3 กระสุนเปื้อนน้ำตา

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืน 9 มม. แผดคำรามก้องห้องซ้อมยิงใต้ดินที่ไร้ผู้คน ปลอกกระสุนร้อนจี๋กระเด็นตกพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะเดียวกับที่หัวกระสุนเจาะเข้ากลางแสกหน้าเป้ากระดาษรูปคนอย่างแม่นยำ... นัดแล้วนัดเล่า

จันทร์เจ้าในชุดเสื้อกล้ามสีดำ กางเกงยุทธวิธี (ที่เปลี่ยนจากชุดราตรีเมื่อครู่) ยืนหน้านิ่ง กัดฟันแน่นจนกรามปวด

‘ร่าน... เธอมันก็แค่โสเภณี...’

ปัง!

‘งานของเธอคือฆ่าคน ไม่ใช่ยั่วคน’

ปัง!

เสียงด่าทอของคามินดังก้องในหัวแข่งกับเสียงปืน ยิ่งคิด ภาพที่นีน่ากอดแขนเขา ภาพสายตาเหยียดหยามที่เขามองมา มันยิ่งชัดเจน

"โธ่เว้ย!"

เธอสบถลั่น ลดปืนลงข้างลำตัว ปล่อยแม็กกาซีนที่กระสุนหมดเกลี้ยงร่วงลงพื้น กริ๊ก...

ความเงียบเข้าปกคลุมทันที... และความเงียบนี้เองที่ทำให้เขื่อนน้ำตาที่กลั้นมาตลอดพังทลายลง

"ฮึก..."

จันทร์เจ้าทรุดตัวลงนั่งยองๆ กอดเข่าตัวเองพิงผนังกระจกกันเสียง ไหล่บางสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอซุกหน้าลงกับท่อนแขน ปล่อยโฮออกมาไม่อายใคร เพราะมั่นใจว่าที่นี่ไม่มีใคร

"ทำไมต้องใจร้ายขนาดนี้... ฮือ..." เธอสะอื้น พึมพำกับความว่างเปล่า "จันทร์ผิดอะไรนักหนาคะบอส... จันทร์ก็แค่ทำตามหน้าที่... จันทร์ทำให้บอสทุกอย่างแล้วนะ..."

ความเจ็บปวดที่สะสมมานานระเบิดออกมา เธอทุบกำปั้นลงที่อกข้างซ้ายตัวเองแรงๆ

"เจ็บ... ทำไมมันเจ็บงี้วะ..."

"พ่อจ๋า... แม่จ๋า... หนูเหนื่อย..." เสียงหวานสั่นเครือ เรียกหาคนที่จากไปนานแสนนาน "หนูไม่อยากอยู่แล้ว... มารับหนูไปที... อยู่ตรงนี้หนูไม่มีค่าอะไรเลย... เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ของเขา..."

ทุกถ้อยคำ... ทุกเสียงสะอื้น... ดังชัดเจนในหูของคนที่ยืนแอบอยู่หลังประตูเหล็กหนา

คามินชะงักมือที่กำลังจะผลักประตู... ตัวแข็งทื่อ

เขาตั้งใจจะลงมาอาละวาดที่เธอหนีหน้า... แต่ภาพตรงหน้ากลับตบหน้าเขาฉาดใหญ่

ผู้หญิงที่เก่งที่สุด แข็งแกร่งที่สุด นักฆ่าเบอร์หนึ่งของเขา... กำลังนั่งร้องไห้ตัวสั่นเหมือนลูกหมาหลงทาง เรียกหาพ่อแม่ที่ตายไปแล้วเพราะคำพูดของเขาเอง

‘หนูเหนื่อย... มารับหนูไปที’

ประโยคนั้นกระแทกใจคามินจนจุก ความโกรธหายวับไป เหลือแต่ความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจุกคอหอย

กูทำบ้าอะไรลงไปวะ...

เขาสูดหายใจลึก ตัดสินใจผลักประตูเข้าไป

แอ๊ด...

เสียงประตูเหล็กเสียดสีกันทำให้จันทร์เจ้าสะดุ้งเฮือก สัญชาตญาณนักฆ่าทำงานทันที เธอคว้าปืน (ที่ไม่มีกระสุน) เล็งไปทางประตูทั้งที่ตายังแดงก่ำ

"ใคร!"

แต่พอเห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยเดินเข้ามา ปืนในมือก็ลดต่ำลงทันที

"บ... บอส..." เธอรีบปาดน้ำตาลนลาน หันหลังหนี "บอสลงมาทำไมคะ... จะตรวจความเรียบร้อยเหรอ... เชิญค่ะ ฉัน... ฉันกำลังจะเก็บของ"

"พอได้แล้ว"

คามินเดินเข้าประชิดตัว คว้าข้อมือข้างที่ถือปืนไว้ แล้วแกะมันออกจากมือเธอโยนไปวางบนโต๊ะด้านหลัง

"ดึกป่านนี้แล้ว จะซ้อมหาพระแสงอะไร"

"ก็... ก็ฉันยังยิงไม่ครบเซ็ต" จันทร์เจ้าก้มหน้างุด พยายามซ่อนใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา "ขอตัวนะคะ ฉันจะไปล้างหน้า"

"เงยหน้าขึ้น" เสียงสั่งเฉียบขาด แต่แฝงความนุ่มนวลกว่าปกติ

"ฉันบอกว่าขอตัว..."

"ฉันสั่งให้เงยหน้ามองฉัน เดี๋ยวนี้"

มือหนาเชยคางมนบังคับให้เงยขึ้นสบตา... ดวงตาคู่สวยที่เคยเด็ดเดี่ยว ตอนนี้บวมช้ำ แดงก่ำ และเต็มไปด้วยความตัดพ้อ

"ร้องไห้ทำไม" คามินถามเสียงเบา ทั้งที่รู้อยู่เต็มอก

"ฝุ่นค่ะ..." เธอโกหกหน้าตาย หลบสายตาเขา "เขม่าดินปืนมันเยอะ... แสบตาเฉยๆ"

"โกหกไม่เนียนเลยนะ... ทั้งที่ฉันสอนวิชาตอแหลให้เธอมากับมือ" นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยเช็ดหยดน้ำตาที่หางตาเธอแผ่วเบา "เจ็บมากไหม... ที่ฉันปากหมาไปเมื่อกี้"

คำถามที่จี้ใจดำทำให้น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหล ทะลักออกมาอีกรอบ

"ฮึก..." จันทร์เจ้าเม้มปากแน่น ส่ายหน้า "ไม่ค่ะ... บอสพูดถูกแล้ว ฉันมันก็แค่เด็กข้างถนน... ฉันมันไม่มีสิทธิ์..."

"หยุดพูดจาดูถูกตัวเองสักที!"

คามินดึงร่างบางเข้ามากอดจมอกทันที กดศีรษะเธอให้ซบลงกับบ่ากว้างของเขา

"ขอโทษ..."

จันทร์เจ้าเบิกตากว้าง ตัวแข็งทื่อในอ้อมกอด... นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้ยินคำนี้จากปากผู้ชายจอมทระนง

"บอส..."

"เออ ฉันขอโทษ..." เสียงทุ้มกระซิบข้างหู "ขอโทษที่พูดจาหมาๆ ใส่... ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้... ฉันมันบ้าเอง หงุดหงิดจนพาลไปทั่ว"

"หงุดหงิด... เรื่องอะไรคะ..."

"ก็เรื่องเธอไงเล่า!" คามินผละออกเล็กน้อย จ้องตาเธอดุๆ "หงุดหงิดที่เห็นผู้ชายอื่นมันมองเธอตาเป็นมัน... หงุดหงิดที่เธอแต่งตัวโป๊... หงุดหงิดที่ตัวเองหวงเธอจนจะเป็นบ้า!"

"หวง" จันทร์เจ้าทวนคำงงๆ หัวใจเต้นโครมคราม "บอสหวงจันทร์เจ้าเหรอคะ... นึกว่ารำคาญ"

"ถ้ารำคาญกูจะตามมาง้อถึงในนี่มั้ยล่ะ!" เขาเขกกะโหลกเธอเบาๆ หนึ่งทีแก้เขิน "เลี้ยงมากับมือ ทะนุถนอมมาตั้งกี่ปี ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม... อยู่ดีๆ จะให้ไปยืนโชว์นมให้ไอ้พวกสวะพวกนั้นดูฟรีๆ ใครจะไปยอมวะ"

ความน้อยใจที่สะสมมามลายหายไปเกือบครึ่ง จันทร์เจ้าเผลอยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

"แล้ว... ผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ"

"ไล่ตะเพิดไปแล้ว" คามินตอบเสียงดังฟังชัด "ไล่ไปตั้งแต่เธอก้าวขาออกจากห้องนั่นแหละ... หมดอารมณ์... ถ้าไม่ใช่เธอ ฉันก็ไม่เอาใครทั้งนั้น"

คำพูดตรงๆ ของเขาทำเอาแก้มใสร้อนผ่าว คามินใช้นิ้วปาดน้ำตาที่แก้มเธอออกจนหมด

"เลิกร้องได้แล้ว... เห็นน้ำตาเธอแล้วฉันอยากจะเอาปืนยิงกรอกปากตัวเองให้ตายๆ ไปซะ รู้สึกผิดฉิบหาย"

"เวอร์ไปค่ะบอส" เธอหัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา

"ไม่เวอร์... พูดจริง" คามินก้มลงจูบหน้าผากเธอทีนึง "กลับห้องกัน... กลับไปที่ของเรา... คืนนี้ฉันจะนอนกอดเธอทั้งคืนเป็นการไถ่โทษ... สัญญาว่าจะไม่ทำให้ร้องไห้อีก... นะครับ"