้าเฮียไม่พอใจจะเลิกดูแลหนูก็ได้นะ หนูค่อยให้ป๊าหาบอดี้การ์ดคนใหม่ก็ได้” เสนอทางเลือกด้วยเสียงเยาะหยันกวนอารมณ์ ทั้งที่เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่มีสิทธิ์ต่อรองมากมาย

“พรุ่งนี้หนูมีงานถ่ายโฆษณาแถวๆ สตูใกล้ผับเฮีย มาเฝ้าหน่อยได้ไหม” สร้างความปวดหัวให้กันไม่พอยังจะขอให้เขาถ่อไปเฝ้าตัวเองอีก

คิเรย์หน้าบึ้ง พรูลมหายใจถอนทิ้งเบาๆ

“อืม ได้” จะให้เขาปฏิเสธและขัดใจเธออีก มีหวังเรื่องดีลธุรกิจล่มไม่เป็นท่าแน่

วันหยุดที่ได้มาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วเหมือนแค่ถอนหายใจทิ้ง เผลอแป๊บๆ มุกดาต้องกลับมาทำงานต่อ แต่ก็ดีเหมือนกัน ช่วงเวลานี้ปล่อยให้เรื่องงานกลบความรู้สึกวุ่นวายในใจ จะได้ไม่ต้องเอาแต่คิดเรื่องคนไร้หัวใจคนนั้น

“พันพรือมั่งเจ้ แรกวาไปเที่ยวไหนอะ” (เป็นไงบ้างเจ้ เมื่อวานไปเที่ยวที่ไหนอะ)

“ไม่ได้ไปเที่ยวไหน นอนบ้าน” มุกดาตอบนาวินด้วยรอยยิ้มอ่อน ทั้งสองเป็นคนบ้านเดียวกัน คุยกันตามลำพังก็ชอบพูดภาษาบ้านเกิด

“เอ้า ไสพันนั้น อุตส่าห์ได้หยุดทั้งที” (อ้าว ทำไมเป็นแบบนั้น อุตส่าห์ได้หยุดทั้งที)

นาวินเลิกคิ้วถามเสียงแปลกใจ คิดว่ามุกดามีธุระเดินทางไปไหนถึงได้ขอสลับวันหยุดกับเขา แต่ที่ไหนได้ ดันบอกว่าหยุดเพื่อนอนที่บ้านซะนี่

“ก็ว่าอิไปเที่ยวผ่อนคลายบ้างนั่นแหละ แต่มามึนๆ หัวไม่ค่อยบายตัว เลยนอนพักผ่อนที่บ้านดีหว่า” (ก็ว่าจะไปเที่ยวผ่อนคลายนั่นแหละ แต่มึนหัว ไม่ค่อยสบายเนื้อตัว เลยนอนพักผ่อนที่บ้านดีกว่า)

มุกดาให้คำตอบไขความข้องใจ นาวินร้องครางอ๋อ พอจะรู้แล้วว่าเธอไม่สบาย ถามไถ่อาการต่ออีกหน่อยว่าดีขึ้นหรือยังถึงได้มาทำงาน มุกดายิ้มตอบรุ่นน้องคนสนิทไม่ให้เป็นกังวล ร่างกายเธอแข็งแรงขึ้นเยอะ แม้ความเป็นจริงแล้วมันไม่ได้เป็นอะไรเลยตั้งแต่แรก

มุกดากำลังเตรียมตัวเข้างาน กระเป๋าผ้าใส่ของส่วนตัวเกือบถูกยัดใส่ตู้ล็อคเกอร์ของตัวเองหากไม่ติดตรงที่เสียงโทรศัพท์มือถือแผดร้องดังลั่นซะก่อน ปกติแล้วมุกดาไม่พกมือถือทำงาน เลยไม่คิดจะเอาติดตัวออกมาด้วย

เห็นสายโทรเข้าแล้วหัวใจที่ห่อเหี่ยวกลับมากระชุ่มกระชวยเหมือนต้นไม้ใกล้ตายได้รับน้ำ แจ้งเจ้ลิตาผู้จัดการที่ผ่านเข้ามาพอดีขอออกไปคุยสายสำคัญก่อน

ลิตาเห็นแล้วพยักหน้าอนุญาต มองรุ่นน้องด้วยความเอ็นดู เพราะเธอรู้ว่าสายเรียกเข้าที่ทำให้มุกดายิ้มแก้มแตกได้แบบนั้นคงไม่พ้นคนทางบ้าน แหล่งกำลังใจสำคัญสำหรับคนทำงานไกล

“พ่อแม่กินข้าวกันยัง” สำนวนภาษาบ้านเกิดสุดแสนคิดถึงถามไถ่ชายหญิงมากวัยทั้งสองที่ผลัดกันเยี่ยมหน้าเข้ากล้อง อวดฟันกินหมากจนดำคล้ำหรือไม่ก็หงอกขาวแซมผมดำบนหัวให้ผู้เป็นลูกสาวได้เห็น

“กินแล้ว แม่แกงส้มปลานิลกับลอกอหม้อเติบ” (กินแล้ว แม่แกงส้มปลานิลกับมะละกอหม้อใหญ่)

ปลายสายตอบกลับน้ำเสียงแช่มชื่น มองลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนผ่านจอโทรศัพท์มือถือตาไม่กระพริบ

“ฮาย คิดถึงแกส้มฝีมือแม่” มุกดาเม้มปากน้ำลายสอ คิดถึงทุกอย่างเกี่ยวกับที่บ้าน คิดถึงมากๆ

“แต่ว่าพ่ออย่ากินแต่ของเผ็ดๆ จ้าน เดี๋ยวเจ็บพุงล่าวแหละ ถึงที่หมอนัดหนหน้าต้องไปตามนัดกันนะ เข้าใจที่นุ้ยแหลงม่าย” (แต่พ่ออย่าทานของเผ็ดมาก เดี๋ยวปวดท้องอีก และที่หมอนัดครั้งหน้าก็ต้องไปตามนัดด้วยนะ เข้าใจที่หนูพูดไหม)

เสียงออกคำสั่งบิดาแบบไม่จริงจังนักเรียกรอยยิ้มจากคนทางไกลและยิ่งทวีความคิดถึงลูกสาวมากขึ้นทุกวัน

ซึ่งหากมุกดาลองผละจากหน้าจอและมองดูรอบๆ ตัวสักนิดก็คงสังเกตเห็นได้ไม่ยากว่าผู้ชายร่างสูง หน้าตาดีดูมีเสน่ห์กำลังยิ้มกริ่มมองเธอห่างๆ ด้วยนัยน์ตาเอ็นดูระคนอยากทำความรู้จัก

ชายหนุ่มยืนในมุมอับ มองพนักงานสาวสวยประจำคลับนี้ด้วยความรู้สึกเหมือนตกหลุมอะไรสักอย่าง ไม่สามารถฝืนใจให้ละสายตาจากเธอได้เลย

เสียงเจื้อยแจ้วคุยภาษาใต้ที่เขาเองก็ฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ใบหน้าสวยหวานปนเซ็กซี่น่ามองไม่ว่ายามยิ้มหรือหัวเราะ เธอสดใสและโดนใจเขาอย่างจังจนอยากทำความรู้จักให้มากกว่านี้ “น้อง..รู้จักผู้หญิงคนนั้นไหม ชื่ออะไร”

“อ๋อ พี่มุกดาครับ ตัวท็อปบาร์เทนเทอร์คลับเรา” พนักงานหนุ่มที่โดนเรียกมองตามสายตาชายร่างสูงก็ยิ้มตอบง่ายดาย น้อยคนที่จะไม่รู้จัก เว้นเสียแต่คนที่พึ่งมาที่นี่ครั้งแรกแบบเขา

“มุกดาเหรอ..ชื่อเพราะดีแฮะ” ไม่ละสายตาจากร่างเล็ก ยิ่งได้รู้จักชื่อเธอ เขาชักอยากเป็นฝ่ายทำความรู้จักบ้างแล้วสิ