Masukบทที่ 12: พันธนาการใต้ไฟราคิน
ลีโอซุกใบหน้าลงกับเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจระส่ำ บดเบียดริมฝีปากและริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนผิวเนื้อนวลละเอียด ขบเม้มและดูดดึงจนเกิดรอยรักสีกุหลาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"อ๊ะ... ลีโอ... อื้อ!"
เขมิกาแอ่นอกเกร็งร่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากริมฝีปากและลิ้นร้อนที่รุกรานอย่างเอาแต่ใจ สองมือบางสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมสั้นนุ่มของชายหนุ่ม บีบเกร็งตามจังหวะการละเลงความซ่านซาบที่เขาประเคนให้ ฝ่ามือหนาของบอดี้การ์ดหนุ่มลูบไล้ต่ำลงมาจากหน้าท้องเนียนนุ่ม สอดแทรกผ่านชั้นในตัวจิ๋วเข้าไปสัมผัสกับความเปียกชื้นและอุ่นร้อนที่ใจกลางความเป็นหญิง ปลายนิ้วยาวสอดประคองและสลายความดื้อรั้นของเธอด้วยจังหวะที่ทั้งหนักแน่นและเชี่ยวชาญ
"... ลีโอ... อะ... อ๊า!"
เสียงหวานครางระส่ำไม่เป็นภาษายามที่เขาเพิ่มจังหวะนิ้วและแรงบดเบียด ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่ปรือฉ่ำไปด้วยอารมณ์เสน่หา ร่างบางสั่นเกร็งไปตามแรงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น ลีโอไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขากดจูบหนักแน่นลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ดูดดึงเอาเสียงครางหวานซาบซึ้งลงไปในลำคอ พลางเร่งจังหวะฝ่ามือให้หนักแน่นยิ่งขึ้น เพื่อตอกย้ำความเป็นเจ้าของในตัวเธออย่างสมบูรณ์แบบ ความสุขสมอันลึกล้ำพุ่งสูงขึ้นจนแตะขอบเหว เขมิกาเกร็งสะท้านไปทั้งร่าง ร้องครางออกมาสุดเสียงยามที่ความซ่านซาบพุ่งเปรี้ยงถึงจุดสูงสุด ร่างบางอ่อนระทวยอยู่บนโต๊ะทำงาน หอบหายใจระทวยในวงแขนกว้างของบอดี้การ์ดหนุ่ม
ลีโอถอนฝ่ามือออกช้าๆ ลูบไล้หน้าขาเนียนนุ่มของเธออย่างอ่อนโยน ทว่านัยน์ตาคู่คมที่ทอดมองลงมากระหายและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม เขาปลดหัวเข็มขัดกางเกงของตัวเองออกเสียงดัง กริ๊ก ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพที่พร้อมจะตักตวงทุกสิ่งทุกอย่าง
"นั่นแค่บทลงโทษเริ่มต้นครับ..." ลีโอเอ่ยเสียงพร่าต่ำชิดมุมปาก "ต่อจากนี้... คือของจริงครับ
ลีโอจ้องมองเรือนร่างระหงที่กำลังสั่นระท้านและหอบหายใจระสับอยู่บนโต๊ะทำงาน นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ไปด้วยความคลั่งไคล้ยามเห็นนายหญิงผู้เคยเย่อหยิ่งหมดแรงอยู่ใต้ร่างของเขา เขายังไม่ยอมปล่อยให้เธอได้พักแม้แต่วินาทีเดียว...
ฝ่ามือหนาคว้าขาสวยเรียวยาวทั้งสองข้างของเขมิกาให้แยกออกกว้างขึ้น ก่อนจะค่อยๆ ถลกชุดเดรสหรูและปลดชั้นในตัวจิ๋วออกให้พ้นทาง เผยความงดงามและจุดอ่อนไหวที่เปียกชื้นอุ่นร้อนให้ปรากฏแก่สายตาเต็มๆ
"ลีโอ... จะ ทำอะไร..." เขมิกาพึมพำเสียงพร่าพราย ใบหน้าหวานเห่อร้อนจนแทบไหม้เมื่อเห็นบอดี้การ์ดหนุ่มคุกเข่าลงตรงกลางระหว่างขาของเธอ
ลีโอไม่ตอบ คำตอบของเขาคือการแทรกตัวเข้ามาประชิด โน้มใบหน้าคมเข้มลงไปจนลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนจุดไวต่อสัมผัส เขมิกาสะดุ้งเฮือก พยายามจะรวบขาเข้าหากันด้วยความวูบวาบ แต่ฝ่ามือหนาของเขากลับล็อกตรึงสะโพกมนของเธอไว้แน่นกับขอบโต๊ะ
"ลีโอ... อ๊ะ!"
เสียงหวานกลายเป็นเสียงร้องครางหลุดออกมาทันที ยามที่ ลิ้นร้อน สากนิดๆ ของลีโอปาดโลมเลียลงบนจุดอ่อนไหวอย่างหนักแน่นและจงใจ!
สัมผัสชื้นแฉะและอุ่นร้อนที่จู่โจมอย่างกะทันหันทำเอาเขมิกาเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง ปลายนิ้วเท้าเกร็งเชิด มือบางทั้งสองข้างไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยวจนสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมสั้นนุ่มของเขา บีบเกร็งแน่นตามจังหวะที่ชายหนุ่มเริ่มละเลงลิ้นรุกราน
"อื้อออ... ลีโอ... อะ... อย่า..."
ยิ่งเธอร้องประท้วง ลีโอยิ่งตักตวงความหวานอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนของบอดี้การ์ดหนุ่มปรนเปรอและตอกย้ำจุดกระสันด้วยจังหวะที่ทั้งเร่งเร้าและหนักสลับเบา เขาต้อนความซ่านซาบไล่เรียงตั้งแต่ส่วนล่างขึ้นมายังจุดอ่อนไหวสะท้านทรวง ดูดดึงและหยอกเย้าจนเขมิกาบิดเกร็งสะโพกหนีไม่พ้น
เสียงโลมเลียชื้นแฉะผสมผสานกับเสียงครางระส่ำของนายหญิงตระกูลใหญ่ดังระงมไปทั่วห้องพักVIP ลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มที่เป่ารดลงบนเนื้อสาว ยิ่งเร่งความดื้อรั้นในกายเธอให้ละลายหายไป เหลือไว้เพียงความอยากยินยอมให้เขาครอบครอง
"อ๊ะ... อ๊า! ไม่ไหว... สิง... ฉันจะ..."
ลีโอรู้ทันทีว่าเธอใกล้จะแตะขอบฟ้าอีกครั้ง เขากระชับสะโพกบางไว้แน่น เร่งจังหวะการใช้ลิ้นและบดเบียดริมฝีปากลงไปอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ราวกับต้องการสูบกลืนทุกลมหายใจและความรู้สึกของเธอมาเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว!
"ฮึ่ก... อ๊างงง!"
ร่างระหงเกร็งสะท้านสุดตัว แอ่นอกรับความสุขสมอันลึกล้ำยามที่ไฟราคะปะทุขึ้นจนถึงจุดสูงสุด เขมิกาครางออกมาสุดเสียง ปล่อยให้ความซ่านซาบพุ่งเปรี้ยงไหลผ่านทั่วร่าง ขณะที่ลีโอยังคงดูดดึงและซึมซับทุกลูกคลื่นอารมณ์ของเธอจนหยดสุดท้ายอย่างละเมียดละไม
เมื่อความเกร็งสั่นเริ่มผ่อนคลายลง ชายหนุ่มจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา สบสายตากับเขมิกาที่นอนปรือฉ่ำ หมดแรงอยู่บนโต๊ะ ริมฝีปากหยักของเขาวาววับไปด้วยความเปียกชื้นที่ตักตวงมาจากกายเธอ
ลีโอยันตัวขึ้นมาจูบซับเหงื่อซึมที่หน้าผากเนียน ก่อนจะบดจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเธออีกครั้ง ถ่ายทอดรสชาติหวานล้ำที่เขากรอกดื่มลงไปคืนกลับให้เธอได้สัมผัส
"จำรสชาตินี้ไว้นะครับคุณหนู..." ลีโอกระซิบเสียงทุ้มพร่าดุดันชิดมุมปาก.....>>>
ความมืดมิดภายในห้องนอนกว้างถูกแต่งแต้มด้วยแสงจันทร์สลัวที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีเข้ม ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้เย็นเยียบตามธรรมชาติ หากแต่ระอุร้อนไปด้วยไอร้อนแห่งอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ ลมหายใจร้อนผ่าวของลีโอรดลงบนแก้มเนียนของเขมิกาอย่างใกล้ชิด ทุกตารางนิ้วในระยะประชิดนี้เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งและไฟหึงหวงที่แผดเผาจนแทบหลอมละลาย นัยน์ตาคู่คมกริบของบอดี้การ์ดหนุ่มที่เคยทำหน้าที่สวมหน้ากากนิ่งเฉย เยือกเย็น และไร้ความรู้สึกมาโดยตลอด บัดนี้กลับเปลือยเปล่า เปิดเผยความคลั่งไคล้และความต้องการที่จะครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียวออกมาจนหมดสิ้น"นายมันคนงี่เง่า... ลีโอ..."เขมิกาเค้นเสียงประท้วงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจ ความหึงหวง และความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานเอ่อล้นคลอหน่วยดวงตาคู่สวย ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียน ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกทำให้เธอไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ได้อีกต่อไป"นายทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนนั้น... นายปล่อยให้มันถึงเนื้อถึงตัว ทำตัวสนิทสนมจนออกนอกหน้า นายทำเหมือนฉันเป็นแค่ธาตุอากาศ ไม่มีตัวตนอยู่ในสายตา แล้
คำว่า 'ไปดื่มต่อที่คอนโดของเขม' ราวกับลูกดอกพิษที่พุ่งเจาะเข้ากลางหัวใจของลีโออย่างจัง! ลีโอยืนเกร็งแน่นไปทั้งร่าง มือหนาภายใต้ถุงมือหนังบีบถุงแบรนด์เนมในมือจนยับยู่ยี่ รังสีความกร้าวร้าวและอันตรายแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่จนมิลินที่ยืนควงแขนอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักและหลุดร้องออกมาด้วยความตกใจ"ลีโอ... เป็นอะไรไปคะ? แขนคุณเกร็งจนฉันเจ็บไปหมดแล้วนะ" มิลินเอ่ยเสียงหลบ"ขออภัยครับคุณมิลิน" ลีโอเค้นเสียงตอบ นัยน์ตาคู่คมกลายเป็นสีเข้มจัดจนดูน่ากลัว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ผมเห็นบุคคลน่าสงสัยเดินอยู่รอบๆ บริเวณนี้... คุณมิลินควรรีบกลับขึ้นรถครับ"แม้ปากจะพูดเรื่องความปลอดภัย แต่สายตาคมกริบกลับจ้องมองแผ่นหลังระหงของเขมิกาที่กำลังเดินควงแขนภูมินทร์หายเข้าไปในร้านหรูด้วยความคลั่งไคล้และเครียดแค้นที่ปะทุจนแทบอกแตกตาย อยากลองดีกับผมขนาดนี้เลยใช่ไหม... คุณหนู!’ ตกกลางคืน ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง...เขมิกานั่งจิบไวน์แดงอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องโถงกว้าง ภูมินทร์นั่งอยู่ข้างๆ ทั้งคู่คุยเรื่องแบบแปลนและเรื่องทั่วไปอย่างเป็นกันเอง แต่เขมิกากลับไม่มีสมาธิเลยสักนิด สายตาของเธอคอย
ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักรับรองพิเศษหรือห้อง VIP ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเร่าร้อนที่เพิ่งพัดผ่านไปได้ไม่นาน แสงไฟสลัวสีนวลตาตกกระทบลงบนเรือนร่างระหงที่กำลังนอนหอบหายใจแผ่วเบาอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ ผิวขาวเนียนละเอียดขึ้นสีระเรื่อตามร่องรอยสัมผัสหนักหน่วงที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของลีโอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำสมส่วนของบอดี้การ์ดหนุ่มจัดการติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตนเองอย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบที่เคยลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและความหึงหวงบ้าคลั่งเมื่อครู่ค่อยๆ อ่อนแสงลงเมื่อทอดมองหญิงสาวตรงหน้า ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนอาวุธและศิลปะการต่อสู้เอื้อมลงไปดึงชายกระโปรงชุดเดรสหรูของเขมิกาลงมาคลุมเรียวขาสวยอย่างเบามือ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ปอยผมที่ปรกแก้มเนียนออกให้อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากไปเพียงนิดเดียว ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนบอบบางตรงหน้าจะแตกสลายคามือปลายนิ้วอุ่นร้อนแตะลงที่มุมปากอิ่มซึ่งบวมเจ่อขึ้นเล็กน้อยจากรสจูบอันดุดันของเขาเอง ลีโอโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากมนอีกครั้ง สูบดมกลิ่นหอมหวานประจำกายของเธอให้เต็มปอดราว
บทที่ 12: พันธนาการใต้ไฟราคินลีโอซุกใบหน้าลงกับเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจระส่ำ บดเบียดริมฝีปากและริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนผิวเนื้อนวลละเอียด ขบเม้มและดูดดึงจนเกิดรอยรักสีกุหลาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า"อ๊ะ... ลีโอ... อื้อ!"เขมิกาแอ่นอกเกร็งร่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากริมฝีปากและลิ้นร้อนที่รุกรานอย่างเอาแต่ใจ สองมือบางสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมสั้นนุ่มของชายหนุ่ม บีบเกร็งตามจังหวะการละเลงความซ่านซาบที่เขาประเคนให้ ฝ่ามือหนาของบอดี้การ์ดหนุ่มลูบไล้ต่ำลงมาจากหน้าท้องเนียนนุ่ม สอดแทรกผ่านชั้นในตัวจิ๋วเข้าไปสัมผัสกับความเปียกชื้นและอุ่นร้อนที่ใจกลางความเป็นหญิง ปลายนิ้วยาวสอดประคองและสลายความดื้อรั้นของเธอด้วยจังหวะที่ทั้งหนักแน่นและเชี่ยวชาญ"... ลีโอ... อะ... อ๊า!"เสียงหวานครางระส่ำไม่เป็นภาษายามที่เขาเพิ่มจังหวะนิ้วและแรงบดเบียด ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่ปรือฉ่ำไปด้วยอารมณ์เสน่หา ร่างบางสั่นเกร็งไปตามแรงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น ลีโอไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขากดจูบหนักแน่นลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ดูดดึงเอาเสียงครางหวานซาบซึ้งลงไปในลำคอ พลางเร่งจังหวะฝ่ามือให้หนักแน่นยิ่งขึ้น เพื่อตอ
หลังจากนั้นลีโอก็พาเขมมิกากลับบ้านอย่างรวดเร็ว เขมมิกาเองก็ว่าง่าย เพราะเธอเองก็ไม้ต้องการให้เขาไปเป็นบอดี้การ์ดให้กับยายมิลินเช่นเดียวกัน ร่างบางนั่งเงียบกริบอยู่ด้านหลัง ขณะที่คนขับก็ไม่ได้ปริปากเอ่ยคำใดออกมา สายตาลอบชำเลืองมองหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าสวยนั้นบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด“คุณหนูจะรับอะไรเพิ่มไหมครับ” ลีโอเอ่ยพลางเหลือบมองท่าทีอีกฝ่ายจากกระจกหลัง“ไม่”“แวะร้านสะดวกซื้อไหมครับ ช็อคโกแลตสักชิ้นไหม” เสียงนุ่มเอ่ย พลางนึกถึงตอนที่อีกฝ่ายอารมณ์เสีย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันถึงทำให้หน้าคุณหนูของเขาตูมได้มากมายขนาดนี้“ไม่ ไม่ ไม่ อะไรทั้งนั้น” เขมมิกาแหวดใส่เขา เธอจ้องหน้าเขาเขม็งด้วยความหงุดหงิด จะไม่ให้เปธอหงุดหงิดได้ยังไงกัน เพราะก่อนหน้าที่ลีโอจะพาเธอมาก็ไปร่ำลาคุณหนูมิลินเป็นนานสองนานไม่รู้ว่าทำอะไรกันอยู่“เป็นอะไรนอีกครับ อารมณ์เสียอะไรมาอีก” จากคนที่เป็นคนไม่ชอบพูด เวลาอยู่กับคุณหนูของเขากลับเป็นคนชอบซักชอบถามซะงั้น“ไม่ต้องยุ่ง แล้วก็ไม่ต้องสนใจฉันด้วย ไปสนใจคุณหนูมิลินของนายนู้น” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดเอ่ย ทำเอาคนฟังอมยิ้ม“นี่คุณหนูหึงผมเหรอครับ” ลีโออมยิ้ม“เปล่าซะหน่อ
ความตึงเครียดในมุมอับของทางเดิน VIP ภายในคฤหาสน์หรูพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ทัน บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยความเงียบงันและแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านมาจากห้องโถงใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ เคล้าคลอมากับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะอันบ้าคลั่งลีโอไม่เปิดโอกาสให้เขมิกาได้เอ่ยคำประท้วงแม้แต่คำเดียว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาทีที่สติของเธอยังไม่ทันตั้งรับ ริมฝีปากหยักบดเบียดลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ที่ถูกสะกดข่มไว้ตลอดสองสัปดาห์เต็ม ความหึงหวงที่สั่งสมมานานระเบิดออกมาเป็นสัมผัสที่ทั้งเว้าวอนและเอาแต่ใจในคราวเดียวกัน"อื้อ..."เขมิกาส่งเสียงครางพร่าในลำคอด้วยความตกใจ เมื่อบทจูบครั้งนี้รุนแรงและซัดสาดความซ่านซาบไปทั่วทุกอณูเนื้อ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างจาบจ้วง รสสัมผัสอันคุ้นเคย อุ่นร้อน และเต็มไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา ทำลายเกราะป้องกันความดื้อรั้นที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายวันจนพังทลายลงไม่เป็นท่ามือบางที่ถูกพันธนาการไว้เหนือหัวพยายามดิ้นรนและออกแรงขัดขืนในตอนแรก ทว่าเพียงไม่นาน ปลายนิ้วเรียวของเธอกลับเก







