เข้าสู่ระบบหลังอาบน้ำเสร็จจัดการตัวเองอยู่ในชุดพร้อมนอน แต่ฉันและซาร่าห์ยังไม่ง่วง นอนเล่นมือถือได้นานนับชั่วโมง จากที่บอกเฮียตินว่าอยากพักผ่อน ถ้าเฮียมาเห็นเราในสภาพนี้คงขายหน้าแย่
“เจ้ ดูอะไรนี่สิ” “หืม มีอะไร” ฉันเลิกคิ้วมองซาร่าห์ที่ส่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้ดูบางอย่าง สิ่งที่ปรากฏในจอคือข่าวเกี่ยวกับแม่นางแบบน้ำฟ้า พาดหัวข่าวทำนองว่าแอบเดตกับหนุ่มนักธุรกิจไฟแรง ฉันคงจะไม่สนใจหากไม่ติดตรงภาพในข่าวเพิ่งแอบโดนถ่ายสดๆ ร้อนๆ วันนี้ ดูได้จากชุดที่เธอใส่ กระเป๋าที่เธอถือ แล้วไหนจะหนุ่มนักธุรกิจไฟแรง ในข่าวแอบถ่ายได้ไกลมาก ต่อให้เห็นยัยน้ำฟ้าชัดแต่นักธุรกิจหนุ่มที่ว่าค่อนข้างจะเบลอไปหน่อย แต่ว่ารถนี่สิ รถที่พวกเขานั่งด้วยกันมันสะดุดตาสะดุดใจฉันเหลือเกิน “เห็นผู้ชายไม่ชัด แต่รถนี่คล้ายของเขามากเลยนะเจ้” ‘เขา’ ที่ซาร่าห์หมายถึงคงไม่ใช่ใครอื่นไกล และน้องก็คิดเหมือนฉันซะด้วยสิ “เฮียคิเรย์เหรอ..” เอ่ยออกไปแผ่วเบาเหมือนคนหาเสียงตัวเองไม่เจอ หัวสมองหนักอึ้งอย่างกับถูกทุบด้วยของแข็ง “แต่รถแบบเฮียไม่ได้มีคันเดียวสักหน่อยเนอะ เลขทะเบียนก็เห็นแบบลางๆ อาจไม่ใช่ก็ได้นะเจ้” น้องพยายามปลอบฉันเมื่อเห็นว่าเอาแต่นั่งนิ่งเหมือนสติถูกสตัฟฟ์หยุดเอาไว้ ภาพในข่าวค่อนข้างชัดเจน ยิ่งเป็นคนรู้จักเฮียดีแบบฉันย่อมไม่สามารถหลอกตัวเองได้ว่ามันไม่ใช่เขา ต่อให้เห็นหน้าลางๆ แต่องค์ประกอบทุกอย่างมันชี้ตัวไปที่เขาคนเดียว หากเป็นเฮียจริงๆ ที่เดตกับแม่นางแบบนั่น ฉันจะทำยังไงล่ะ สภาพจิตใจตอนนี้เรียกได้ว่าจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย มุกดา | Part Ended. ผับXXX คิเรย์อยู่ยาวกรุงเทพฯ มาตั้งแต่วันที่ต้องดูแลคณะท่านทูตที่เข้าพักโรงแรมของเขา ไม่ใช่แค่ดูแลเรื่องงานอย่างเดียว คิเรย์ยังต้องดูแลเด็กที่ไม่รู้จักโต และเอาแต่ใจยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยเจอ “จะไปด้วยได้ไง เฮียไปทำงาน” “แต่เฮียตินเป็นคนบอกเองว่าทำงานด้วย เที่ยวพักผ่อนด้วยไปในตัว แล้วทำไมหนูจะไปไม่ได้” เกลียดความดื้อรั้นไม่สนหัวใครของยัยนี่ฉิบหาย คิเรย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาดุดันมองเพื่อนสนิทที่ปากโป้งไม่เข้าท่า รู้ทั้งรู้ไม่ชอบให้ใครมาเกาะแกะ แต่คาบข่าวไปบอกกันเฉยเลย อย่างกับมันแกล้งเขา “จะไปกันวันพรุ่งนี้แล้ว มันจะไปทันได้ไง” “ไม่ต้องห่วง เฮียตินจัดการให้หมดแล้ว” หญิงสาวยักคิ้วก่อนหันไปยกยิ้มชนแก้วกับคนที่พูดถึง คิเรย์เริ่มหัวอุ่นๆ ขึ้นมา ไอ้ตินต้องการให้เขาอกแตกตายหรือไงถึงได้จุ้นจ้านไม่เข้าเรื่อง “แล้วงานล่ะ เธอไม่มีงานต้องทำเหรอ” “ก็ไปเที่ยวกับเฮียไงคืองานของหนู หรือว่าเฮียจะไม่ให้ไปด้วย แต่หนูบอกป๊าแล้วนะ” ใช้หมัดสุดท้ายเลยสินะ คิเรย์พรูลมหายใจเหนื่อยหน่าย ใครมองไม่ออกว่าเขาโคตรรำคาญก็โง่เต็มที “เอาน่าไอ้คิเรย์ ให้น้ำฟ้าไปด้วยกันนี่แหละ ไปหลายคนสนุกดี” มึงสนุกแต่ความทุกข์อยู่ที่กูน่ะสิไอ้ห่า! คิเรย์ขบกรามเหลืออดเมื่อเห็นมาร์ตินยักคิ้วหลิ่วตาให้กับนางแบบสาวอย่างน้ำฟ้า ลูกสาวท่านบรรจบคนที่เขาต้องดีลธุรกิจให้เข้ามาเป็นหุ้นส่วนขององค์กร ซึ่งหากไม่เป็นเพราะเรื่องงาน ก็อย่าคิดว่าคนอย่างเขาจะยอม “เออก็ได้วะ” จำใจพูดแบบส่งๆ ถ้าเขายิ่งห้าม น้ำฟ้าจะยิ่งดื้อด้านเอาแต่ใจและหาทางไปด้วยกันจนสำเร็จนั่นแหละ เผลอๆ เอาเรื่องนี้ไปฟ้องพ่ออีก ท่านบรรจบยิ่งเป็นคนชอบสปอยล์ลูกด้วยแล้วล่ะก็ คิเรย์ไม่อยากหาเหาใส่หัว ไม่งั้นเรื่องงานที่กำลังค่อยเป็นค่อยไปอาจคว้าน้ำเหลว เช้าวันรุ่งขึ้นในสถานที่ผิดแปลกจากทุกวัน มุกดาตื่นเช้ากว่าปกติ หากให้ตอบความจริง เธอแทบนอนไม่หลับมากกว่า สมงสมองเอาแต่วนเวียนคิดมากกับเรื่องนั้น ระหว่างรอซาร่าห์จัดกระเป๋าเพื่อเช็คเอาต์ออกจากที่พักและรอรถคนของเฮียตินมารับไปสนามบิน มุกดาหาอะไรแก้เบื่อทำด้วยการไถโซเชียลตามปกติ กระทั่งนิ้วเรียวสวยที่ปัดสตอรี่เพื่อนในไอจีผ่านๆ แต่มีของคนคนหนึ่งสะดุดตาเธอเป็นพิเศษจนต้องกดเข้าดูใหม่ หัวใจดวงน้อยยิ่งเต้นโครมคราม มือเท้าชาวาบชั่วขณะ เกิดคำถามมากมายในหัวเกี่ยวกับสิ่งที่เห็น ทำไมพวกเขาอยู่ด้วยกันล่ะ? ตกลงในข่าวเรื่องจริงใช่ไหม? ดูสนิทสนมกันขนาดนั้นเป็นอะไรกันแน่? มุกดาจ้องสตอรี่ของมาร์ตินที่เจ้าตัวลงแบบโคลสเฟรนด์หรือลงแบบให้เห็นเฉพาะคนสนิท เธอก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ต้องเห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนี้ เฮียคิเรย์กับยัยน้ำฟ้า.. อีกนิดแก้มจะชนกันอยู่แล้ว ทำไมไม่จูบโชว์ไปเลยล่ะ ก้อนเนื้อด้านซ้ายเจ็บหนึบ อย่างกับโดนเข็มนับร้อยนับพันเล่มเสียดแทงเข้ามา ความรู้สึกช็อกจนเจ็บร้าวไปทั้งใจ อย่างกับคนจับได้ว่าผัวตัวเองมีชู้ แม้คนที่หมายถึงจะไม่อยากเป็นผัวเธอก็ตาม ใช่แล้วล่ะ ใช่แน่ๆ ผู้หญิงปริศนาที่เฮียคุยด้วย คนที่มุกดาเคยเห็นแว๊บๆ แค่แผ่นหลังในคอนโดเขา ก็คือยัยน้ำฟ้า นางแบบสาวไร้มารยาทคนนี้นี่เองหลังอาบน้ำเสร็จจัดการตัวเองอยู่ในชุดพร้อมนอน แต่ฉันและซาร่าห์ยังไม่ง่วง นอนเล่นมือถือได้นานนับชั่วโมง จากที่บอกเฮียตินว่าอยากพักผ่อน ถ้าเฮียมาเห็นเราในสภาพนี้คงขายหน้าแย่“เจ้ ดูอะไรนี่สิ” “หืม มีอะไร” ฉันเลิกคิ้วมองซาร่าห์ที่ส่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองให้ดูบางอย่าง สิ่งที่ปรากฏในจอคือข่าวเกี่ยวกับแม่นางแบบน้ำฟ้า พาดหัวข่าวทำนองว่าแอบเดตกับหนุ่มนักธุรกิจไฟแรงฉันคงจะไม่สนใจหากไม่ติดตรงภาพในข่าวเพิ่งแอบโดนถ่ายสดๆ ร้อนๆ วันนี้ ดูได้จากชุดที่เธอใส่ กระเป๋าที่เธอถือ แล้วไหนจะหนุ่มนักธุรกิจไฟแรงในข่าวแอบถ่ายได้ไกลมาก ต่อให้เห็นยัยน้ำฟ้าชัดแต่นักธุรกิจหนุ่มที่ว่าค่อนข้างจะเบลอไปหน่อย แต่ว่ารถนี่สิ รถที่พวกเขานั่งด้วยกันมันสะดุดตาสะดุดใจฉันเหลือเกิน “เห็นผู้ชายไม่ชัด แต่รถนี่คล้ายของเขามากเลยนะเจ้” ‘เขา’ ที่ซาร่าห์หมายถึงคงไม่ใช่ใครอื่นไกล และน้องก็คิดเหมือนฉันซะด้วยสิ“เฮียคิเรย์เหรอ..” เอ่ยออกไปแผ่วเบาเหมือนคนหาเสียงตัวเองไม่เจอ หัวสมองหนักอึ้งอย่างกับถูกทุบด้วยของแข็ง“แต่รถแบบเฮียไม่ได้มีคันเดียวสักหน่อยเนอะ เลขทะเบียนก็เห็นแบบลางๆ อาจไม่ใช่ก็ได้นะเจ้” น้องพยายามปลอบฉันเมื่อเห
“จองแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอคะ แต่คนที่จับชุดนี้ก่อนคือพวกฉันนะ และเราก็กำลังจะซื้อชุดนี้ด้วย” ซาร่าห์จิกลูกกะตาจ้องตอบอีกฝ่ายแบบไม่ยอมลงให้ง่ายๆ ปกติไม่ชอบแย่งชิงอะไรกับใครเขาหรอก แต่กับผู้หญิงคนนี้มีเซ้นส์บางอย่างที่บอกฉันว่าต้องห้ามอ่อนข้อให้เด็ดขาด “ฉันจะซื้อตัวนี้ค่ะ”“อ้าวแม่นี่ ก็บอกแล้วไงจ๊ะว่าชุดนี้น้องน้ำฟ้าจองแล้ว” ผู้จัดการแม่นางแบบไฟท์กลับ หล่อนพร้อมกระชากชุดที่ว่าไปอยู่ในกำมือตัวเองได้ทุกเมื่อหากฉันเผลอ “นี่ นังบ้านนอก อย่าดันทุรังอยากได้ของที่ไม่มีปัญญาซื้อได้ปะ” “เอ้าอีนี่ นั่นปากหรือส้วมห้ะ!” ซาร่าห์หมดความอดทน“แล้วแกจะทำไม!” ต่างฝ่ายต่างพร้อมปะทะกันสุดๆ ร้อนไปถึงพนักงานคนอื่นๆ ต้องเข้ามาช่วยห้ามปราม พี่เมฆช่วยจับแยกอีกแรง ซึ่งหากไม่มีคนห้ามก็คงได้ตบกันนัวกลางชอปไปแล้ว“เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันอยู่ในขั้นพิจารณารับเป็นพรีเซนเตอร์แบรนด์นี้ ถ้าฉันไม่ได้ชุดที่จองไว้ ก็อย่าหวังว่าเราจะได้ร่วมงานกัน แล้วถ้าผู้บริหารถามว่าทำไมฉันไม่ตกลงเซ็นสัญญา ฉันก็จะบอกว่าเป็นความผิดเธอ” ยัยน้ำฟ้าขู่พนักงานเสียงขรมจนพวกเขาก้มหัวไม่กล้าสู้หน้า มาถึงขั้นนี้ฉันพอจะเข้าใจบ้างแล้ว ถ้าฉันไม่
มุกดา |Partฉันพูดได้เต็มปากอย่างไม่อายว่าชีวิตที่ดีขึ้นในทุกวันนี้นับตั้งแต่ได้เจอกับเฮียคิเรย์ รวมไปถึงเพื่อนๆ ของเขา หรือแม้แต่เฮียตินที่ตามจีบฉันอยู่ก็ตาม ชีวิตที่เคยขัดสนได้รับสิทธิพิเศษหลายอย่าง ได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ ทานของอร่อยที่ไม่เคยทานมาก่อน มีคนคอยดูแลอารักขาราวกับเจ้าหญิง มีชีวิตหรูหราในแบบที่ไม่คิดว่าจะมี และถึงแม้โอมากาเสะคอร์สหมื่นจะอร่อยมากแค่ไหน ยังไงฉันก็ไม่ลืมแกงไตปลาปักษ์ใต้บ้านเกิดตัวเองหรอกนะ “พี่เมฆไปหาอะไรทำก่อนก็ได้ ไม่ต้องเดินตามฉันสองคนหรอก”“ไม่ได้ครับคุณมุกดา นายสั่งผมให้ดูแลคุณทั้งสองคน ผมต้องทำตามคำสั่งนายครับ” พี่เมฆบอกกับฉันด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่ยอมห่างจากกันสักวินาที เดินตามราวเป็นหุ่นยนต์จนฉันและซาร่าห์อึดอัดอยู่บ้าง แต่จะทำไงให้ในเมื่อเฮียตินให้พี่เมฆผู้เป็นลูกน้องขับรถไปรับฉันและซาร่าห์เข้ามาในกรุงเทพเพื่อเดินทาง ทริปทะเลพรุ่งนี้จะได้เป็นไปอย่างสะดวก ฉันต้องการชอปปิงเสื้อผ้ารองเท้าตามประสาผู้หญิงกับซาร่าห์แค่สองคน เฮียตินก็ยังกำชับให้พี่เมฆตามมาคอยดูแล ไม่พอแค่นั้น เฮียยังสั่งพี่เมฆอีกว่าหากฉันและซาร่าห์ต้องการอะไรก็ให้พี่เมฆเป็นคนจัดก
ครั้นถึงเวลาเลิกงาน มุกดามัวแต่อยู่ช่วยน้องพนักงานคนอื่นๆ เก็บของ ทำให้กลับช้ากว่าปกติ แล้วบทจะดวงซวยมันก็ซวยแบบติดๆ ราวนัดกันมา“ทำไมเป็นงี้วะเนี่ย” หัวร้อนผ่าวเพราะสภาพยางล้อรถทั้งสี่แบนแต๋ติดพื้น แล้วรถของเธอคันใหม่เอี่ยมอ่องเพราะดูแลรักษาเป็นอย่างดี ก็อย่างว่าแหละ…เฮียคิเรย์เป็นคนซื้อให้เอง มุกดาเลยมั่นใจว่าที่รถของเธอล้อแบนแบบนี้ต้องเป็นฝีมือคนทำใครมันชั่งกล้า!“มีอะไรพี่ช่วยมั้ยครับ”“เชี่ย! มาได้ไงเนี่ย” ตกใจจนตัวสะดุ้ง มือเรียวยกทาบหน้าอกในขณะกำลังก้มๆ เงยๆ สำรวจรอบรถแล้วเจอเข้ากับชายคนเดิมที่พึ่งปะทะฝีปากกันไปไม่นานหรือว่าจะเป็นฝีมือหมอนี่?“ว่าไงครับคนสวย พี่ช่วยไหม”“ไม่ต้องค่ะ ถ้าจะช่วยแต่ช่วยหลีกไปไกลๆ ก็พอ” แม้สงสัยแต่ไม่อยากปรักปรำและหาเหาใส่หัว ดูท่าแล้วผู้ชายคนนี้คงดื่มไปใช่น้อย ตาแดงๆ กลิ่นเหล้าก็แรงแสบจมูก“เอาน่า พี่ช่วย ไหนมาดูหน่อย…โห แบนทั้งสี่ล้อเลย”หน็อยยยย! มันเหมือนเยาะเย้ยกันมากกว่าจะช่วยนะ มุกดายืนเท้าสะเอวนับหนึ่งถึงสิบให้ตัวเองใจเย็นๆ“แต่ยางแบนขนาดนี้พี่ซ่อมไม่เป็นหรอก เอางี้สิ..ให้พี่ไปส่งที่บ้าน ดีมั้ยครับ” ร่างสูงกว่าเธอหลายเซนติเมตรโน
คิเรย์หยิบอีกสองสามชุดขึ้นมาดู มันมีแต่ชุดว่ายน้ำวาบหวิวทั้งนั้น ไม่รู้ไอ้ตินคิดบ้าอะไรถึงได้เหมาชุดพวกนี้เตรียมไว้ให้มุกดา เธอจะมองเพื่อนเขาเป็นคนหมกมุ่นไหมนะ“ให้ใส่ชุดแบบนี้ ไม่หวงเหรอ” “หวงทำไม ต้องรู้จักใจกว้าง” มาร์ตินยิ้มขำ สีหน้ากะล่อนมองคิเรย์ที่ให้ความสนอกสนใจกับกองชุดเหล่านี้ “หรือมึงหวง” เลิกคิ้วถามเสียงเรียบคิเรย์จ้องหน้าอีกฝ่ายกลับ ยอมรับว่าเมื่อครู่ใจเต้นแรงกับคำถามสุ่มสี่สุ่มห้าของมัน “ทำไมกูต้องหวง”“ก็เห็นมึงดูไม่สบายใจ ดูเป็นเดือนเป็นร้อนแทนคนใส่”“กูก็แค่ถามไปงั้น” คิเรย์กลบเกลื่อนความรู้สึกหงุดหงิดใจ โยนชุดที่ถือในมือบนเตียง “เห็นมึงหวงมุกดานักหนาแต่ยอมให้ใส่ชุดพวกนี้”“กูยังไม่ได้เป็นผัวน้องไหมล่ะ ออกตัวเยอะเดี๋ยวน้องไม่ปลื้ม” ตอบทีเล่นทีจริงด้วยอารมณ์ขัน แต่คนที่ไม่ขำด้วยก็คือคิเรย์ปากบอกยังไม่เป็นผัว แต่แม่งทุกวันนี้มันสนใจแต่มุกดาจนคนอื่นเขาคิดว่าคบกันหมดแล้ว และต่อให้หงุดหงิดใจแค่ไหน ก็ต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้ เก็บจนไปๆ มาๆ จะกลายเป็นระเบิดตู้มอยู่แล้วหลังลูกน้องสรรหาชุดที่โดนใจ ตรงสี ตรงไซต์มาได้สำเร็จเพื่อที่มาร์ตินจะเก็บชุดที่ว่าไว้เซอร์ไพรส์
ธุรกิจโรงแรมสุดหรูติดชานเมืองหลวงคืออีกหนึ่งมรดกที่คิเรย์ได้รับจากคุณย่าหลังจากท่านเสียชีวิตได้หลายปีแล้ว แรกเริ่มเดิมทีมันตกอยู่ในความดูแลของลูกพี่ลูกน้องคนสนิทแต่เมื่อเขากลับมาตั้งต้นชีวิตที่ไทยก็ต้องสืบต่อหน้าที่เจ้าของกิจการตัวจริงด้วยตัวเองปกติคิเรย์จะเทียวไปเทียวมากรุงเทพฯ และต่างจังหวัดเพราะต้องดูแลทั้งผับและโรงแรม แม้เทคโนโลยีสมัยใหม่จะสั่งงานทางไกลและควบคุมทุกอย่างได้ดี แต่การเข้ามาดูแลด้วยตัวเองย่อมดีกว่าอย่างในวันนี้มีแขกคนสำคัญเป็นถึงคณะท่านทูต คิเรย์จึงต้องมาดูแลต้อนรับด้วยตัวเอง พนักงานของเขาก็ช่วยจัดการเตรียมพร้อมทุกอย่างตามที่สั่งไป ไม่มีจุดไหนขาดตกบกพร่อง ทั้งแขกเข้าพักและเจ้าของโรงแรมหน้าตาชื่นบานกันถ้วนหน้า “ฝากที่เหลือด้วยนะครับพี่โสภา”“ได้ค่ะคุณคิเรย์ ไว้ใจพี่ได้เลยค่ะ” เลขาสาวรุ่นใหญ่ยิ้มแย้มรับคำ เรื่องงานเธอไม่เคยทำให้เจ้านายหนุ่มผิดหวังเลยสักครั้งฝากฝังงานเสร็จแล้ว คิเรย์รีบบึ่งออกจากโรงแรมเพราะเขามีที่ที่ต้องไปต่อ ยานพาหนะคันโปรดคู่ใจขับไปตามถนนสายหลักซึ่งเส้นทางที่ว่าพาเขามาถึงจุดหมายปลายทางในไม่ช้าไม่นานโรงพยาบาลสัตว์ pet BRตึกสีขาวทันสมัยสองช







