ตอนที่ 6/1 ไม่ได้ดั่งใจ

ธุรกิจโรงแรมสุดหรูติดชานเมืองหลวงคืออีกหนึ่งมรดกที่คิเรย์ได้รับจากคุณย่าหลังจากท่านเสียชีวิตได้หลายปีแล้ว แรกเริ่มเดิมทีมันตกอยู่ในความดูแลของลูกพี่ลูกน้องคนสนิทแต่เมื่อเขากลับมาตั้งต้นชีวิตที่ไทยก็ต้องสืบต่อหน้าที่เจ้าของกิจการตัวจริงด้วยตัวเอง

ปกติคิเรย์จะเทียวไปเทียวมากรุงเทพฯ และต่างจังหวัดเพราะต้องดูแลทั้งผับและโรงแรม แม้เทคโนโลยีสมัยใหม่จะสั่งงานทางไกลและควบคุมทุกอย่างได้ดี แต่การเข้ามาดูแลด้วยตัวเองย่อมดีกว่า

อย่างในวันนี้มีแขกคนสำคัญเป็นถึงคณะท่านทูต คิเรย์จึงต้องมาดูแลต้อนรับด้วยตัวเอง พนักงานของเขาก็ช่วยจัดการเตรียมพร้อมทุกอย่างตามที่สั่งไป ไม่มีจุดไหนขาดตกบกพร่อง ทั้งแขกเข้าพักและเจ้าของโรงแรมหน้าตาชื่นบานกันถ้วนหน้า

“ฝากที่เหลือด้วยนะครับพี่โสภา”

“ได้ค่ะคุณคิเรย์ ไว้ใจพี่ได้เลยค่ะ” เลขาสาวรุ่นใหญ่ยิ้มแย้มรับคำ เรื่องงานเธอไม่เคยทำให้เจ้านายหนุ่มผิดหวังเลยสักครั้ง

ฝากฝังงานเสร็จแล้ว คิเรย์รีบบึ่งออกจากโรงแรมเพราะเขามีที่ที่ต้องไปต่อ ยานพาหนะคันโปรดคู่ใจขับไปตามถนนสายหลักซึ่งเส้นทางที่ว่าพาเขามาถึงจุดหมายปลายทางในไม่ช้าไม่นาน

โรงพยาบาลสัตว์ pet BR

ตึกสีขาวทันสมัยสองชั้นที่ตั้งเด่นตะหง่านกว่าร้านรวงอื่นๆ คิเรย์เห็นที่นี่มาตั้งแต่ตอนเป็นที่ดินเปล่า ลงเสาเข็ม กระทั่งเป็นตึกใหญ่อย่างในทุกวันนี้

ชายหนุ่มหอบหิ้วของฝากเข้ามาด้านใน เพียงแค่เขาเยี่ยมหน้าเข้ามา เหล่าพนักงานต่างให้การต้อนรับกันเป็นอย่างดี

“ขอบคุณสำหรับขนมนะคะ คุณหมอกับผู้ช่วยโดนขุนด้วยขนมที่คุณคิเรย์นำมาฝาก ตัวแน่นกันหมดแล้วค่า”

สัตวแพทย์สาวอารมณ์ดีส่งยิ้มกว้าง เอ่ยแซวที่เขาชอบซื้อขนมหวานทีล่ะเยอะๆ มาฝากจนคนโดนแซวยิ้มตามไปด้วย

“จะได้มีแรงทำงานครับ” ความหล่ออัธยาศัยดีของคิเรย์ทำเหล่าสาวๆ ในโรงพยาบาลใจละลายไปตามๆ กัน

“หมอเฟอร์จัดรายการยาตามนี้นะครับ”

“ได้ค่ะคุณหมอ” สัตวแพทย์หนุ่มในชุดกาวน์สีขาวที่พึ่งเดินออกจากห้องตรวจพร้อมกับพยาบาลสัตว์คนสนิทเป็นที่สะดุดตาแก่คิเรย์

เขาชอบเวลาเห็นอีกฝ่ายในลุคนี้ จากปกติเป็นคนเคร่งขรึมด้านชา แต่พอได้อยู่กับสัตว์ ทำในสิ่งที่ชอบ อะไรที่ว่ามาก็ละลายพฤติกรรมเย็นชาของมันไปเลย

“เรื่องที่โรงแรมเสร็จแล้วเหรอวะ” มาร์คัส สัตว์แพทย์หนุ่มเจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบเก้าและใบหน้าขรึมเป็นเอกลักษณ์เอ่ยถามเพื่อนสนิท

เขาคือเจ้าของโรงพยาบาลสัตว์เอกชนแห่งนี้ เป็นทั้งหมอและมาเฟียแบบที่ใครหลายคนคงคาดไม่ถึง

“อืมเสร็จแล้ว ว่าแต่มึงเถอะ ยังต้องรับเคสต่อไหม”

“ไม่ล่ะ เคสที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่คนอื่น เดี๋ยวกูออกไปพร้อมมึงเลย ไอ้ตินรออยู่” เอ่ยถึงแฝดน้องที่เพิ่งโทรมาเร่งเขาว่ามีเรื่องสำคัญ และกำชับให้พาคิเรย์ไปด้วย

ซึ่งไม่รู้ว่าเรื่องสำคัญของมันคืออะไร ถามไม่ยอมตอบเอาแต่บอกให้รีบมา

“เออ งั้นไปกัน”

“ดะ…เดี๋ยวก่อนค่ะคุณคิเรย์” ก่อนทันเดินออกมา เสียงหวานใสของพยาบาลคนสวยร้องเรียกเขาไว้

ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มและส่วนสูงน้อยนิดจัดเป็นสาวตัวเล็ก สเปคชายไทยหลายคน

“หมอคัสบอกว่าคุณจะมาหา เฟอร์ก็เลยต้มน้ำสมุนไพรมาให้ อันนี้ดื่มง่ายกลิ่นหอมค่ะ หวังว่าคุณจะชอบนะคะ” รอยยิ้มพิมพ์ใจถูกส่งให้คิเรย์พร้อมๆ กับกระบอกน้ำขนาดสองลิตรหนักอึ้ง ด้านในบรรจุเครื่องดื่มสีดำสนิทเหมือนโอเลี้ยง

คิเรย์ส่งยิ้มพร้อมคำขอบคุณทำเอาคุณพยาบาลสาวเก็บอาการเขินหนักไม่อยู่ แก้มแดงแจ๋และมือไม้จิกแน่นเข้าหากันราวเด็กสาววัยแรกแย้ม

เมื่อสองหนุ่มพากันออกมาจากโรงพยาบาลสัตว์ มาร์คัสที่ปกติจะนิ่งๆ พูดนับคำได้ ซึ่งบางครั้งกับเพื่อนตัวเองก็ไม่เว้นแต่ครั้งนี้มันมีอะไรดลใจให้ต้องเปิดปากพูด

หรือเรียกอีกอย่างว่าแซว…

“กูว่าหมอเฟอร์ชอบมึงนะ มึงมาหากูทีไรชอบทำขนมมาฝากมึงตลอด” เพราะปกติเวลาคิเรย์มาหา คิเรย์จะบอกเขาล่วงหน้าตลอดและเขาได้แจ้งพยาบาลสาวอย่างคุณเฟอร์ผู้เป็นเหมือนมือขวาทุกครั้ง เผื่อว่าต้องออกไปข้างนอกเหมือนในตอนนี้ คุณเฟอร์ก็จะได้ช่วยดูแลเคสสัตวป่วยที่เหลือร่วมกับคุณหมอท่านอื่น

“อย่างคุณเฟอร์เนี่ยนะชอบกู” คิเรย์เลิกคิ้วถาม หน้าตาเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อ “เออ กูก็ว่างั้น” ก่อนยักคิ้วเผยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์แบบที่ทำมาร์คัสหัวเราะเสียงต่ำในลำคอให้กับความอวยตัวเองอ้อมๆ ของเพื่อน

ทั้งสองหนุ่มเดินทางมาจนถึงเพนเฮาส์ของมาร์ติน คอนโดทั้งตึกเป็นของแฝดน้องผู้นี้ มันทั้งทันสมัยและหรูหรา ก็ตามรสนิยมของเจ้าตัวที่ชื่นชอบความลักซ์ชัวรี่เป็นพิเศษ

“ทำไมลูกน้องเต็มห้องเลยวะ ไอ้ตินเป็นอะไรรึเปล่า” คิเรย์ขมวดคิ้วแปลกใจเมื่อเข้ามาในเพนเฮาส์แล้วพบว่าเหล่าลูกน้องชุดดำกระจัดกระจายกันเต็มไปหมด

“คงมีห่าอะไรสักอย่าง มึงก็รู้นิสัยมัน” มาร์คัสดูจะไม่ทุกข์ร้อนกับสิ่งที่เห็น เขาสองคนเดินเข้าไปถึงชั้นในโดยที่เหล่าลูกน้องคอยค้อมหัวยามเจ้านายใหญ่อีกสองคนเดินผ่าน

“มึงหามาได้แค่นี้?”

“ทั้งร้านก็มีแค่สีนี้ล่ะครับนาย”

“แล้วช็อปอื่นไม่มีเหรอวะ กูต้องการสีแดง ว่าที่แฟนกูชอบสีแดง มึงเอาสีดำมาให้กู ไม่ใส่ไปงานศพพ่อมึงเลยล่ะ” โทนเสียงห้วนจัดไม่พอใจอย่างแรง ตำหนิติเตียนลูกน้องคนสนิทดังถึงด้านนอก

คิเรย์และมาร์คัสมาทันเห็นเหตุการณ์พอดี พอจะรู้ต้นสายปลายเหตุที่ลูกน้องชุดดำอยู่กันเต็มห้อง คงเป็นความคิดอุตริไม่เข้าท่าของแฝดน้องอีกตามเคย

“เหมาชุดว่ายน้ำมาเปิดร้านขายเองเหรอวะ” คิเรย์มองเหล่าชุดที่ว่าซึ่งแทบจะไม่มีที่วางในห้องอยู่แล้ว แต่มาร์ตินก็ไม่ได้แคร์ ชุดนับร้อยที่ลูกน้องสรรหามาตามคำสั่ง ยังไม่มีชุดไหนโดนใจเขา

สั่งสีนั้น ได้สีนี้ สั่งไซต์นั้น ได้ไซต์นี้ ประสาทจะแดก

“เอ้าไอ้เมฆ มึงก็ออกไปจัดการให้กูดิ ต้องรอให้กูเชิญก่อนรึไง”

“ครับนาย” เมฆก้มหัวเล็กน้อยให้เจ้านายหนุ่ม แม้จะโดนก่นด่าที่ทำตามคำสั่งไม่ได้ดั่งใจก็ไม่เคยโกรธ เมฆอยู่รับใช้องค์กรนี้มานาน เขารู้จักเจ้านายตัวเองดียิ่งกว่าใคร

“มึงซื้อมาถมที่เหรอ เยอะชิบหาย” คิเรย์กำลังใช้เท้าแหวกเหล่าชุดบิกีนี่ที่เกลื่อนทับกันเต็มพื้น จากห้องหรูกลายเป็นห้องรกชั่วขณะ

ทว่าเขาโดนเพื่อนปาด้วยหมอนจนศรีษะเซตามแรงกระแทก

“อย่าใช้เท้ากับชุดที่กูสั่งมาดิวะ” ไม่รู้จะหวงเชี่ยอะไรนักหนาทั้งที่ไม่มีแววจะได้ชุดที่ถูกใจ

“ชุดพวกนี้คือ? ซื้อมาให้มุกดาเหรอ” มาร์คัสแฝดพี่ยืนล้วงกระเป๋านิ่งๆ ไม่ขอยุ่งกับชุดวาบหวิวเป็นกองพะเนินเหล่านั้น แต่ก็สาดคำถามใส่คนน้องผู้มักลงทุนกับอะไรสักอย่างแบบเกินควรเสมอ

“อืม เพื่อน้องมุกโดยเฉพาะ”

“เอาแต่พอดีเถอะ ไปทะเลกันแค่ไม่กี่วัน ไม่ได้ไปอยู่เป็นปี แล้วมึงเหมามาเยอะขนาดนี้จะขนไปให้หมดเลยมั้ง” ส่ายหน้าระอาใจให้แฝดน้อง มันถอดแบบเขาเกือบทุกอย่าง แต่หนึ่งในนั้นไม่มีสมองรวมอยู่ด้วย

“ก็อยากให้น้องมุกเลือกไง จะซีเรียสเพื่อ?”

“ฟุ่มเฟือยชิบหาย”คิเรย์อดแขวะมันไม่ได้ เห็นความทุ่มเทแบบโอเว่อร์ของมาร์ตินแล้วก็ชักหมั่นไส้ อะไรมันจะขนาดนั้น

“แล้วชุดนี่ไม่โป๊ไปเหรอวะ” หยิบบิกีนี่ตัวหนึ่งพลิกไปพลิกมา ชุดยังแซ่บขนาดนี้ คิดภาพตอนมุกดาใส่มันจะแซ่บขนาดไหน แต่นั่นแหละ…ยังไงมันก็โป๊เกินไป

“มึงซื้อมาตั้งเยอะ มุกดาบอกเหรอว่าจะไป” คิเรย์ถามลองเชิง

“น้องพึ่งโทรมาเมื่อเช้า บอกจะไปด้วย เพราะไหนๆ ไอ้พายัพก็ตั้งใจปิดคลับให้พนักงานหยุดพักผ่อนพอดี กูก็เลยจัดการให้ทุกอย่าง” สีหน้ามาร์ตินดูภาคภูมิใจกับคำบอกเล่าจนคิเรย์นึกหมั่นไส้มากขึ้นอีก

มันเป็นผู้ชายประเภทที่เสียเงินไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ แล้วก็ชอบแก้ปัญหาด้วยเงินมากกว่าสมอง