Masukหลังจากนั้นลีโอก็พาเขมมิกากลับบ้านอย่างรวดเร็ว เขมมิกาเองก็ว่าง่าย เพราะเธอเองก็ไม้ต้องการให้เขาไปเป็นบอดี้การ์ดให้กับยายมิลินเช่นเดียวกัน ร่างบางนั่งเงียบกริบอยู่ด้านหลัง ขณะที่คนขับก็ไม่ได้ปริปากเอ่ยคำใดออกมา สายตาลอบชำเลืองมองหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าสวยนั้นบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด
“คุณหนูจะรับอะไรเพิ่มไหมครับ” ลีโอเอ่ยพลางเหลือบมองท่าทีอีกฝ่ายจากกระจกหลัง
“ไม่”
“แวะร้านสะดวกซื้อไหมครับ ช็อคโกแลตสักชิ้นไหม” เสียงนุ่มเอ่ย พลางนึกถึงตอนที่อีกฝ่ายอารมณ์เสีย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันถึงทำให้หน้าคุณหนูของเขาตูมได้มากมายขนาดนี้
“ไม่ ไม่ ไม่ อะไรทั้งนั้น” เขมมิกาแหวดใส่เขา เธอจ้องหน้าเขาเขม็งด้วยความหงุดหงิด จะไม่ให้เปธอหงุดหงิดได้ยังไงกัน เพราะก่อนหน้าที่ลีโอจะพาเธอมาก็ไปร่ำลาคุณหนูมิลินเป็นนานสองนานไม่รู้ว่าทำอะไรกันอยู่
“เป็นอะไรนอีกครับ อารมณ์เสียอะไรมาอีก” จากคนที่เป็นคนไม่ชอบพูด เวลาอยู่กับคุณหนูของเขากลับเป็นคนชอบซักชอบถามซะงั้น
“ไม่ต้องยุ่ง แล้วก็ไม่ต้องสนใจฉันด้วย ไปสนใจคุณหนูมิลินของนายนู้น” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดเอ่ย ทำเอาคนฟังอมยิ้ม
“นี่คุณหนูหึงผมเหรอครับ” ลีโออมยิ้ม
“เปล่าซะหน่อย” เขมมิกาเชิดหน้าไปทางอื่น ทำเอาลีโอต้องเร่งเครื่องเพื่อให้ถึงที่หมายทันที
“ถึงแล้วครับ เชิญครับคุณหนู” เสียงทุ้มเอ่ยพลางเปิดประตูเพื่อให้อีกฝ่ายนั้นออก เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังนิ่ง ลีโอจึงต้องก้มลงไปช้อนร่างบางนั้นอย่างรวดเร็ว
หมับ!
“อื้อ ปล่อยนะ ปล่อยฉันนะ”ยิ่งถูกเอาใจ เธอยิ่งแผลงฤทธิ์ นึกหมั่นใส้เขาขึ้นมาทันทียามเมื่อเห็นเขาส่งยิ้มให้กับยายมิลินนั่น
“อย่าดิ้นสิครับ เดี๋ยวตกนะ” ลีโอเอ่ย พลางเหลือบมองคนที่อยู่ในบ้านนั้น โชคดีที่ทุกคนหลับแล้ว เหลือเพียงลุงยามที่เปิดประตูให้ ส่วนบอร์ดี้การ์ดคนอื่นป่านนี้ก็คงตามพ่อของคุณหนูเขมไปหมด เพราะวันนี้เจ้านายไปคุยธุรกิจกับเจ้าสัวใหญ่
“ตกก็เรื่องของฉัน ปล่อยซิ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”
“อื้อ ดื้อจังครับ”
ฟลุ๊บ! ร่างบางถูกวางยังโซฟามุมห้องนั้นอย่างเบามือ
“เชอะ! คราวหลังอย่ามาแตะตัวฉันอีก หากนายแตะผู้หญิงคนอื่นมา” เขมมิกาแวดใส่เขาทันทีหลังจากที่เขาวางเธอลงบนเตียงนุ่มในห้อง
“นี่คุณหนูหึงผมจริงจังมากเลยนะครับเนี่ย หากเป็นอย่างนี้ ผมจะคิดว่าคุณหนูหลงรักผมนะครับ” ลีโฮอมยิ้ม พลางเดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก ชะโงกหน้าไปล้อเลียนเจ้าหล่อน
“ไม่ได้หึง ฉันแค่หวงของๆฉันเหมือนกัน” เขมมิกาเชิดหน้าปฏิเสธความจริง ลีโอยกยิ้มมุมปากแล้วกงาดมองใบหน้าสวยเชิดที่ตอนนี้มีสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ
“งั้นก็เลิกหวงได้แล้ว ผมไม่เคยแตะต้องผู้หญิงคนไหน นอกจากคนตรงหน้าครับและผมก็ไม่ยอมไปเป็นของเล่นของๆใคร หากผมไม่เต็มใจครับ” ประโยคนั้นทำให้เขมมิกาพอใจเป็นที่สุด เธอคลายความหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง จากนั้นก็เอื้อมมือไปประคองใบหน้าคมของเขาแล้วยิ้มอย่างยั่วยวน
“กับฉันล่ะ นายเต็มใจหรือเปล่า” เสียงหวานเอ่ยพลางหลุบสายตามองริมฝีปากเขาเช่นเดียวกับที่เขาจ้องปากอิ่มของเธอนั้น
“เต็มใจสิครับ เต็มใจมากด้วย จุ๊บ! จุ๊บ อื้อ อือ อืม” พูดเสร็จเขาก็กมลงไปฉกริมฝีปากอิ่ม จากนั้นก็บดจุมพิตอย่างหนักหน่วง เขาไม่ต้องบังคับให้ลิ้นร้อนเข้าไปข้างใน เพราะอีกฝ่ายเผยอปากเชิญชวนเขาให้ลิ้มรสหวานแล้วนั้น ร่างหนากอดรัดร่างเล็กแน่น ก่อนจะใช้ความแข็งแรงรั่งเจ้าหล่อนให้ขึ้นมานั่งบนตักของเขา มือไม้ก็ลูบไล้แผ่นหลังบางไปมาเบาๆทำเอาอารมณ์ของเขาตื่นขึ้นจนยากจะควบคุม เขาต้องพยายามหักห้ามใจ เพราะที่นี่เป็นบ้านของเจ้านาย หากใครมาตอนนี้จะรู้ทันทีว่าเขากับคุณหนูไม่ใช่แค่เจ้านายกับลูกน้อง
“อื้อ จุ๊บ พักผ่อนเถอะนะครับ ดึกแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยหลังจากที่ผละริมฝีปากอย่า ในใจยังเสียดายความหวานนั้น
เขมิกามองใบหน้าคมเข้มที่อยู่ห่างไม่ถึงคิว สายตาคมกริบที่เคยนิ่งสงบแต่วันนี้ฉายแววคลั่งไคล้และโหยหาอย่างเปิดเผย ทำให้หัวใจของเธอเต้นระทึกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ถ้าฉันบอกว่า... ฉันไม่อยากพักผ่อนล่ะ นายจะทำยังไง"
น้ำเสียงหวานเย้ายวนกระซิบตอบ พร้อมกับฝ่ามือบางที่ลูบไล้ขึ้นไปตามแผงอกแกร่ง ปลายนิ้วเรียวแกล้งปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตดำของเขาออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่แน่นตึงและรอยแผลเป็นที่ไหล่ซ้าย รอยแผลที่เขาเคยรับกระสุนแทนเธอ คำพูดท้าทายเพียงประโยคเดียวกลายเป็นประกายไฟที่จุดระเบิด ไฟราคิน ในตัวของลีโอจนราบพนาสูญ!
คลิก!
ลีโอเอื้อมมือไปหกรีโมทล็อกประตูห้องพักอย่างรวดเร็ว ก่อนจะอุ้มร่างระหงของเขมิกาขึ้นในท่าอุ้มแตงด้วยแขนแกร่งเพียงข้างเดียว เขมิกาตกใจจนต้องรีบยกขาเรียวยาวเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ชายหนุ่มวางเธอลงบนโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่กลางห้องอย่างหนักแน่น ก่อนจะแทรกตัวเข้าหาระหว่างขาคู่สวยทันที!
"คุณหนูเป็นคนเลือกเองนะครับ..." ลีโอเค้นเสียงต่ำพร่า นัยน์ตาแดงขุ่นไปด้วยความปรารถนาอันรุนแรง
"อย่ามาร้องขอความเมตตาจากผมทีหลังก็แล้วกัน"
ฝ่ามือหนาสากระด้างที่ปราศจากถุงมือหนังคว้าหมับเข้าที่ตะขอกระโปรงยาวสีดำของเธอ ก่อนจะรูดซิปลงอย่างรวดเร็วและดุดัน ชุดเดรสหรูหราถูกถลกขึ้นมามากองไว้ที่เอวคอด เผยให้เห็นเรียวขานวลเนียนและซับในตัวบางเบาท้าทายสายตา หัวใจของเขมมิกาเต้นระทึก เมื่อเห็นท่าทางหื่นกระหายของเขานั้น เธอรู้วิธีที่จะเล่นงานบอดี้การ์ดของเธอแล้ว ตอนนี้.....>>>
ความมืดมิดภายในห้องนอนกว้างถูกแต่งแต้มด้วยแสงจันทร์สลัวที่ส่องลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีเข้ม ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับไม่ได้เย็นเยียบตามธรรมชาติ หากแต่ระอุร้อนไปด้วยไอร้อนแห่งอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ ลมหายใจร้อนผ่าวของลีโอรดลงบนแก้มเนียนของเขมิกาอย่างใกล้ชิด ทุกตารางนิ้วในระยะประชิดนี้เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันบ้าคลั่งและไฟหึงหวงที่แผดเผาจนแทบหลอมละลาย นัยน์ตาคู่คมกริบของบอดี้การ์ดหนุ่มที่เคยทำหน้าที่สวมหน้ากากนิ่งเฉย เยือกเย็น และไร้ความรู้สึกมาโดยตลอด บัดนี้กลับเปลือยเปล่า เปิดเผยความคลั่งไคล้และความต้องการที่จะครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียวออกมาจนหมดสิ้น"นายมันคนงี่เง่า... ลีโอ..."เขมิกาเค้นเสียงประท้วงออกมาจากลำคอที่แห้งผาก หยาดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจ ความหึงหวง และความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมานานเอ่อล้นคลอหน่วยดวงตาคู่สวย ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอาบแก้มเนียน ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกทำให้เธอไม่สามารถอดกลั้นความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ได้อีกต่อไป"นายทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนนั้น... นายปล่อยให้มันถึงเนื้อถึงตัว ทำตัวสนิทสนมจนออกนอกหน้า นายทำเหมือนฉันเป็นแค่ธาตุอากาศ ไม่มีตัวตนอยู่ในสายตา แล้
คำว่า 'ไปดื่มต่อที่คอนโดของเขม' ราวกับลูกดอกพิษที่พุ่งเจาะเข้ากลางหัวใจของลีโออย่างจัง! ลีโอยืนเกร็งแน่นไปทั้งร่าง มือหนาภายใต้ถุงมือหนังบีบถุงแบรนด์เนมในมือจนยับยู่ยี่ รังสีความกร้าวร้าวและอันตรายแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่จนมิลินที่ยืนควงแขนอยู่ข้างๆ ถึงกับชะงักและหลุดร้องออกมาด้วยความตกใจ"ลีโอ... เป็นอะไรไปคะ? แขนคุณเกร็งจนฉันเจ็บไปหมดแล้วนะ" มิลินเอ่ยเสียงหลบ"ขออภัยครับคุณมิลิน" ลีโอเค้นเสียงตอบ นัยน์ตาคู่คมกลายเป็นสีเข้มจัดจนดูน่ากลัว เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ผมเห็นบุคคลน่าสงสัยเดินอยู่รอบๆ บริเวณนี้... คุณมิลินควรรีบกลับขึ้นรถครับ"แม้ปากจะพูดเรื่องความปลอดภัย แต่สายตาคมกริบกลับจ้องมองแผ่นหลังระหงของเขมิกาที่กำลังเดินควงแขนภูมินทร์หายเข้าไปในร้านหรูด้วยความคลั่งไคล้และเครียดแค้นที่ปะทุจนแทบอกแตกตาย อยากลองดีกับผมขนาดนี้เลยใช่ไหม... คุณหนู!’ ตกกลางคืน ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง...เขมิกานั่งจิบไวน์แดงอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวกลางห้องโถงกว้าง ภูมินทร์นั่งอยู่ข้างๆ ทั้งคู่คุยเรื่องแบบแปลนและเรื่องทั่วไปอย่างเป็นกันเอง แต่เขมิกากลับไม่มีสมาธิเลยสักนิด สายตาของเธอคอย
ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องพักรับรองพิเศษหรือห้อง VIP ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเร่าร้อนที่เพิ่งพัดผ่านไปได้ไม่นาน แสงไฟสลัวสีนวลตาตกกระทบลงบนเรือนร่างระหงที่กำลังนอนหอบหายใจแผ่วเบาอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ ผิวขาวเนียนละเอียดขึ้นสีระเรื่อตามร่องรอยสัมผัสหนักหน่วงที่ใครบางคนจงใจทิ้งไว้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของลีโอขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกำยำสมส่วนของบอดี้การ์ดหนุ่มจัดการติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำของตนเองอย่างเชื่องช้า แววตาคมกริบที่เคยลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและความหึงหวงบ้าคลั่งเมื่อครู่ค่อยๆ อ่อนแสงลงเมื่อทอดมองหญิงสาวตรงหน้า ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการฝึกฝนอาวุธและศิลปะการต่อสู้เอื้อมลงไปดึงชายกระโปรงชุดเดรสหรูของเขมิกาลงมาคลุมเรียวขาสวยอย่างเบามือ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ปอยผมที่ปรกแก้มเนียนออกให้อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากไปเพียงนิดเดียว ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนบอบบางตรงหน้าจะแตกสลายคามือปลายนิ้วอุ่นร้อนแตะลงที่มุมปากอิ่มซึ่งบวมเจ่อขึ้นเล็กน้อยจากรสจูบอันดุดันของเขาเอง ลีโอโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากมนอีกครั้ง สูบดมกลิ่นหอมหวานประจำกายของเธอให้เต็มปอดราว
บทที่ 12: พันธนาการใต้ไฟราคินลีโอซุกใบหน้าลงกับเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจระส่ำ บดเบียดริมฝีปากและริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนผิวเนื้อนวลละเอียด ขบเม้มและดูดดึงจนเกิดรอยรักสีกุหลาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า"อ๊ะ... ลีโอ... อื้อ!"เขมิกาแอ่นอกเกร็งร่าเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากริมฝีปากและลิ้นร้อนที่รุกรานอย่างเอาแต่ใจ สองมือบางสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมสั้นนุ่มของชายหนุ่ม บีบเกร็งตามจังหวะการละเลงความซ่านซาบที่เขาประเคนให้ ฝ่ามือหนาของบอดี้การ์ดหนุ่มลูบไล้ต่ำลงมาจากหน้าท้องเนียนนุ่ม สอดแทรกผ่านชั้นในตัวจิ๋วเข้าไปสัมผัสกับความเปียกชื้นและอุ่นร้อนที่ใจกลางความเป็นหญิง ปลายนิ้วยาวสอดประคองและสลายความดื้อรั้นของเธอด้วยจังหวะที่ทั้งหนักแน่นและเชี่ยวชาญ"... ลีโอ... อะ... อ๊า!"เสียงหวานครางระส่ำไม่เป็นภาษายามที่เขาเพิ่มจังหวะนิ้วและแรงบดเบียด ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่ปรือฉ่ำไปด้วยอารมณ์เสน่หา ร่างบางสั่นเกร็งไปตามแรงอารมณ์ที่เขาสร้างขึ้น ลีโอไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขากดจูบหนักแน่นลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ดูดดึงเอาเสียงครางหวานซาบซึ้งลงไปในลำคอ พลางเร่งจังหวะฝ่ามือให้หนักแน่นยิ่งขึ้น เพื่อตอ
หลังจากนั้นลีโอก็พาเขมมิกากลับบ้านอย่างรวดเร็ว เขมมิกาเองก็ว่าง่าย เพราะเธอเองก็ไม้ต้องการให้เขาไปเป็นบอดี้การ์ดให้กับยายมิลินเช่นเดียวกัน ร่างบางนั่งเงียบกริบอยู่ด้านหลัง ขณะที่คนขับก็ไม่ได้ปริปากเอ่ยคำใดออกมา สายตาลอบชำเลืองมองหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าสวยนั้นบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด“คุณหนูจะรับอะไรเพิ่มไหมครับ” ลีโอเอ่ยพลางเหลือบมองท่าทีอีกฝ่ายจากกระจกหลัง“ไม่”“แวะร้านสะดวกซื้อไหมครับ ช็อคโกแลตสักชิ้นไหม” เสียงนุ่มเอ่ย พลางนึกถึงตอนที่อีกฝ่ายอารมณ์เสีย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันถึงทำให้หน้าคุณหนูของเขาตูมได้มากมายขนาดนี้“ไม่ ไม่ ไม่ อะไรทั้งนั้น” เขมมิกาแหวดใส่เขา เธอจ้องหน้าเขาเขม็งด้วยความหงุดหงิด จะไม่ให้เปธอหงุดหงิดได้ยังไงกัน เพราะก่อนหน้าที่ลีโอจะพาเธอมาก็ไปร่ำลาคุณหนูมิลินเป็นนานสองนานไม่รู้ว่าทำอะไรกันอยู่“เป็นอะไรนอีกครับ อารมณ์เสียอะไรมาอีก” จากคนที่เป็นคนไม่ชอบพูด เวลาอยู่กับคุณหนูของเขากลับเป็นคนชอบซักชอบถามซะงั้น“ไม่ต้องยุ่ง แล้วก็ไม่ต้องสนใจฉันด้วย ไปสนใจคุณหนูมิลินของนายนู้น” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดเอ่ย ทำเอาคนฟังอมยิ้ม“นี่คุณหนูหึงผมเหรอครับ” ลีโออมยิ้ม“เปล่าซะหน่อ
ความตึงเครียดในมุมอับของทางเดิน VIP ภายในคฤหาสน์หรูพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ทัน บรรยากาศรอบตัวถูกโอบล้อมด้วยความเงียบงันและแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านมาจากห้องโถงใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ เคล้าคลอมากับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยจังหวะอันบ้าคลั่งลีโอไม่เปิดโอกาสให้เขมิกาได้เอ่ยคำประท้วงแม้แต่คำเดียว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในเสี้ยววินาทีที่สติของเธอยังไม่ทันตั้งรับ ริมฝีปากหยักบดเบียดลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ที่ถูกสะกดข่มไว้ตลอดสองสัปดาห์เต็ม ความหึงหวงที่สั่งสมมานานระเบิดออกมาเป็นสัมผัสที่ทั้งเว้าวอนและเอาแต่ใจในคราวเดียวกัน"อื้อ..."เขมิกาส่งเสียงครางพร่าในลำคอด้วยความตกใจ เมื่อบทจูบครั้งนี้รุนแรงและซัดสาดความซ่านซาบไปทั่วทุกอณูเนื้อ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างจาบจ้วง รสสัมผัสอันคุ้นเคย อุ่นร้อน และเต็มไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา ทำลายเกราะป้องกันความดื้อรั้นที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดหลายวันจนพังทลายลงไม่เป็นท่ามือบางที่ถูกพันธนาการไว้เหนือหัวพยายามดิ้นรนและออกแรงขัดขืนในตอนแรก ทว่าเพียงไม่นาน ปลายนิ้วเรียวของเธอกลับเก







